Óðinn - 01.07.1922, Blaðsíða 8

Óðinn - 01.07.1922, Blaðsíða 8
56 ÓÐINN við smíðið á. Skipstjóri þessa skips hjet Nielsen, danskur maður, faðir Emils Nielsen, sem nú er fram- kvæmdarstjóri Eimskipafjelags Islands. Var hann þá í siglingum í 4 ár milli vestindisku eyjanna, Drasilíu og Hamborgar. Víkkaði hann og stækkaði á þessu ferðalagi sjóndeildarhring sinn á ýmsa lund, sem síðar varð honum til margvíslegrar blessunar. Má með sanni segja, að hann hafði opin augun fyrir nytjastörfum lífsins, og hin mikla glöggskygni hans og skarpa greind ljet hjer ekki heldur tækifærin ónotuð. Utanför sína taldi Snorri sjálfur þá gæfuför, er sjer hefði orðið til gagns og hamingju fyrir lífið alt. Og kórónu þeirrar hamingju taldi hann kvonfang sitt. Meðan hann var ytra, gekk hann að eiga heitmey sína Sigríði Lovísu Loftsdóttur, ættaðri frá Sauðanesi á Upsaströnd, eina hina merkustu ágætiskonu. Giftust þau 11. nóv. 1877. Var hjónaband þeirra svo ástríkt og farsælt, að enn er hjer nyrðra orð á gert af þeim, er þektu. 011 sambúð þeirra og heimilislíf var svo fagurt, að hvergi bar skugga á. — Eftir 30 ára sam- búð, 20. nóv. 1907, varð Snorri fyrir þeirri þungu sorg, að sjá konu sinni á bak. Bar hann þann mikla missi stillilega, kunni þar, sem annarstaðar, að hafa taum á sínum sterku tilfinningum. — Þrjá syni eign- uðust þau hjónin: ]ón, Rögnvald og Gunnar. Jón dó sem barn, Gunnar erlendis, ógiftur, en Rögnvaldur er giftur Sigríði Sveinsdóttur Sigfússonar kaupmanns frá Norðfirði, og heldur nú áfram verslun þeirri og hin- um mikla útveg, sem Snorri rak síðustu árin, undir hinu þekta verslunarnafni: »Verslun Sn. Jónssonar«. Þau hjónin tóku sjer far frá Kaup.mhöfn heim með kaupfari, sem fara átti til Gránufjelagsins á Oddeyri, vorið 1877. í Skjálfandaflóa lenti skipið í ís, og kom gat á það undir sjómáli að framanverðu. En annað kaupfar var þar nálægt, og fluttist fólkið þangað um borð, en skipið byrjað að síga niður. Snorri hafði verkfærakistu sína á þilfari. Hafði skipstjóri viljað setja hana undir þiljur, þá er látið var í haf, en Snorri óskaði að hún mætti standa uppi, ef að gagni kynni að koma á ferðinni, og kom það sjer nú vel. — Snorri bað nú skipstjóra að leyfa sjer að reyna að gera við lekann, en skipstjóri taldi þýðingarlaust og jafnvel hættulegt, að hafast lengur við í skipinu. Snorri fór þó að reyna, reif innan úr framhýsi skips- ins og komst að gatinu, þakti svo með fatnaði og hverju því er fyrir varð, og negldi fjalir yfir. Var þá tekið að dæla, og tókst þannig að bjarga skipinu til Oddeyrar. Fyrir að bjarga þannig skipi og farmi fjekk Snorri 700 krónur, og þótti það upphæð mikil til að byrja með atvinnu sína hjer heima. Settust þau hjónin þá að á Oddeyri og bjuggu þar til dauðadags. — Um 40 ára tímabil helgaði Snorri bæjarfjelagi Akur- eyrar alla sína miklu starfskrafta. Varð þar að lokum í tölu hinna helstu atvinnuveitenda og hæstu gjald- enda til opinberra þarfa, og sat svo árum skifti í bæjarstjórn. Fram að aldamótum lagði hann aðallega stund á skipa- og húsasmíðar; breytti þá til og rak úr því srórfeldan sjávarútveg samfara verslun. Varð alt að gulli í höndum hans. Hef jeg, er þetta rita, ekki þekt mann, er honum fremur skildi og sýndi í verkinu, að »morgunstund gefur gull í mund«. Munu þeir dagarnir hafa verið teljandi, öll þessi 40 ár, sem Snorri var ekki kominn á fætur kl. 5—6 á hverjum morgni, og oft fyr, og þá æfinlega kominn að ein- hverju starfi. Jeg held, að um Snorra hafi mátt segja, að starfinn var honum heilög nautn. Dagfar og alla framkomu Snorra einkendi ljúfmenska og prúðmenska, samfara einurð og festu. — Eiginmaður svo sem áður er getið, og faðir hinn ástríkasti. Húsföður gat tæp- lega inndælli heim að sækja. Gestrisni hans og þeirra hjóna viðbrugðið. Þar fór saman híbýlaprýði og rausn. Þess utan þessi hjartanlega elskusemi, þar sem æðri sem lægri nutu jafnrjettis. I viðskiftunum hjelt hann á sínu, og hlut sinn ljet hann hvorki þar nje annar- staðar fyrir neinum. Hvívetna fastur fyrir sem bjarg. Trölltryggur vinur vina sinna. Mörg voru kærleiks- verkin int af hendi í kyrþei. Fáir vissu af, aðrir en þeir, er fyrir urðu. Hann vildi í engu sýnast. Hitt var honum fyrir öllu, að vera. Trúhneigður og guðelsk- andi. Hann var maður með afbrigðum frændrækinn, og mörgu frændfólki sínu reyndist hann síðar bjarg- vættur, og enginn veit hve mikið hann hjálpaði sjer fjarskyldari mönnum, en það var afarmikið. Merkur maður og Snorra nákunnugur úr Svarfað- aðdal hefur sagt mjer, að alla æfi sína hafi hann haldið óslítandi trygð við fæðingarsveit sína. Þegar hann eftir 7 ára dvöl erlendis kom heim aftur, var fyrsta ferðin hans að skoða sig um í afdalnum, bernsku- stöðvunum sínum, og þeirri reglu hjelt hann, að koma þangað 10. hvert ár. Nokkru fyrir dauða sinn gaf hann Svarfaðardalshreppi sjóð þann, er ber nafnið »Styrktarsjóður Snorra kaupm. ]ónssonar«, og er hann nú nær 41/2 þús. krónur. Skal, samkvæmt skipulags- skrá hans, verja vöxtum hans til styrktar fátækum og efnilegum iðnnemum úr Svarfaðardal, til þess að full- komna sig í iðn sinni. Snorri ]ónsson hlaut aldrei neina opinbera viður- kenningu síns mikla starfa. Riddari eða dannebrogs- maður varð hann ekki, þótt heiður þann hefði hann átt fyllilega móts við marga. aðra, er hlotið hafa.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.