Morgunblaðið - 07.09.1989, Qupperneq 44

MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUÐAGUR 7. SEPTEMBER 1989
3Í-
44
t
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir og afi,
ÍSAK JÓNSSON
bakarameistari,
Hringbraut 97,
lést í Landspítalanum að morgni miðvikudagsins 6. september.
Ida Jensen,
Rósa ísaksdóttir,
ísak Harðarson,
tengdabörn og barnabörn.
t
Ástkær sonur okkar og bróðir,
ÞÓRÐUR JÓHANN GUNNARSSON,
íþróttakennari,
sem andaðist 30. ágúst sl. verður jarðsunginn frá Selfosskirkju
laugardaginn 9. september kl. 13.30.
Helga Þórðardóttir, Gunnar Jónsson,
og systkini hins látna.
t
Móðir okkar,
ANNA SÖLVADÓTTIR,
Hátúni 10,
Reykjavík,
er lést í Landspítalanum 4. september verður jarðsungin frá Foss-
vogskapellu föstudaginn 8. september kl. 10.30.
Fyrir hönd vandamanna,
Borghildur Guðjónsdóttir.
t
Elskuleg eiginkona mín, móðir og tengdamóðir,
GUÐLAUG MARTA GÍSLADÓTTIR,
Hraunbæ,
Álftaveri,
lést 2. september í Borgarspítalanum. Jarðarförin fer fram frá
Þykkvabæjarklausturskirkju laugardaginn 9. september kl. 14.00.
Blóm vinsamlegast afþökkuð.
Þorbergur Bjarnason,
börn og tengdabörn.
t
Eiginmaður minn,
FINNUR KLEMENSSON,
Hóli, Norðurárdal,
er lést 2. september verður jarðsunginn frá Hvammskirkju föstu-
daginn 8. september kl. 14.00. Sætaferð frá BSÍ kl. 11.00.
Blóm og kransar vinsamlega afþökkuð en þeim sem vildu minn-
ast hans er bent á Krabbameinsfélag íslands.
Fyrir hönd vandamanna,
Herdfs Guðmundsdóttir.
Minning:
Esther Jóhannsdóttir
Fædd 7. maí 1928
Dáin 2. september 1989
Mér hefur aldrei líkað það að
kveðja, vil helst komast hjá því, og
þá ekki nema tímabundið. Það liggur
ekki ljóst fyrir af hveiju það er svo
erfitt og af hvetju það vefst svo fyr-
ir mönnum að koma því frá sér er
þeir búa yfir. Eitthvað á þann veg
líður mér þegar ég ætla að fara að
kveðja góða vinkonu mína, Esther
Jóhannsdóttur. Við þekktumst frá
því að ég var þriggja ára, þegar hún
bjó í húsi foreldra minna í byijun
hjúskapar síns. Ég tók strax eftir
því lítið barn, að þessi kona var und-
urfögur. Hún minnti mig alltaf á
stjömuna frægu, Elisabeth Taylor.
Þannig leit hún út allt til þess að
sjúkdómurinn setti á hana mark sitt.
Esther var einstök kona. Hún er
ein þeirra fáu sem ég man og met
fyrir það hvernig hún kom fram við
börn. Alltaf heilsaði hún. Alltaf sýndi
hún þeim athygli og hafði áhuga á
því sem þau voru að gera og hún
var alltaf tilbúin að tala og hlusta.
Hún bjó á Akureyri nærri tuttugu
ár, þar af síðustu árin í næstu götu
við íjölskyldu mína. Börn hennar
fjögur eru fædd fyrir norðan og Est-
her saknaði alltaf að einhveiju leyti
Norðurlandsins. Hún hélt ætíð
tryggð við alla fjölskyldu mína, um-
gekkst hana og fylgdist vandlega
með okkur. Á dánarbeði sagði hún
við mig hvað eftir annað: „Við vorum
alltaf eins og ein íjölskylda."
Esther flutti til Reykjavíkur í
tengslum við hjúskaparslit. Skilnað-
urinn var henni erfíður, en hún vissi
hvað hún vildi og taldi þann skilnað
óhjákvæmilegan. Á þeim árum var
ekki auðvelt konu að vera einstæð
með lítil börn. Slíkt var fremur fátítt
og það þurfti sterk bein til. Þá reyndi
á þol hennar, bjartsýni og baráttu-
hug. Esther varð að skipuleggja allt
líf sitt að nýju, vinna fullan vinnudag
langt frá heimili sínu og sjá um allt
sjálf. Það stóðst hún með fyrstu ein-
kunn. Ef márgir tækjust á við erfið-
leika eins og þessi kona gerði væri
böl mannanna minna. Hún skildi að
ekki nægði að skynja hlutina, tala
um þá og kvíða þeim, heldur þyrfti
líka að framkvæma og láta sig hafa
ýmsilegt ætti eitthvað að gerast.
Skapgerð hennar var henni eflaust
hjálp til að takast á við lífið, en hún
var létt í lund og leit lífið alltaf já-
kvæðum augum, eygði alltaf úrræði
og fann lausnir. Tónlist var henni
afar kær og í henni fann hún alltaf
styrk.
Ég á Esther mikið að þakka, ekki
aðeins ævilanga vináttu, einlæga
fölskvalausa ást og umhyggju, held-
ur veitti hún mér ómetanlegan stuðn-
ing á ákveðnum tímamótum í lífí
mínu. Ég bjó þá hjá henni um tíma,
er ég átti í sálarkreppu. Það var því
líkast að hún væri vön að fást við
sálræna meðferð. Hún hlustaði og
skildi, ræddi um lausnir og beitti
innlifun. Aldrei reyndi hún að hafa
áhrif á ákvarðanir. Eigið líf hafði
+
Ástkær móðir okkar, fósturmóðir og amma
ÁSLAUG ELÍASDÓTTIR,
Hjaltabakka 18,
Reykjavik,
verður jarðsungin frá Dómkirkjunni í Reykjavík föstudaginn 8.
september kl. 13.30.
Jóhann Guðmundsson,
Sigrún Jóhannsdóttir,
Guðlaug Snæfells,
Jens Indriðason.
t
Móðir okkar, tengdamóðir og amma,
HANNA SKAGFJÖRÐ,
sem lést 2. september á hjúkrunar- og umönnunarheimilinu Skjóli,
verður jarðsungin frá Dómkirkjunni í Reykjavík föstudaginn 8.
september kl. 10.30.
Kristján Ó. S. Hákonarson, María J. Þráinsdóttir,
Emil Ingi Hákonarson,
Jóhann Hákonarson, Ásdis Pétursdóttir,
Ingólfur Hákonarson,
Hreinn S. Hákonarson, Sigríður Pétursdóttir,
Ingileif Hákonardóttir,
• og barnabörn.
+
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir og afi,
JÓN INGIMARSSON,
verður jarðsunginn frá Áskirkju föstudaginn 8. september kl.
15.00.
Elm Guðmannsdóttir,
Reynir Jónsson, Ingibjörg Georgsdóttir,
Þóra Björk Jónsdóttir, Sveinn Allan Morthens,
Ingimar Örn Jónsson,
Sóley Gréta Sveinsdóttir,
Sindri Reynisson,
Sunna Björg Reynisdóttir.
Kransar, krossar, kistu-
skreytingar, samúðarvendir
V Sí. og samúðarskreytingar.
Sendum um allt land á opnunartíma
frá kl. 10-21 alla daga vikunnar.
BEÚamtLitoj
MÍKLUBRAUT 68 o 13630
Ástkær dóttir mín, eiginkona, móðir, tengdamóðir og amma,
HANNA E. G. PÁLSDÓTTIR,
Grettisgötu 96,
verður jarðsungin frá Fossvogskirkju föstudaginn 8. september
kl. 13.30.
Þeim, sem vildu minnast hinnar látnu, er bent á kvennadeild
Rauða kross íslands.
Margret A. Pálmadóttir,
Gyða S. Halldórsdóttir,
Hanna E. Halldórsdóttir,
Páll E. Halldórsson,
Gunnar S. Halldórsson,
Einara Ingimundardóttir,
Halldór Þorgrimsson,
og barnabörn.
Hreinn M. Björnsson,
Sigurjón Bjarnason,
Bára M. Sigurgísladóttir,
Björg Baldursdóttir
Lokað
Vegna jarðarfarar ÁGÚSTS V. EINARSSONAR
verður lokað í dag frá kl. 14.00-17.00.
Austurbakki, Borgartúni 20,
Verslunin Remedía, Borgartúni 20,
íþróttabúðin, Borgartúni 20.
kennt henni að þær eiga menn að
taka sjálfir og einir.
Esther trúði mér gjaman fyrir
leyndarmálum sínum, gleðiefnum og
áhyggjum. Þær voru ófáar stundirn-
ar sem við sátum og ræddumst við
og veltum lífínu og tilverunni fyrir
okkur. Öll árin erlendis höfðum við
samband hvor við aðra og alltaf beið
ég spennt eftir jólakortinu frá henni.
Þegar Esther var búin að vinna
hartnær tuttugu ár á Keflavíkurflug-
velli var hún orðin þreytt á erilsömu
starfí skrifstofustjóra. Þá hóf hún
störf í heilbrigðisráðuneytinu. Hún
hlakkaði verulega til að skipta um
starf og takast á við eitthvað nýtt
nær heimili sínu. Því miður gat hún
ekki sinnt starfínu nema um ár fram
til þess að veikindin fóru að taka
toll sinn. Það stríð var lengra en
læknavísindin gerðu ráð fyrir, en
sárar þjáningar var ekki um að ræða
fyrr en undir lokin. Eins og hennar
var vísa tókst hún á við krabbamein-
ið eins og hetja. Hún ætlaði að sigra
og hún barðist. Ég held að Esther
hafí ekki fundist hún bíða lægri hlut
í þeirri baráttu. Hún var sátt við að
deyja, sagði það komið í ljós að tími
hennar væri runninn upp, og hún
tæki því sem að höndum bæri.
Síðustu daga sjúkrahússvistarinnar
bað hún okkur viðstadda að fyrirgefa
henni að hún væri sem raun bar
vitni, og henni fannst hún vera öðrum
byrði. Þá var erfítt að horfa upp á
konu sem hafði ætíð verið hin stóra
og sterka og axlað ábyrgð. Hún gat
að sjálfsögðu illa sætt sig við að
vera í annars konar hlutverki.
Ég veit að Esther var sátt við líf
sitt. Hún hafði tekið ákvarðanir og
framkvæmt þær, skipulagt ævi sína
og unnið sigra. Þegar átta ára sonur
minn heyrði að Esther væri dáin
sagði hann: „Ó, en hræðilegt. Ertu
ekki leið, mamma? En maður á ekki
að reykja.“ En Esther reykti aldrei.
Hún var reglusöm, lagði stund á
líkamsrækt og ræktun andans og
heilbrigt lífemi í hvívetna. Meira er
ekki hægt að ætlast til, en það nægði
ekki í baráttunni við krabbameinið.
Esther gat ekki ásakað sjálfa sig í
því efni og það styrkti hana áreiðan-
lega til að mæta dauðanum með
reisn.
Mér fínnst erfítt að kveðja elsku
Esther, en ég veit að hún myndi
segja sem svo: „Þetta er atlt í lagi,
þetta lagast." Auðvitað lagast það,
og það fyrr ef menn leyfa sér að
syrgja og sakna.
Aldraðri móður, Áka, börnum
hennar, Jóhanni, Kristjáni, Önnu
Rut,- Guðrúnu, tengdabörnum og
barnabömum votta ég dýpstu samúð
mína.
Guðfinna Eydal
Vinur. Ætli maður geri sér grein
fyrir því svona dags daglega hvers
virði það er að eiga góða og sanna
vini. Það er ekki fyrr en þeir hverfa
á braut einn af öðrum að staldrað
er við og manni verður ljóst hvað
þeir hafa auðgað líf manns, með því
að gefa vináttu sína, hreina og fals-
lausa. Slíka vinkonu er ég að kveðja
f dag.
Ég kynntist henni á erfiðu tíma-
bili í lífí mínu. Hafði nýlega misst
manninn minn og fór lítið út meðal
fólks, nema í vinnu á daginn og heim
til barna minna á kvöldin. Ég kann-
aðist við þessa glæsilegu konu, en
þekkti hana ekkert. Við unnum báð-
ar hjá birgðadeild hersins á Keflavík-