Morgunblaðið - 01.10.1993, Side 31

MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. OKTÓBER 1993
31
drapa og beitilyng á eyfirskri heiði.
Þú eins og venjulega að segja mér
sögur úr sveitinni og fræða mig um
blóm og grös, menn og málefni. Við
akandi með Magga um sveitir Eyja-
fjarðar og þú að fræða okkur um
bæjarheiti, sögufræga staði, og
merkar konur og menn.
Við einu sinni sem oftar í sólstof-
unni góðu í Hveragerði að njóta
kvöldsólarinnar, skálandi í guða-
veigum og syngja með nöfnu þinni.
Þú í eldhúsinu á Kársnesbrautinni
að laga bitasultuna góðu sem öll
ijölskyldan var sólgin í. Og rifs-
beija- og blábeijahlaupið sem aldrei
mistókst. Eða kaffibrauðið sem eng-
inn gerði betur og sonur þinn þreytt-
ist ekki á að panta.
Þú að sýna mér blómin í garðinum
þínum fallega, hvaðan þau komu
og hvað þau hétu.
Við í veislu hjá Ingibjörgu og
Móses. í annarri veislu hjá Astu og
Erlu. Þú að syngja og skemmta þér
með uppeldissystkinum þínum sem
þú leist svo upp til og skagfirska
stemmningin var í algleymingi. Þú
niðurdregin og döpur þegar skýin
dökku byrgðu þér sýn og kvíði og
angist settust að í huga þér. Þá
missti lífið tilgang um sinn. Krabba-
meinið sem htjáði þig síðasta ára-
tuginn var leikur einn hjá þeirri
kvöld. En öll él birtir upp um síðir.
Og fyrr en varði brostirðu aftur mót
sóiu.
En hæst ber minningu frá liðnu
sumri er þið Maggi dvöldust með
okkur að Flúðum í eina viku. Þú
vissir að það var lítill tími til stefnu.
Hugur þinn dvaldi við æskustöðv-
arnar í Skagafirði og minningar að
norðan leituðu á. Um leið og einni
sögu lauk kom önnur 'í kjölfarið/
Minni þitt var einstakt, eiginlega
ótrúlegt og það kom ekki fyrir að
þig ræki í vörðurnar. Frásagnar-
gáfan var slík að unun var á að
hlýða. Þetta var stórmerkilegur
fróðleikur og ég vissi að ég átti að
byija fyrr að taka upp á bandið.
Mér tókst aðeins að varðveita ofur-
lítið brot minninganna.
„Ég bara verð að komast norður
í sumar“, sagðirðu aftur og aftur.
„Það eru svo margir sem ég þarf
að heimsækja".
En enginn ræður sínum nætur-
stað. Snögglega, allt of snöglega
fyrir okkur en til guðsblessunar fyr-
ir þig, tók krabbameinið öll völd.
Þú fékkst að halda reisn þinni lengst
af.
Fjölskyldan öll hefur stutt þig
dyggilega í veikindum þínum. Hinn
tryggi 0g yfirvegaði eiginmaður,
Magnús A. Magnússon. Dóttir þín,
dugnaðarforkurinn, Kolbrún Dísa.
Sonur þinn og sá sem þú dekraðir
ofurlítið, Björn Magnús. Og síðast
en ekki síst, hjálparhellan þín og
sú sem þú settir allt þitt traust á
síðasta misserið, dótturdóttir þín og
að hluta uppeldisdóttir, Erla María
hjúkrunarfræðingur. En ömmu- og
iangömmubörnin veittu gleði í
hjarta og sinni og þáðu hinar sívin-
sælu súkkulaðirúsínur ömmu
sinnar.
Og ég veit að nú hefur ferðin
norður verið farin.
Eg enda þessar línur með erindi
sem þú kenndir mér.
Þótt jörðin sé frosin og fokið í gömul skjól,
þá fylgir þeim gæfa sem treysta á ástina
og vorið.
Með einum kossi má kveikja nýja sól.
Eitt kærleiksorð getur sálir til himins borið.
Hin innsta þrá getur eld til pðanna sótt.
En auðmjúk bæn getur leyst hinn hlekkjaða
fanga.
Svo föpum þá - og fljúpm þangað í nótt,
sem frelsið ríkir, og sígrænir skógar anga.
(Davíð Stefánsson)
Hafðu þökk fyrir allt.
Steinunn Torfadóttir.
BjörgAnna Sigvalda-
dóttír — Minning
Fædd 22. október 1915
Dáin 22. september 1993
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinimir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka,
Guði sé lof fyrir liðna tið.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(V. Briem.)
Þessi tvö fyrstu erindi í sálmi nr.
271 í sálmabókinni eru eins og töluð
út úr mínu hjarta. Það er svo margs
að minnast að maður veit ekki hvar
á að byija. Minningarnar streyma á
flúgjandi ferð í gegnum hugann og
erfitt að stöðvast við eitthvað ákveð-
ið. Það er svo margt að þakka.
Mamma var mér og mínum börnum
mikill félagi og vinur. Hún var alltaf
boðin og búin til hjálpar og kom allt-
af þegar eitthvað stóð til eða bjátaði
á. Þegar hún frétti að dóttursyni
hennar vantaði einhvern til að elda
fyrir þá í nokkrar vikur suður í Borg-
arfirði var ekki að sökum að spytja,
hún dreif sig til þeirra og var nú
heldur betur í essinu sínu þar. Hún
hafði talað við mágkonu sína tveim
dögum áður en hún dó og lék þá á
alls oddi, alsæl með að geta komið
að gagni. Jónína systir sagði að sér
fyndist hún bara hafa yngst upp við
að vera þama. Ég taíaði við hana
um það bil tveim tímum áður en hún
dó og var að spyija hana hvort verk-
inu lyki ekki um mánaðamótin. Hún
kvaðst nú bara rétt ætla að vona
það, því að hún þyrfti að fara vestur
og taka upp kartöflurnar sínar.
Það var nú aldeilis ekkert lát á
henni, þess vegna var þetta svo
óvænt þó að alltaf mætti svo sem
eiga von á kallinu. Hún sofnaði bara
út frá pijónunum sínum eins og hún
hafði svo oft gert og var innan um
sína og erum við þakklát fyrir það.
Fyrir um það bil sjö árum hætti hún
að vinna og er óhætt að segja að
þessi síðustu ár hennar voru yfir
höfuð góð og viðburðarík. Hún komst
meira að segja til útlanda og hafði
hún ekki átt von á því. Fyrir nokkr-
um árum byijaði starf fyrir eldri
borgara á Hellissandi og nágrenni
og tók hún þátt í því starfi af lífi
og sál og þótti það ákaflega skemmti-
legt. Við skörtum hér allar þessum
fínu nælum sem hún gerði og silkisl-
æðum sem hún málaði og langömmu-
börnin fengu öll sængurverasett
máluð af henni fyrir utan allar út-
pijónuðu peysurnar sem hún pijón-
aði á þau. Þarna fékk hún heilmikinn
félagsskap og vildi hún helst ekki
missa af neinu.
Um verslunarmannahelgina sl.
fórum við mæðgurnar austur að Jök-
ulsárlóni og sigldum um lónið í blíð-
skaparveðri og fannst henni mikið
til þess koma og tók fullt af mynd-
um. Hún hafði aldrei komið austar
en að Skógum. Við vorum að gant-
ast með það að nú værum við komn-
ar hringinn. Börnin mín uppkomin
og með sínum vinum og kunningjum
þessa helgi þannig að nú væri komið
að mér að ferðast með mömmu mína.
Þegar ég fluttist að vestan fyrir
átta árum þótti mér leiðinlegt að
skilja hana eftir en hún vildi ekki
fara á þeim tíma. Hún var þá í vinnu
og vildi ekki skiljast við húsið sitt.
Þá má eiginlega segja að ung bú-
andi kona á Hellissandi, Guðbjörg
kölluð Bugga, hafl gengið henni í
dótturstað og voru þær styrkur hvor
annarri og börnin hennar kölluðu
mömmu ömmu. Kunnum við systkin-
in henni bestu þakkir fyrir hvað hún
reyndist mömmu vel.
Ingibjörg Óskarsdóttir.
í dag fer fram útför föðursystur
minnar, Bjargar Önnu Sigvaldadótt-
ur, sem varð bráðkvödd 22. septem-
ber.
Lóa eins og Björg Anna var ætíð
kölluð af vinum og vandamönnum,
var Húnvetningur að ætt og upp-
runa. Foreldrar hennar voru hjónin
Sigvaldi Þorkelsson frá Barkarstöð-
um í Svartárdal og Jónína Guðrún
Jósafatsdóttir frá Litlu-Árskógstöð-
um í Víðidal. Sigvaldi var bróðir
merkisbændanna Árna á Geitaskarði
og Þorkels á Barkarstöðum. Þau hjón
bjuggu um árabil á Hrafnabjörgum,
fremsta bænum í Svartárdal og voru
börn þeirra fædd þar og uppalin, en
þau eru í aldursröð: Hermína, f.
1909, sem nú er ein eftirlifandi þeirra
systkina, Gústav, f. 1911, d. 1986,
Jósafat, f. 1912, d. 1982, og yngst
var Björg Anna sem hér er kvödd.
Auk-þess áttu þau systkin hálfbróð-
ur, Jón Sigurðsson sem var þeirra
elstur, f. 1905, en hann andaðist
árið 1972. Foreldrar þeirra systkina
létust með árs millibili, Sigvaldi árið
1931 og Jónína Guðrún árið 1932.
Þegar svo var komið yfirgáfu þau
systkin heimahagana og héldu til
náms og starfa á öðrum vettvangi.
Lóa var því aðeins J7 ára þegar hún
hafði misst báða foreldra sína, en á
móti kom mikil samhjálp og sam-
heldni systkinanna. Lóa átti ekki
hvað síst hauk í horni þar sem var
systir hennar Hermína og eiginmað-
ur hennar Haligrímur Kristjánsson
bóndi á Kringlu i Torfalækjarhreppi.
Hallgrímur lést árið 1991. Þau hjón
reyndust Lóu alla tíð afar vel og ólst
sonur hennar, Sigvaldi Hrafnberg,
upp hjá þeim ásamt þrem börnum
þeirra hjóna.
Lóa giftist Óskari Bergþórssyni
bifreiðastjóra árið 1945 og eignuðust
þau tvær dætur, Ingibjörgu, f. 21.
febrúar 1946, og Jónínu Báru, f. 7.
maí 1949. Ingibjörg giftist Stein-
grími Þórarmssyni frá Gljúfurár í
Borgarfirði og eiga þau fimm börn.
Þau áttu heimili sitt á Hellissandi í
mörg ár en slitu samvistir og er Ingi-
björg nú búsett og starfandi í Reykja-
vík. Jónína Bára er gift Agli Páls-
syni frá Álftatungu á Mýrum og eru
þau hjón búsett í Borgarnesi og eiga
fjóra syni, en urðu fyrir þeirri sáru
sorg að missa átta ára gamlan son
sinn af slysförum fyrir nokkrum
árum. Sigvaldi er búsettur á Hvols-
velli, kvæntur Huldu Björgvinsdóttur
og eíga þau hjón fjögur börn, en elsta
son sinn, Björgvin, misstu þau 18
ára gamlan í hörmulegu vinnuslysi
árið 1980. Lóa tók missi barnabarn-
anna mjög nærri sér. Barnabörnum
sínum þrettán sem eftir lifa reyndist
hún góð og_ ástrík amma.
Lóa og Óskar bjuggu sín fyrstu
búskaparár í Reykjavík. Um 11 ára
skeið var heimiii þeirra við Strand-
götu í Hafnarfirði en árið 1962 fiytj-
ast þau hjón vestur á Snæfellsnes
og undur sér æ síðan vel þar vestra.
Stunduðu búskap i nokkur ár í Hross-
holti í Eyjahreppi en árið 1977 festu
þau kaup á húseign á Hellissandi og
áttu þar heimili sitt upp frá því. Þar
hefur Lóðu liðið vel og hefur. hún
eignast þar fjölda vina. Mann sinn
missti hún árið 1984.
Lífshlaup Lóu frænku er nú orðið
nær 78 ár og hefur því ýmislegt
drifið á dagana og hún lagt gjörva
hönd á margt. Hún lá ekki á liði sínu
við vinnu í frystihúsi Hellissands á
meðan heilsa og kraftar leyfðu. Nú
hin síðari ár naut hún þess í ríkum
mæli að heimsækja börn sín til skipt-
is og dvelja hjá þeim um skeið. Lóa
átti því láni að fagna að eiga létta
lund og sjá ávailt spaugilegu hliðarn-
ar á tilverunni. Hún lét andstreymi
og erfíðleika aldrei buga sig heldur
efldist með hverri raun. Það er því
lærdómsríkt og mannbætandi fyrir
okkur samferðafólk hennar að hafa
fengið að kynnast og átt vinfengi
slíkra mannkostakonu. Lóa var prýð-
isgreind og fylgdist ávallt vel með
þjóðmálunum og undi sér löngum við
lestur góðra bóka. Hún fékk hægt
andlát og sat með pijónana sína með
friðsælu yfirbragði þegar kallið kom.
Ég vil fyrir mína hönd og barna
minna þakka henni fyrir samfylgdina
og alla vináttu okkur til handa. Einn-
ig flyt ég kveðjur frá móður minni,
Ásu Pálsdóttur, en þær mágkonurnar
voru alla tíð einkar góðar vinkonur
og höfðu mikið samband sín á milli,
Frá Lögmönnum Höfðabakka
Brynjólfur Kjartansson, hæstaréttarlögmaður,
sem rekið hefur eigin lögmannsstofu að Garða-
stræti 6, Reykjavík, hefur frá og með 1. október
1993 gerst meðeigandi að Lögmönnum Höfða-
bakka s.f. Mun hann samkvæmt því reka lög-
fræðistofu þessa í félagi við Yilhjálm Árnason,
hrl., Ólaf Áxelsson, hrl., Eirík Tómasson, hrl.
og Hrein Loftsson, hdl.
Reykjavík, 30. september 1993.
Lögmenn Höfðabakka
Vilhjálmur Árnason, hrl.
Brynjólfur Kjartansson, hrl.
Ölafur Axelsson, hrl.
EiríkurTómasson, hrl.
Hreinn Loftsson, hdl.
ekki síst hin síðari ár er báðar voru
orðnar ekkjur. Við flytjum börnum
hennar, fjölskyldum þeirra og öðrum
ástvinum innilegar samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning Bjargar Önnu
Sigvaldadóttur.
Jónína Guðrún Gústavsdóttir.
Vertu guð faðir, faðir minn
í frelsarans Jesú nafni.
Hönd þín leiði mig út og inn,
svo allri synd ég hafni.
(H.P.)
Okkur langar að minnast hér
frænku okkar, hennar Lóu á Hellis-
sandi, eins og við kölluðum hana,
með nokkrum orðum.
Hún var gift Óskari heitnum Berg-
þórssyni bónda á Hrossholti og
stunduð þau búskap þar lengi, en.
síðustu árin bjó Lóa á Hellissandi.
Við kynntumst henni og Óskari
fyrst er við fórum í heimsókn í Hross-
holt. Þar var tekið mjög vel á móti
okkur og upphófst þar mikil vinátta
sem ávallt var til staðar hvort sem
heimsóknir voru tíðar eða ekki.
Við eldri systkinin í hópnum vorum
í sveit hjá Lóu og Óskari og eigum
því margar minningar frá þeim tím-
um. Alltaf var margt um manninn
hjá þeim því að allir voru velkomnir.
í seinni tíð hittumst við ekki svo
ýkja oft þar sem við ljölskyldan flutt-
umst búferlum til Noregs, en nokkur
bréfin fóru þó á milli og reynt var
að hafa samband er komið var í heim-
sóknir til Islands.
Lóa mun ávallt vera okkur minn-
isstæð og hjartfólgin, og hláturinn
hennar mun aldrei gleymast.
Sigvaldi, Jónína, Ingibjörg og fjöl-
skyldur og aðrir aðstandendur, við
vottum ykkur okkar dýpstu samúð
og vonum að guð veiti ykkur styrk.
Kristín (Lilla), Ingi, Jónas,
Anna Björg, Óskar og Fanney.
Léttur og lipur
REGN'
FATNADUR
100% vind og vatnsþéttur
regnfatnaður. Mjúk og
þægileg efni. Margir litir.
Stefndu á íslenskt í 66° N
Mfkl
Wli
SJÓKLÆÐAGERÐIN HF.
SKÚLAGATA 51, REYKJAVÍK
SÍMI 91 - 11520, 27425
í tilefni afmælisins veitum við 20%
afslátt dagana 1.-10. okt.
Einnig fær
40. hver viðskiptavinur gjöf.
Borgarkringlunni, sími 36622
ÍÉMMiHIÍMMMIrtNÍMM