Morgunblaðið - 01.04.1987, Blaðsíða 26

Morgunblaðið - 01.04.1987, Blaðsíða 26
26 MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 1. APRÍL 1987 Dagar í Óman: Út á sardínuakra og ínn í fjallasali í fjðruborðinu skemmta sér litlir höfrungar, þeir eru vinir fiski- mannanna og eins konar lukku- tröll þeirra. Fjöllin risa tignarleg þar sem sléttunni sleppir og þau verða iðjagræn upp á tinda í mönsúnrignginunum frá því í júní og fram í öndverðan sept- ember. Þá steypist vatnið eins og foss niður af háum fjalls- brúnum. Það hlýtur að vera faUeg sjón. Við Ghanem erum á leiðinni frá Mirbat, aftur til Salalah. í Mirbat hafði ég hitt stjórn kvenfélagsins og litlu stelpurnar í skólanum dön- suðu og sungu fyrir mig. Við förum út af aðalveginum og keyrum upp háar hlíðar Samhanfjalía. Snar- brattar, og gróðurinn er í fyrstu þreytulegur. Vegurinn er dálítið glæfralegur og hrikalegt að líta niður.. Svo endar vegurinn og við prílum aftur niður í móti þangað til við komum í hálfgerða vin; þar heitir Wadi Arbat. Trén slúta yfir okkur, lítill bunulækur skoppar glaðlega niður hlíðina. Stórgrýtt allt í kring. Enn og einu sinni sé ég fyrir mér gróskuna hér í mons- únrigningunum. Nokkru vestar og langt fyrir neðan er fjallasalurinn Wadi Der- bat. Hamraveggir á báðar .hliðar. Það er engu líkara en við séum á leiðinni inn í fjöllin. En svo opnast allt í einu dalurinn, stöðuvatn er fyrir botni hans, gróðurinn þéttari og þénugri, enda er hér yfrið nóg vatn. Hér eru hjarðir dýra á beit. Kýrnar horfa fýlulyntar í áttina til okkar, úlfaldahjarðir láta sér fátt um finnast, nema einn ungi, sem er forvitinn og rannsakandi. Litlir blíðlegir asnar, stillilegir og vitrir á svipinn, geitur og kindur. Allir eru að njóta lífsins í fjallasainum. Getur virkilega orðið fallegra en nú. Eftir rigninguna. Ghanem hefur tekið með svaladrykki og ég sit undir milljón ára gömlu tré og sötra bjór og anda að mér tæru lofti fjallasals- ins, eftir göngutúrinn. Það er erfitt að slíta sig frá kyrrð- inni í Wadi Derbat, en þegar við komum til baka gerum við stuttan stanz á sardínuökrunum. Þar iðar allt af lífi og fjöldi manns að störf- um. Bílarnir eru að koma með nýja sardínufarma, konur ganga um með prik og skóflur og snúa sardínunum við. Hér eru þær þurrkaðar í tíu daga, með ákveðnum aðferðum og hæfilegum „snúningi." Að svo búnu eru þær gefnar kúnum, sem háma þær í sig eins og sælgæti og nytin rýkur upp úr öllu valdi. Kringum akrana eru staurar og litskrúðugar blöðrur og tuskur strengdar á snæri. Þetta eru ómanskar fugla- hræður. Margir hafa atvinnu á sardínuökrunum, og miðin eru skammt undan landi. Væntanlega er eitthvað tekið til sinnslu til mann- eldis, en hér er sem sagt fyrst og fremst verið að búa til nammi handa kúnum. Við erum að snúa aftur að bílnum, þegar þyrla flýgur yfir. Á leiðinni inn til Salalah segir Ghanem mér að þarna séu á ferðinni fljúg- andi læknarnir. Þeir fara frá Salalah að minnsta kosti tvisvar í viku, í þyrlu á afskekkta staði og þorp, sem erfitt er að komast til íandveginn nema með ærnu erfiði. Það er súltaninn, sem kom með uppástungu um að leysa heilsu- gæzluvanda smástaðanna á þennan hátt. Með lækninum er alltaf hjúk- runarkona og aðstoðarmaður. Þessir fljúgandi læknar hafa bjarg- að mörgum mannslffum, það er / s ^•mK" Hreykinn sýndi hann mér veiðin Hún var lftíl og falleg, hafði að visu gleymt að greiða sér, en brosti út að eyrum Við mirrutré ekki að tvfla . Læknarnir fara líka á eyðimerkurslóðir til bedúínanna og auk þess að hlúa að sjúklingum, veita þeir fræðslu um hreinlæti og hollustu. Mér var búin gisting í Salalah í boði upplýsingaráðuneytisins á Holiday Inn. Það er eina hótelið í þessum næst stærsta bæ landsins. Þettá er lítið hótel, en fjarskalega notalegt og aðbúnaður til fyrir- myndar. Holiday Inn er ekki ýkja langt frá flugvellinum og nokkra kílómetra frá miðbænum. Þar fékk ég gómsætastan sjávarrétt, sem ég hef bragðað. Salalah er sem sagt næst stærsta borgin í Óman, þar búa nokkrir tugir þúsunda, sumir sögðu 50 þús- und, aðrir hölluðust að 80 þúsund. Það þótti mér kostulegt, að súltan- inn, jafn drífandi og hann virðist í öllu, skuli ekki hafa látið fara fram almennilegt manntal í landinu í háa herrans tíð. Það er slegið á eina og hálfa milljón íbúa í landinu öllu, en þjóðinni fjölgar vel og dyggi- lega, svo að ég gæti ímyndað mér, að þessi tala væri hærri. Salalah er aðalborgin í Dhofar, en í því héraði var háð hálfgert Leiðsögumaður minn og ljúfur ferðafélagi f Salalah, Ghanem Saed borgarastríð fyrir nokkrum áratug- um. Skæruliðar, sem sagðir voru hallir undir kommúnista vildu ná völdum. En þessi deila var leyst á sæmilega friðsamíegan hátt eftir 1970. A hitt ber að líta, að Salalah er ekki ýkja langt frá landamærun- um við Suður-Jemen og einhverjar skærur eru oft á landamærunum, þótt fréttir af þeim fari ekki hátt. Opinberlega er friður en stjórnin í Múskat neitar að viðurkenna stjórn- ina í Aden, meðan hún er kom- múnísk. Salalah er hlýleg, hún stendur á flatlendi, en í fjarska rísa fjöllin á alla vegu. Bærinn ber sama svip- mót og Múskat, hvað það snertir, að hún er mjög þrifaleg. Þar er mikið byggt og framkvæmdir á ýmsum sviðum. Ekki hvað sízt í sambandi við fiskveiðarnar. Alls staðar í landinu er góðan físk að fá, en iíklega hvergi eins og hér. Eins og annars staðar eru Austur- landabúar nokkuð fyrirferðarmiklir í þjónustugreinunum, hótelið var að sönnu undir ómanskri stjórn, en starfsfólk virtist flest frá Indlandi og Sri Lanka. Sama var að segja um verzlanirnar, margar eru reknar Uppi i Wadi Arbat af Pakistönum eða Indverjum. um okkur. Ekki gat ég merkt það Mér lék nokkur forvitni á að vita, að neinu ráði. Sjálfsagt er einhver hvort þessir Austurlandabúar væru stéttaskipting og samgangur er eins konar annars flokks þegnar í ekki mikill. En mér fannst Omanir landinu, eins og víða er allt í kring- vera velviljaðir þessu fólki í stórum ____________________________'Jl
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.