Morgunblaðið - 09.05.1979, Blaðsíða 12

12
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 9. MAÍ1979
Baunin á
rúmbotninum
Þjóðleikhúsið:
PRINSESSAN Á BAUNINNI.
Söngleikur eítir Jay Thompson,
Marshali Baker og Dan Fuller.
Tónlist: Mary Rodgers.
Þýðandi: Flosi ólaísson.
Lýsing: Árni Baldvinsson.
Búningar: Tina Claridge.
Leikmynd: Sigurjón Jóhannsson.
Stjórn og útsetning tónlistar:
Sigurður Rúnar Jónsson.
Leikstjóri: Dania Krupska.
SÖNGLEIKURINN Prinsessan á
bauninni (Once Upon A Mattress)
er saminn með hliðsjón af
samnefndu ævintýri H. C.
Andersens sem Steingrímur Thor-
steinsson þýddi á íslensku.
Andersen var það lagið að segja
stórar sögur í fáum orðum.
Prinsessan á bauninni segir frá
prinsi einum sem vildi eignast
sanna prinsessu fyrir konu og
leitaði lengi án árangus uns í
Sigrídur Þorvaldsdóttir
Bossi Bjarnason, Róbert Arnfinnsson
höllinni birtist skyndilega sú
prinsessa sem ekki var unnt að
þræta fyrir að væri sönn. Til þess
að ganga úr skugga um hvort hún
væri sönn lét drottningin hana
sofa á baun sem hún kom fyrir á
rúmbotni, lagði síðan tuttugu
dýnur ofan á baunina og í viðbót
tuttugu dúnsængur ofan á
dýnurnar. Engu að síður sofnaði
prinsessan ekki um nóttina og var
blá og marin um allan kroppinn að
morgni. Auðvitað var svo
hörundssár prinsessa sönn og
prinsinn gekk að eiga hana.
Söngleikurinn í Þjóðleikhúsinu
Fyrirsögnin á þessari grein er
heitið á þeirri einstöku sýningu,
sem nú stendur í Norræna húsinu.
Það er ekki á hverjum degi, að
maður fær hingað til lands úrval
úr frægu safni, sem hefur að
geyma ýmislegt það merkasta,
sem gert hefur verið í listiðnaði
norðan Alpafjalla. Það er því fyrst
og fremst von mín og trú, að
landsmenn kunni að meta þessa
sýningu og sýni það í verki, með
því að heimsækja Norræna húsið,
meðan tækifærið gefst. Hver
einasti hlutur á þessari sýningu er
það, sem við í daglegu máli köllum
„safngripur", og hvað þýðir það
nú?
Jú, það þýðir einfaldlega, að
hluturinn sé svo merkilegur
(tengdur daglegu lífi þjóða, list-
rænn og fágætur af þeim sökum),
að hann sé þess virði að lenda ekki
á haugum, eftir að notagildið er
allt. Það er að segja, að í sjálfum
hlutnum speglist þjóðarsálin, ef
svo mætti að orði kveða. Mér líður
það seint úr minni, er ég naut
þeirra forréttinda eitt sinn
erlendis, að sjá íslenskan vaðmáls-
Myndllst
eftir VALTÝ
PÉTURSSON
Kaupmannahöfn er eitt af bestu
söfnum sinnar tegundar, og án efa
hafa margir af okkar hönnuðum
haft af því góð kynni. Litið hef ég
þar inn nokkrum sinnum, en
sjaldan eða aldrei hefur það komið
fyrir, að ég hafi farið þaðan án
þess að hafa orðið ríkari í huga
mér eftir á. En raunverulega er
Danskur listiðnaður í Reykiavík
poka, þannig tilreiddan fyrir sjón
og skynjun, að hann varð að miklu
og magnþrungnu listaverki. Ég
rifja þetta upp hér, vegna þess hve
stórkostlegt er að kynnast megn-
inu af því, sem nú er sýnt í
Norræna húsinu. Nú eru það
Danir, sem í hlut eiga, en ekki sá
góði poki, sem nú hangir á okkar
Þjóðminjasafni.
Listiðnaðarsafnið í
það önnur saga, því að áhugi minn
hefur legið mestmegnis á nokkuð
þrengra sviði, eða myndlistinni.
Samt er ég ekki frá því, að sumir
þeir hlutir, er þetta safn hefur á
að skipa, hafi haft sín áhrif á
formskynjun mína, og væri það
ekki óeðlilegt.
Það eru í fáum orðum sagt,
margslungnir listamenn, sem hér
eiga hlut að máli, hvort heldur
verk þeirra beinast að vefnaði
plakötum, keramik, skartgripum,
húsgögnum eða gleri og minnast
skal á mosaik Elsu Alfelds, sem er
í sérflokki á þessari sýningu, þótt
ekki geti ég fundið þetta verk í
sýningarskrá, og er það miður.
Það væri mikil ósvinna að ætla að
minnast á allt það, sem á þessari
sýningu skiptir máli. Hver einasti
hlutur er valinn af þeirri natni og
smekkvísi, að ekki verður gert af
nema sérfræðingum, sem
tilfinningu hafa fyrir listrænu
gildi hlutanna, en þeim virðist nú
því miður hafa farið fækkandi,
eftir því sem svið þeirra hefur
orðið umfangsmeira. Þetta fyrir-
bæri þekkjum við vel hér á landi,
og er óþarfi að orðlengja um það.
En þessi sýning er í heild svo
hnitmiðuð og vel gerð, að það
verður að vekja máls á því hér.
Það er mikið ánægjuefni að fá
slíkar sýningar, og þeir, sem
staðið hafa fyrir þessu fyrirtæki,
eiga verulegar þakkir skilið. Það
munu vera Norræna húsið, Listiðn
og auðvitaö Hið danska
listiðnaðarsafn. Forstjóri safnins
kom hingað til að ganga frá
sýningunni, og á hann án efa sinn
þátt í, hve vel hefur tekist.