Morgunblaðið - 20.09.1978, Síða 13

MORGUNBLAÐIÐ. MIÐVIKUDAGUR 20. SEPTEMBER 1978
Rætt við
Freyju Eiríks-
dóttur, starfs-
mann í frystihúsi
Útgerðarfélags
Akureyringa
„Já, í nærri áratug hef ég
hlakkað til þess, að við fengjum
slíka aðstöðu hér. A næstu vikum
fáum við góðar fatageymslur og
sturtuböð. — En það verður stór
munur frá því sem nú er, að geta
komið hingað á vinnustað og farið
héðan í eigin ígangsklæðum. Það
er ekki laust við að maður gangi
með veggjum á leið frá vinnu í
óhreinum og blautum vinnufatn-
aði. Það er nú reyndar nokkuð
breytt, en hér áður fyrr gat það
gerst að fólk tæki fyrir nefið t.d. í
strætisvögnum þegar fiskvinnslu-
fólk kom inn.
Ég er afskapleg ánægð með lífið
þessa dagana, því aðbúnaður
fólksins tekur með þessu stökk-
breytingu. Það má segja að þetta
séu algjör tímamót.“
Nú eruð þið konurnar og hús-
mæðurnar mjög fjölmennar við
þessi störf. Hafið þið t.d. gert
kröfu til aðstöðu eins og barna-
heimilis?
„Um það hefur oft verið rætt og
ég tel það nauðsynlegt og ég tel
jafnframt að það komi slík aðstaða
í framtíðinni. Aðaluppistaðan við
vinnsluna eru húsmæðurnar.“
Heldurðu að konurnar við fisk-
vinnu myndu fyrr sækja um starf
á öðru sviði, t.d. um afgreiðslu í
verzlun, en að sækja um vinnu í
frystihúsi?
„Ef til vill. En hér t.d. geta þær
hagað sínum vinnutíma eftir
þörfum oft á tíðum — og leggi þær
mikið á sig í eftirvinnu og
helgarvinnu þá eru peningarnir
fljótfengnir.
Nei, við höfum ekkert sérstakt
félag með okkur hér, en allflestar
erum við í Einingu. Það er, allar
nema þær sem vinna hér aðeins
skamman tíma.
Jú, í félaginu erum við jafngild-
ar öðrum félagsmönnum, við erum
það fjölmennur hópur. En það
skortir mjög á það að konurnar
notfæri sér þá aðstöðu sína að vera
miklu fleiri en karlarnir.
Þær eru ekki framtakssamar, —
en tímaskortur og lítil þjálfun í að
vinna að félagsstörfum hefur
staðið þeim fyrir þrifum. Kannski
má líka segja að framtaksleysi
kvenna almennt í félagsstarfsemi
sé afleiðing gamallar hefðar.
Karlmennirnir vilja sitja einir að
skilningstrénu. En það er konum
sjálfum að kenna að við njótum
ekki fulls jafnréttis á við karl-
menn að mörgu leyti.
Aðrar ástæður? Ja, okkar til-
finningalíf er annað, heldurðu það
ekki? Konur hafa t.d. skipað sér
ærlegan sess í afsk.iptum að
ýmsum mannúðarmálum — þar
eru tilfinningar ekki sízt stór
þáttur.
Jú, sjálf hef ég skipt mér nokkuð
af félagsmálum og þótt það
skemmtilegt og við það kynnst
mörgu góðu fólki. Það gefur manni
mikinn auð að kynnast fólki sem á
sér og berst fyrir ákveðnum
hugsjónum.“
Betra að greiða ílækjuna
en að höggva á hnútinn
Þú ert trúnaðarmaður starfs-
fólksins við frystihúsið — hvað er
fólgið í því starfi? Hafa alvarleg
vandamál risið?
„Það er fólgið í því að gæta þess
að ekki sé gengið á félagslegan og
borgaralegan rétt starfsfólksins,
og að samningar við stéttarfélagið
séu haldnir í hvívetna.
Já, kvartanir eru bornar fram
og þá verður einnig að hafa auga
með því t.d. að útreikningar á
bónus séu réttir, sem er einatt
okkar höfuðverkur hér eins og
eflaust annars staðar.
En vandræðaárekstrar hafa
engir orðið, þar sem tekið hefur
verið á málunum af skilningi. Það
er betra að greiða flækjuna heldur
en að höggva á hnútinn ef eitthvað
er. Góður skilningur er fyrir hendi
af hálfu framkvæmdastjóranna
tveggja og annarra.
Hvað ég geri í frítímum? Ég
eyði allt of miklum tíma í að lesa
bækur, sem getur komið niður á
öðru. Ég hef hvað mesta ánægju af
bókalestri og svo af því að sækja
leikhússýningar.
Fyrst þú spyrð þá vildi ég, að ég
hefði svo miklu fyrr uppgötvað að
það er eitthvað til sem heitir
félagsmál og ef ég væri núna ung
mundi ég ekki sízt leggja jafnrétt-
isbaráttunni lið.“
Við Freyja ræddum margt fleira
saman þarna á bekknum, en ekki
vildi hún að ég hefði það allt eftir
henni á prenti. En lokin verða þó
að fylgja með.
„Samfélag okkar hérna," sagði
hún „er þverskurðarmynd af
þjóðfélaginu í öllum sínum fjöl-
breytileika. — Hver dagur hefur
mér alltaf þótt of stuttur og alltaf
hefur mér þótt erfitt að skilja það
fólk, sem telur sig eiga í vandræð-
um með að drepa tímann, eins og
sagt er. Þann dag sem ég hlakka
ekki til morgundagsins, veit ég að
ég get rétt eins lagst fyrir og kvatt
þennan heim, eins og að halda
líflaus áfram að draga andann."
í lokin vildi hún leggja fyrir mig
spurningu til mótvægis við allar
mínar spurningar, sem hún hafði
svarað. Spurningin var sú hvort ég
teldi ekki lífið vera gjöf, sem
maður ætti að njóta, fremur en
refsing sem maður verður að þola.
Kannski langar mig til að svara
henni: „Þeir byggja lönd sem lifa.“
ÁJR
Aí hverju er enginn karlmaður í röðinni?
Luxemborg er friösæll töfrandi' feröamanna-
staöur, mótaöur af frönskum og þýskum
menningaráhrifum — þar sameinast franska
glaölyndið og þýska nákvæmnin. Þar sem landið
er lítiö, er stutt aö skjótast til ýmissa stórborga
í nágrannalöndunum.
Þannig er 25 mínútna akstur til borgarinnar
Trier í Þýskalandi og klukkustundar akstur til
Koblenz, sem stendur þar sem frægustu fljóta-
héruö Evrópu sameinast, á mótum Mosel og
Rínar.
Luxemborg — einn fjölmargra
staða í áætlunarflugi okkar.
^GF£LAC LOFJimm
ÍSLANDS