Morgunblaðið - 16.06.1996, Blaðsíða 1

Morgunblaðið - 16.06.1996, Blaðsíða 1
Miðill ímynd unaraflsins 8 SUNNUPAGUR __________jMfttipittftfaftift_____________BÍAI>B SUNWQAGUR 16. JUNI 1996 HORFSTIAUGU VIÐ D AUÐ ANN í síðasta hefti Hjúkrunar, tímaríti Hjúkrun- arfélagsins, er grein eftir hjúkrunarfræðing- inn Sigrúnu Astu Pétursdóttur, þar sem hún gagnrýnir sitthvað sem lýtur að störfum hjúkrunarfræðinga nútímans, ekki síst fmnst henni umfang skrifræðis hjúkrunar- starfsins hafa vaxið óeðlilega á kostnað að- hlynningarstarfa við sjúklinga. Hún hefur einnig óvenjulegar skoðanir á því hvernig á að sinna deyjandi fólki. í samtali við Guð- rúnu Guðlaugsdóttur kemur Sigrún að þessu máli á tvo vegu, annars vegar sem hjúkrunarfræðingur og hins vegar sem dauð- vona sjúklingur vegna krabbameins. ÞEGAR EG hringdi til Sig- rúnar til þess að ræða við hana um fyrirhugað sam- tal okkar spurði ég hana meðal annars hvort taka mætti af henni mynd til að birta með viðtal- inu. Hún svaraði ekki beint heldur sagði hlæjandi: „Ég hef hlaupið - ég er orðin miklu mjóslegnari en ég var." Og víst var hún grönn, konan sem opnaði fyrir mér dyrnar á herbergi 153 á Heilsuhælinu í Hveragerði. Dökkt og þverklippt hárið myndaði ramma utan um andlit sem virtist rýrt í hlutfalli við brosmildan munninn og stór brún augun. En þótt sjúkdómurinn hefði augljóslega náðað merkja þannig útlit Sigrúnar Ástu hefur honum ekki tekst að hrekja úr tilliti hennar barnslegan ákafa og bjartsýni. Svo kraftmikil er þessi kona þrátt fyrir þungbær veikindi að undrun sætir. Henni var mikið niðri fyrir. „Mig langar svo til þess að koma á framfæri skoðunum mínum á þeim breytingum sem orðið hafa á störfum hjúkrunarfræðinga og því hvernig umhverfið mætir þeim sem heyja sitt dauðastríð að ég veit varla hvar ég á að byrja," sagði hún um leið og hún bauð mér sæti í öðrum af tveimur stólum sem stóðu við borð í herberginu. Sjálf settist hún í hinn stólinn. Svo ýtti hún til mín súkkulaðirúsínum og brjóstsykri og hóf að því búnu mál sitt vafningalaust. „Ég vil kalla mig hjúkrunarkonu, ekki hjúkrunar- fræðing," sagði hún. „Það eru for- réttindi að fá að hjúkra fólki, það gefur manni tækifæri til þess að nálgast aðra á miklu nánari hátt en ella væri hægt. Og það gefur tækifæri til þess að eignast sálufé- laga og vini. Þetta hefur orðið mér sem hjúkrunarkonu ekki minna virði en sjúklingunum sem ég hef sinnt. Ég er ósátt við hvernig ýmis- legt hefur þróast í störfum hjúkrun- arfræðinga, til dæmis er ég ósátt við hve mikið er skrifað um sjúkl- inga á sjúkrahúsum án þeirra sam- þykkis. Mér finnst að sjúklingur eigi rétt á því að vera alltaf með í ráðum þegar verið er að meta og rita um þarfir hans og vandamál. Sömuleiðis þegar verið að setja fram markmið sem eiga að bæta úr þeim vandamálum sem sett eru á blað. Þess í stað liggur sjúklingur- inn í rúmi sínu og hefur ekki hug- mynd um hvað verið er að setja saman um hann. Hjúkrunarfólk á ekki að dæma veika manneskju og hennar málefni án þess að hafa full samráð við hana. Sjálf vildi ég til dæmis ekki láta standa í skýrslum um mig: Vanda- mál - dauðahræðsla, kvíði, ótti um framtíðina. - Og svo kæmu einhver markmið svo sem að tala við prest og fleira. Sjálf lægi ég í rúminu og hefði ekki hugmynd um þetta. Þeg- ar ég væri svo útskrifuð og farin stæði þetta á blaði en væri þó ekki mitt vandamál í raun, heldur hjúkr- unarkonunnar sem skrifaði þetta niður. Það er erfitt að gera hlut- laust mat á manneskju án þess að hafa samráð við hana og heyra SJÁ NÆSTU SÍDU

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.