Morgunblaðið - 15.03.1992, Qupperneq 6

seei SHAM gi auoAaav[MU8 ciiGAjaviuoflOM
3_______________________________________________________________________________
6 C OS-r.f i .... .................MORQUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 15. MARZ I&&B
Afferö treggja
íslenskra fjaliamanna
áHontBIanc
ÉGER
Hæsti tindur Evrópu, Mont Blanc.
VÆTTUR ... lirV IIVAI) Vll/I l»í ?
eftir Ólaf Öm Haraldsson
Stórbrotin er lýsing Byrons á
Mont Blanc, fjallsjötninum,
mesta fjalli Norðurálfu, í ljóðinu
Manfreð, þar sem vættur fjallsins
ávarpar söguhetjuna, Manfreð.
Er vafasamt að fundin verði önn-
ur eins lýsing á fjalli. Matthías
Jochumsson þýddi Manfreð á ís-
lensku. Matthías var afburðaþýð-
andi og margir telja þessa hans
snjöllustu og sjálfur segir hann
í ævisögu sinni að aldrei hafi ís-
lensk tunga leikið svo á vörum
sinum sem þá. Þar er síður en
svo að siakað sé á, heldur er jafn-
vel hert á hnútunum og munu
þó flestir telja að Byron Breta-
tröll hafí riðið þá ærið fast.
Mont Blanc er fjallanna hilmir hár,
sem hefír um aldir og ár
setið hamrastóli í,
og hans skikkja er ský
og hans skrúðdjásn er skínandi snjár,
en bjarka kranz,
það er beltið hans,
og bjargskriða í mund hans er,
en í því hún hrynur
með hvínandi dyn,
hún hættir og gepir mér.
Hinn úrsvaii skriðjökull unir ei kyr,
en ekur fram dag sem nótt,
þar er ég, sem ljæ honum lop eða byr
svo líði fram hægt eða skjótt;
ég er fjallsins vættur, helg og há,
mér hneigir hver steinbrú,
og fyrir mér ppa björgin blá
og bifast - en hvað vilt þú?
Haraldur skömmu áður en lagt var í síðasta áfangann. Tindurinn gnæfir yfir í baksýn.
Það er miðdimm nótt, stillt og
frostið um 17 stig. Ég er nýkominn
á fætur og geng út úr Gouter-skál-
anum, 3.817 metrum yfir sjávar-
máli aðeins fjögur skref frá dyrun-
um og ég stend á bjargbrúninni og
horfi fram af. Rúmum 2.500 metr-
um fyrir neðan mig sefur franski
fjallabærinn Chamonix. Götuljós
þorpanna tindra þama niðri í dimm-
um dalnum eins og stjörnuþyrping-
ar sem speglast í myrku vatni. Og
víst gæti þetta verið spegilmynd
því að þegar upp er litið hvelfist
yfir alskrýddur stjörnuhiminn.
Tungl er á lofti og varpar daufri
skímu á skriðjökla og ljósa granít-
veggi tindanna allt umhverfis. Og
einhvers staðar þarna uppi í dimm-
Feðgar í fjallgöngu, Haraldur
(t.v.) og Ólafur Örn.
unni, 1.000 metmm ofar, er jökul-
skalli Mont Blanc. Það er í nótt sem
ég ætla upp til fundar við hann í
birtingu morguns. Lokaáfangi eftir
langan undirbúning. Þó að ég sjái
hann ekki veit ég að hann bíður
þama upp í myrkrinu, mikilúðlegur
og ögrandi, og fjallsins vættur spyr
mig, fjallamann ofan af íslandi:
„Hvað vilt þú?“ Við þessari spurn-
ingu á fjallamaðurinn sennilega
aldrei auðskilið svar en ég vonaði
að hér fyndi ég þó svar sem væri
mér einhvers virði. Og hér erum
við staddir feðgar, greinarhöfundur