Morgunblaðið - 17.09.1997, Síða 29

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
MIÐVIKUDAGUR 17. SEPTEMBER 1997 29
»
►
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
\
I
I
3
.
I
„Ég vil lifa lífinu lifandi." Þessi
orð voru höfð eftir Hafdísi í við-
tali við hana, sem birtist í MND-
blaðinu í júní sl. Nú hefur MND-
sjúkdómurinn lagt hana að velli.
Hún lifði lífinu lifandi á meðan
hún gat. Aldrei heyrðist hún
kvarta, alltaf var hún brosandi og
bjartsýn á lífið. Hún gerði sér án
efa grein fyrir hvert stefndi, þegar
kraftar hennar fóru þverrandi dag
frá degi, uns hún varð nánast al-
gjörlega upp á aðra komin. En hún
Dísa átti góða að. Ber þar helst
að nefna Matthías eiginmann
hennar og börnin þeirra tvö, þau
Kristján og Ernu, foreldra hennar
og systkini, ásamt góðum vinkon-
um og tengdaforeldrum. Öll voru
þau ötul við að gera henni lífið
bærilegra og var hún þeim þakklát
fyrir. Dísa trúði því staðfastlega
að annað líf tæki við að þessu
loknu, og að okkur væri ætlað að
læra af þessu lífi okkar hér á jörð.
Síðustu ár hennar voru þungbær,
en lífsgleði hennar og baráttuþrek
eru okkur hinum dýrmæt gjöf, sem
við geymum með okkur um ókom-
in ár. Nú hefur Drottinn tekið
hana í faðm sér, en við erum hon-
um þakklát fyrir þann tíma sem
við fengum að hafa hana hjá okk-
ur.
Blessuð sé minning Dísu.
Hanna Liya og Þorsteinn.
í dag er kvödd hinstu kveðju
kær vinkona okkar Hafdís Kristj-
ánsdóttir, alltaf kölluð Dísa. Stórt
skarð hefur verið höggvið í okkar
hóp, sem saman stóð af níu Kefla-
víkurdætrum. Allar höfum við
þekkst frá æsku og ungar bund-
umst við tryggðar- og vináttu-
böndum. Um tvítugt stofnuðum
við saumaklúbb sem við nefndum
„Slaufurnar" okkar í milli. Það
hefur alltaf verið tilhlökkunarefni
að fara í klúbbinn. Ekki hefur far-
ið mikið fyrir saumaskap en þess
í stað hafa ýmsar kræsingar verið
bornar fram sem hafa kitlað
bragðlaukana, auk þess sem hlát-
ur, gleði og grín hefur oftast ráðið
ríkjum. Við höfum átt ótal ógleym-
anlegar samverustundir, bæði í
blíðu og stríðu, meðal annars farið
í ferðir innanlands sem utan, árs-
hátíðir og makalausir dekurdagar
í sumarbústöðum hafa verið afar
vinsælir! Síðasta ár var viðburða-
ríkt í sögu klúbbsins, þegar við
vinkonurnar urðum allar fertugar.
Dísa hélt glæsilega afmælisveislu
og komum við henni á óvart með
flugeldasýningu og klæddumst
bolum með mynd af „Slaufunum"
henni til heiðurs. í júlí síðastliðnum
var farið í okkar árlegu fjölskyldu-
ferð og hvarflaði að engum að það
væri síðasta ferð með Dísu.
í blóma lífsins varð hún að taka
þeim örlögum að greinast með ill-
vígan sjúkdóm sem lamaði hana
smám saman og kom henni í hjóla-
stól. í baráttu sinni sýndi hún og
sannaði hversu rík hún var að sálar-
styrk. Hún var alltaf meira gefandi
en þiggjandi.
Það er engin ein leið ákveðin til
þroska. Leiðin sem við veljum end-
urspeglast í öllum okkar ævintýrum
og upplifunum á lífsleiðinni. Dísa
var alla tíð uppfull af andlegri orku,
og þó líkamlega orkan hafi verið
bágborin í mörg ár, þá gafst hún
aldrei upp, brosti í gegnum tárin
og sló á létta strengi.
Dísa var hetjan okkar og dæmi
um hugrekki hennar kom fram í
opinskáu viðtali við hana í síðasta
MND-blaði, þar sem hún segir m.a.:
„Þó að það virðist svolítið klikkað
þá tala ég stundum við sjúkdóm-
inn; „allt í lagi, þú ræðst á líkama
minn en þú skalt aldrei fá að hafa
áhrif á sálina, þú skalt ekki stjórna
mér þar.“ Ég held að mér hafí tek-
ist það.“ Við sem stóðum henni
næst vitum að það voru orð að
sönnu.
Að leiðarlokum viljum við vin-
konumar og eiginmenn okkar
þakka elsku Dísu góða vináttu og
samfylgd. Við biðjum góðan guð
að gefa Matta, Kristjáni og Ernu,
foreldrum, systkinum og öðrum
ástvinum, styrk til að takast á við
þeirra miklu sorg og missi.
Hér áttu blómsveig
bundinn af elsku
blíðri þökk
og blikandi tárum. ^
Hann fólnar ei
en fagur geymist
í hjörtum allra
ástvina þinna.
(H.L.)
Arna, Dóra, Guðbjörg, Guðrún,
Margrét K., Margrét L.,
Rannveig og Rósa.
Fallin er hjartans fópr rós
og fól er kalda bráin,
hún sem var mitt lífsins Ijós,
ljúfust allra, er dáin.
Þú alltaf verður einstök rós,
elsku vinan góða,
í krafti trúar kveiki ljós
og kveðju sendi hljóða.
(Jóna Rúna Kvaran)
Baráttu Dísu vinkonu minnar
fyrir lífínu er lokið. Hún hafði bar-
ist við ólæknandi sjúkdóm, MND-
hreyfitaugungahrömun, undanfarin
ár, sem að lokum náði yfírhönd-
inni. Það er erfitt að sætta sig við
það, því svo stór hluti hefur hún
verið af mínu lífí, en í annan stað
gleðst ég yfír því að nú er hún laus
við allar þjáningar, er fijáls eins og
fuglinn, laus úr þeim Qötrum sem
veikur líkami hennar var orðinn.
Allir sem fylgdust með veikinda-
stríðinu dáðust að kjarki hennar
og æðruleysi, aldrei sýndi hún
uppgjöf enda hugrökk, ákveðin og
stolt.
Þegar syrti að lagði hún á sig
mikið erfíði ef það yrði til þess að
halda sjúkdómnum í skeíjum. Fór
í strangar lyfjameðferðir, nála-
stungur, breytti mataræðinu og fór
að leita inn á við, en allt kom fyrir
ekki, en þess í stað styrkti það
andlegt atgervi hennar.
Hugurinn leitar til unglingsár-
anna er vinátta okkar hófst og
streyma hlýjar minningar fram um
góða og fallega vinkonu hver af
annarri. Við vorum afar ólíkar að
upplagi, hún var feimin, prúð og
hafði mikið dálætt á köttum. Ég
var fyrirferðarmeiri, frökk og
hræddist dýr. Samt áttum við svo
ótalmargt sameiginlegt og aldrei
bar skugga á vináttu okkar. Ung-
ar hleyptum við heimdraganum og
héldum til Reykjavíkur að freista
gæfunnar. Við leigðum saman
íbúð og þá komu mannsefnin til
sögunnar. Hún kynntist Matta sín-
um, en ég átti heiðurinn af þeim
kynnum, því hann var vinur kær-
asta míns.
Nýtt tímabil hófst í lífi okkar,
við stofnuðum heimili og eignuð-
umst börn. Þau fluttu til Kanada
þar sem Matti stundaði fram-
haldsnám, en hún gætti bús og
barna. Þrátt fyrir að vík væri
milli vina héldum við stöðugu bré-
fasambandi á þessum árum. Eftir
heimkomuna áttum við hjónin
með Matta, Dísu ög börnunum
margar ánægjulegar stundir sem
tengjast meðal annars matarboð-
um og ferðalögum. Á þessum
árum stofnuðum við líka sauma-
klúbbinn „Slaufurnar" ásamt vin-
konum okkar og hefur hópurinn
haldið þétt saman í gleði og mót-
læti á umliðnum árum. Hún átti
sanna vini í okkur vinkonunum
sem reyndum að gera henni
stundirnar léttbærari þegar á
móti blés.
Dísa var glæsileg kona og alltaf
sérstaklega vel til höfð, hún var
fyrirmyndar húsmóðir, mikill vinur
barna sinna og ræktaði vel garðinn
sinn í orðsins fyllstu merkingu.
Ég veit að það veganesti sem hún
gaf börnum sínum Kristjáni og
Ernu á eftir að hjálpa þeim og
styrkja á lífsleiðinni.
Kæra fjölskylda, sorgin er þung-
bær en við verðum að lifa með
henni og takast á við hana. Við
getum yljað okkur við góðar minn-
ingar og megi fjölskyldur okkar
hér eftir sem hingað til eiga góðar
stundir saman.
Guð geymi elsku Dísu mína.
Þín vinkona
Margrét Lilja.
í dag kveðjum við elskulega
frænku okkar. Hún var stórkostleg
persóna. Minningin um hana mun
ávallt ylja okkur um hjartarætur.
Það var alltaf gott að koma til
Dísu, hún tók ávallt á móti okkur
með bros á vör og var alltaf í léttu
skapi þrátt fyrir erfiðan sjúkdóm
síðustu árin.
Minnti hún okkur ósjaldan á
ýmis prakkarastrik sem okkur
systrunum tókst að framkvæma
þegar við vorum yngri og hún pass-
aði okkur yfir nótt eða helgi. Hvað
getur maður sagt á stundu sem
þessari nema þakkað fyrir allar þær
góðu stundir sem við fengum að
njóta með henni.
Það er ljúft að þakka og muna
þó að nú mér sértu íjær
hve gott var hjá þér æ að una,
öllum var þín návist kær.
Elsku Matti, Kristján og Ema.
Guð veri með ykkur og gefí ykkur
styrk í sorginni.
Sigríður og Karitas.
Elsku Hafdís, að leiðarlokum viljum
við þakka þér ánægjuleg kynni.
Við áttum það sameiginlegt að vera
með erfíða sjúkdóma sem við vild-
um ekki láta ræna okkur lífsgleði
og athafnaþrá. Á samverustundum
okkar ríkti gleði og kátína, en um
leið vorum við að styðja og efla
hvor aðra og gefa góð ráð. Þá fund-
um við og undruðumst þann mikla
styrk og æðruleysi sem þú bjóst
yfír. Við minnumst þín sem glað-
værs og góðs félaga sem við mun-
um sakna.
Við vottum fjölskyldu þinni inni-
lega samúð.
Vertu Guði falin.
Edda, Hafdís og Sigurbjörg.
Hún Dísa er dáin, svilkona min,
sem reyndist mér hin besta vinkona
og trúnaðarvinur. Ég kynntist Dísu
fyrst þegar þau Matti komu frá
Kanada. Þá bjuggu þau í Garðinum
og seinna í Keflavík.
Við Dísa urðum þó ekki verulegar
vinkonur fyrr en fjölskyldan flutti í
Kópavoginn. Þangað fluttu þau
meðal annars vegna tíðra veikinda
Dísu, þar sem hún þurfti oft að leita
til læknis auk þess sem Matti vann
í Reykjavík. Þegar fyrst fór að bera
á sjúkdómi Dísu, MND, missti hún
stjórn á öðrum fæti, sem varð til
þess að hún fór að detta auk þess
sem hún hafði oft miklar kvalir í
fætinum. Þá tók við hræðilegur tími
rannsókna og erfiðra meðferða.
Nálægt allan þann tíma er ég
þekkti Dísu var hún heilsulaus.
Samt hitti ég ekki lífsglaðari og
jákvæðari manneskju. Það var
mannbætandi að umgangast hana.
Bömin mín elskuðu hana og það
var alltaf vinsælt að heimsækja
hana. Hún kvartaði aldrei yfír veik-
indum né lét aðra finna fyrir líðan
sinni. Hún gat alltaf snúið hlutunum
upp í grín og komið öðmm til að
hlæja. Þannig var hún eins lengi
og hún mátti mæla. Síðast þegar
ég heimsótti hana á spítalann gat
hún ekki látið vera að grínast þótt
hún ætti mjög erfitt með mál. Éftir
þá sjúkrahúsvist fór hún heim í
stuttan tíma en síðan lagðist hún
aftur inn til dvalar meðan verið var
að breyta heimilinu fyrir hana. Þá
sagðist hún vera að fara í pössun.
Sú sjúkralega reyndist svo banaleg-
an.
Það er erfítt að sjá á eftir góðum
vini. Ég er þakklát fyrir að hafa
fengið að kynnast Dísu og fyrir all-
ar ánægjustundimar sem við áttum
saman. Elsku Matti, Kiddi og Ema,
Guð styrki ykkur i sorginni.
Anna.
+
Elskuleg móðir mín, tengdamóöir og amma,
STEFANÍA JÓNSDÓTTIR
frá Hrauni,
Sléttuhlfð,
verður jarðsungin frá Fossvogskirkju á morg-
un, fimmtudaginn 18. september, kl. 15.00.
Ragna Jóhannsdóttir,
Jóhanna Einarsdóttir,
Pétur Guðjónsson,
Ragna Pétursdóttir,
barnabörn, barnabarnabörn
og barnabarnabarnabörn.

*
+
Elskuleg eiginkona mín, móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma,
SIGRÚN JÓHANNESDÓTTIR,
Vanabyggð 4f,
Akureyri,
sem lést 12. september sl., verður jarðsungin frá Akureyrarkirkju föstu-
daginn 19. september kl. 13.30.
Valmundur Antonsson,
Ásta Valmundardóttir,
Jakobína M. Valmundardóttir,
Knútur Valmundsson, Ingibjörg Sigfúsdóttir,
Birna Valmundardóttir Driva, Stig Driva,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Ástkær eiginmaður minn,
HELGILÁRUSSON
frá Krossnesi,
Eyrarsveit,
Brekkustfg 35B,
Njarðvfk,
verður jarðsunginn frá Ytri-Njarðvíkurkirkju
föstudaginn 19. september og hefst athöfnin
kl. 15.00.
Blóm og kransar vinsamlega afþakkaðir, en þeim, sem vildu minnast
hans, er bent á MS-félagið og Krabbameinsfélag Islands.
Fyrir hönd barna, tengdabarna, barnabarna og systkina hins látna,
Lilja S. Jónasdóttir.
+
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
GUNNÞÓRUNN ERLINGSDÓTTIR,
Bólstaðahlíð 41,
Reykjavík,
sem lést á Landspítalanum 12. september sl.,
verður jarðsungin frá Háteigskirkju föstu-
daginn 19. september kl. 13.30.
Kristfn Rygg, Olav Rygg,
Hafdís Einarsdóttir, Jón Ármann Jakobsson,
Elfas Einarsson, Ólöf Eyjólfsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.

+
Hjartans þakkir sendum við öllum þeim, er sýndu okkur samúö og vi-
narhug við andlát og útför föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
EINARS GEIRS LÁRUSSONAR
frá Vestmannaeyjum,
búsettan á Dvalarheimili aldraðra,
Norðurbrún 1.
Sérstakar þakkir til lækna og alls starfsfólks á legudeild 11-E Land-
sþítalanum.
Fyrir hönd aðstandenda,
Theodór Ragnar Einarsson,
Sigurbjörg Ólaffa Einarsdóttir, Olaf Forberg,
Elsa Dóróthea Einarsdóttir,
Þorsteinn Einar Einarsson, Eygló Bogadóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.