Morgunblaðið - 27.10.1996, Blaðsíða 24

Morgunblaðið - 27.10.1996, Blaðsíða 24
^4 E SUNNUDAGUR 27. OKTOBER 1996 MORGUNBLAÐIÐ + INNAN VEGGJA HEIMILISINS „MIG dreymir um að gera upp svona ganialt., lúið hús," sagði ég upp úr eins manns hljóði og starði eins og dáleidd á sjónvarpsskjáinn. Ég missti þetta eigin- lega út úr mér, hugsaði óvart upphátt ^tt andartak. En viðbrögðin létu ekki á sér standa. Áður en ég vissi af var ég farin að verja þennan draum minn með kjafti og klóm. Tilefnið hafði verið aug- lýsing í sjónvarpinu ... ósköp notaleg auglýsing þar sem ung hjón voru að hreiðra um sig - mála, laga, breyta og bæta. Það voru þessi huggulegheit sem höfðu hre yft við einhverju innra með mér og ég sagði bara rétt si svona að mig langaði til að gera upp gamalt hús. Vinafólk okkar var í heimsókn hjá okkur og það var engu likara en ég hefði mis- ^Soðið þeim gersamlega með þessu muldri míiui. „Þú ert náttúrulega að grínast," sögðu þau og brostu kurteislega að þess- um misheppnaða brandara. Sennilega hafa þau séð það á svip mínum að ég var ekki að reyna að vera fyndin því smám saman stirðnaði brosið á andlitum þeirra og nú spurðu þau í stað þess að staðhæfa; „Þú ert að grínast, er það ekki?" Hefði ég vitað hvað beið mín þá Hreiðurgerð og rómantík hefði ég líka haft vit á því að hlæja bara dátt... og þar með hefði málið trúlega verið úr sögunni. En ég gerði mér sem sagt enga grein fyrir því hvað í vændum var og svaraði því ósköp heiðarlega: „Nei, alls ekki. Ég hugsa að ég hefði rosalega gaman af því." Þau horfðu fyrst hvort á annað en litu síðan á mig með meðaumkvun. „Þér er varla við bjargandi," tilkynntu þau svo. „Sjáðu til, það er fínt að vera veikur fyrir rómantík, kertaljósi og blúndum - en það er alvarlegt þegar fólk missir allt veruleikaskyn." Ég horfði á þau í forundran; sá ekki samhengið. „Þú horfir á f ólk í auglýs- ingu, vel til haft og úthvílt. Það stendur í kertaljósahirt ii og málar veggina sína rnilli þess sem það blikkar hvort arinað og blæs fingurkossa í gegnum rökkrið. Það bregður jafnvel á leik, fer í svolítinn vatnsslag, hlær og skemmtir sér konung- lega. Þetta eru góðar auglýsingar, það vantar ékki," sögðu þau, „en raunveru- leikinn er bara allt annað íuál," bættu þau við með svo róandi raddblæ að ég fór að velta því fyrir mér hvort þau héldu í alvöru að rómantík væri einhver sér- kennilegur sjúkdómur. „I fyrsta lagi eru rússneskar Ijósaper- ur eina lýsingin sem dugar þegar maður málar, og í þeirru birtu Utur enginn vel út," héldu þau áfram. „I öðru lagi er fólk sem stendur í húsbyggingum eða breytingum ekki geislandi af lífsgleði, það er venjulega sijarft af svefnleysi og streitu. Það hlær lítið, nema ef vera skyldi þegar það er við það að missa vitið. Það blæs fáa fingurkossa en hvæs- ir þeim mun meira hvert á annað," sögðu þau eins og þetta væri eitt af náttúrulög- málunum sem ég yrði að læra fyrr en síðar. „Og síðast en ekki síst, þá höfum við séð þig mála ..." Nú var ég komin að því að móðgast verulega. „Þú málaðir einn ofn, ef við munum rétt," sögðu þau og það sauð á mér. „En ef þú ert alveg heiðarleg við sjálí'a þig þá hlýturðu að muna eftir því líka... að gólfið var grænt, en hárið á þér bleikt... í heilan mánuð. Hvaðan bleiki liturinn kom veit enginn, enn þann dag í dag," sögðu þau um leið og þau teygðu sig í kaffibollana. Eg ákvað að vera ekki með nein leið- indi að svo komnu máli en hét því að kynna mér nr á li ö tala við fólk sem hefði reynslu, í von um að það væri víst róman- tískt að búa sér til hreiður saman. NÝJA gamla hús Þorgrims og Guðbjargar við Sólvallagötu. Morgunblaðið/Keli GUÐBJÖRG Ámadóttir og Þorgrímur Gestsson. FYRSTA húsið sem Þorgrímur og Guðbjörg gerðu upp er við Framnesveg. ÞAÐ ERU ekki margir sem hafa gert upp gamalt hús hvað eftir annað. En_ vestur í bæ hafa hjónin Guðbjörg Árnadóttir og Þorgrímur Gestsson hreiðrað um sig í gömlu húsi... tvisvar sinnum. „Já, það hefur mörgum fundist þetta dá- Íítið merkilegt," sagði Þorgrímur þegar við furðuðum okkur á þessari framkvæmdagleði, „en staðreyndin er sú að við höfum haft mjög gaman af þessu," viðurkenndi hann, rétt eins og hann væri að játa á sig eitt- hvert glæpsamlegt athæfi. Síðan var eins og honum fyndist hann verða að lofa bót og betrun því hann bætti við; „En, nú erum við hætt, við erum búin með okkar kvóta." Féllum fyrir Framnesveginum Fyrra húsið sem þau hjónin dubb- uðu upp og dekruðu við stendur við Framnesveg númer 36. „Við kolféll- um alveg fyrir því húsi," sagði Þor- Draumurinn um gamla húsið í Vesturbænum grímur og það leyndi sér ekki að honum er enn hlýtt til hússins þó svo að nýir herrar ráði nú þar ríkjum. „Ástæðan fyrir því að við keyptum það var einfaldlega sú að okkur þótti það fallegt í laginu og hafði lengi langað í gamalt hús í Vesturbænum. Upphaflega fluttum við hinsvegar í Vesturbæinn til að dóttir okkar kæm- ist í Vesturbæjarskólann. sagði hann. „Fyrstu kvöldin sátum við Guð- björg langt fram eftir og veltum því fyrir okkur hvernig við vildum hafa þetta. Einn daginn hrukkum við svo í gang. Ég ákvað að athuga hvað væri á bak við veggfóðrið í stof- unni... rífa bara pínulítið, og viti menn, þar leyndist gullfallegur pan- ell. Það þarf varla að taka það fram að áður en við vissum af var vegg- fóðrið komið út í tunnu eins og það lagði sig fyrir utan nokkrar heillegar síður úr Isafold," rifjaði Þorgrímur upp- „Síðan hafa þessar síður frá árinu 1913 hangið innrammaðar uppi á vegg hjá okkur," bætti hann við. „Við vorum heppin með það hve lítið var búið að skemma í húsinu," hélt hann áfram, „húsið var að mestu leyti upprunalegt - gömlu tréhúnarn- ir voru á hurðunum og sem betur fer á sjónvarpsskápum frá Snúningsplata, hjól og læsing. Verðkr. 18.100 stgr. Opiö laugardag kl. 10.00-16.00 og sunnudag kl. 12.00-16.00 l )3úe\oá% < ¦é kr. 9.7©© .«„. Verð f i Gerö L D H Rétt ver6 Kynningarveró 998 8880 780 800 72 566 165 80 80 80 70 60 60 59 60 60 59 49 72 65 65 64 65 59 59.100 30.770 27.360 22.870 16.220 12.300 49.680 25.850 22.980 19.250 13.620 10.320 ns*v ___k. Borgartúni 29, sfmar 552 7095 og 562 7474, fax 562 2340 höfðu ekki verið gerðar neinar til- raunir til að gera það nútímalegra, eins og sagt er," sagði Þorgrímur þakklátur. Eitt skref í einu En féllust þeim aldrei hendur - voru þau aldrei komin að því að gef- ast upp? „Nei," svaraði húsbóndinn án þess að hika. „Við tókum þetta í törnum, eitt herbergi í einu," úskýrði hann. „Þá var allt á hvolfi í því herbergi í tvo mánuði eða svo, en við reyndum að halda hinu fínu á meðan. Ég held að þetta sé galdur- inn," sagði hann eftir andartaks umhugsun. „Ef maður tekur eitt herbergi fyrir í einu þá getur maður jafnað sig á milli tarna, fjárhags- lega, andlega og líkamlega. Það kem- ur í veg fyrir að maður fái sig fullsaddan," fullyrti hann. Aðspurður kvað Þorgrímur þau hjónin hafa tekið jafnan þátt í öllum þessum framkvæmdum. ,jÞetta var fyrirtaks verkaskipting. Eg sá um það sem var erfiðast og skítugast en Guðbjörg á heiðurinn af öllum flísalögnum á heimilinu. Það hefur líka alfarið komið í hennar hlut að snyrta og snurfusa, gera allt fínt," sagði hann, stoltur af sinni konu, sem var fjarri góðu gamni meðan á þessu spjalíi okkar stóð. „Svo má ekki gleyma því," hélt hann áfram, „að við höfðum ótak- markaðan aðgang að handlögnum vinum og ættingjum og það gerði gæfumuninn. Við vorum líka mjög heppin með iðnaðarmenn, sem urðu seinna góðir vinir mínir. Þetta er að sjálfsögðu ómetanlegt," fullyrti hann. Nýja húsið heltók huga okkar En er það ekkert sársaukafullt að selja hús sem maður hefur lagt svona mikla vinnu og vangaveltur í? „Jú, svolítið," viðurkenndi Þorgrímur. „Ólína Þorvarðardóttir og Sigurður Pétursson keyptu húsið á Framnes- veginum og fyrsta sumarið kíkti ég oft í garðinn til Ólínu. Nokkrum sinn- um mætti ég meira að segja með klippurnar og klippti runnana „mína" svo þú sérð að ég átti dálítið bágt með að slíta mig frá húsinu. En Ólína sýndi mér mikinn skilning og tók þessu ljúfmannlega," sagði hann og hló að sjálfum sér. „Nýja húsið við Sólvallagötuna heltók huga manns smám saman og fyrr en varði var maður farinn að hamast þar," bætti hann við. En hvaða áhrif hafði þetta á hjónaband- ið - hvein aldrei í þegar velja átti liti, flísar eða gólfefni? „Nei, það hefur aldrei kastast í kekki milli okkar út af svoleiðis hlutum," sagði Þorgrímur. „Við höfum svo ótrúlega svipaðan smekk. Við höfðum meira að segja bæði smekk fyrir því að hafa eldhúsið hér á Sólvallagötunni eldrautt að lit," benti hann á máli sínu til sönnunar. Eitt hús enn...? „Var ekki dálítið rómantískt að vinna svona saman að hreiðurgerð- inni?" spurðum við varfærnislega. „Blöðrurnar, siggið og skítagallinn áttu voðalega lítið skylt við róman- tík," svaraði Þorgrímur. Sennilega hefur hann skynjað vonbrigði okkar því hann flýtti sér að bæta við; „En auðvitað var það þessi rómantíski draumur um gamla húsið í Vestur- bænum sem dreif okkur áfram, það er engin spurning. Ég sakna stund- um þessarar útrásar sem maður fékk þegar maður var að hamast svona en þá fer maður bara í garðinn - umbyltir honum svona tvisvar á ári, eða svo," sagði hann. Fjarræna blikið í augum hans varð til þess að við voguðum okkur að spyrja hann ... baratil öryggis. „Ertu viss um að þið séuð alveg hætt... ekki eitt hús enn?" Hann hik- aði eitt augnablik, hristi svo höfuðið eins og til að bægja hugmyndinni frá og svaraði ákveðinn í bragði: „Nei, það er nóg komið. Nú er mesta basl- ið að baki og kominn tími til að njóta þess," sagði hann. Þegar hér var komið sögu kom Guðbjörg heim og hún var greinilega sama sinnis og bóndinn. „Við höfum ekki í hyggju að fara héðan," sagði hún nokkuð sannfærandi. Við stóðumst ekki mátið og spurðum - einu sinni enn - um leið og ljósmyndarinn smellti af: „Eruð þið alveg viss ...?" iaa • '4

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.