Óðinn - 01.07.1922, Blaðsíða 38

Óðinn - 01.07.1922, Blaðsíða 38
06 ÓÐÍNN Nú var hægt á íerðinni, og sáum við þá bauju með flaggi rjett framundan. Við hleyptum niður öðr- um bátnum í skyndi, skrúfuðum mótorinn á hann (því við höfðum ofurlítinn lausan mótor með), og af stað þutum við 3 að tölu: Gunnar, skipstjórinn og jeg, og fórum að athuga baujuna. Hún reyndist að liggja við fast, svo við snerum aftur við að skipinu. A baujunni stóð: I. K. Tromsö. En á leiðinni til skipsins aftur sje jeg glitra í gufubát þar skamt frá. Þangað förum við svo á Snorra, finnum skipshöfnina og tölum við hana. Annars bollalögðum við mikið um það á leiðinni að skipinu, hvern fjandann við ættum að segja þeim: til hvers við værum komnir hingað til Jan Mayen, svo að þeir tækju nú ekki illa á móti okkur. Stakk einn upp á því, að þetta væri látin heita skemtiferð eingöngu, annar, að það hjeti rannsóknarferð o. s. frv.» en ekki að segja, að við ætluðum að sækja rekavið, því það væri þeim ef til vill illa við. Báturinn var sem sje norskur, og við höfðum heyrt, að Norðmenn væru búnir að helga sjer eyna. Niðurstaðan varð þó sú, að rjettast mundi að segja sannleikann. Þeir gætu hvert sem væri komist eftir því, ef þeir vildu, til hvers við værum komnir. Þegar við komum nær skipinu, þektum við, að það var Ludolf Eide frá Haugasundi, sem hjer við land hefur stundað síldveiði fyrir stríðið. Vfir í skipið fóru þeir Gunnar og skipstjóri. Var þeim tekið ágætlega, sagt hvar við værum við eyna og hvar best væri fyrir okkur að liggja. Urðu þeir mjög undrandi yfir því, að sjá okkur norður við ]an Mayen. Skipstjórinn, sem margir hjer á Akureyri kannast við og Sakse heitir, er besti kunningi Gunnars, og tók honum því tveim höndum. Sagði hann honum, hvar mest væri af rekaviðnum og áleit liggja þar á eynni fleiri gufuskipsfarma af honum. Taldi hann víst, að ferðin mundi að minsta kosti borga sig fyrir okkur. Ludolf Eide var þarna að reyna við hákarlaveiði, en hafði varla orðið var. Átti skipið bauju þá, sem áður er nefnd, ásamt mörgum fleiri. Þrír af hásetun- um á Ludolf Eide voru íslendingar. Tveir af þeim, Guðmundur og Sveinn Loftssynir, hjeðan af Akureyri. Svo fórum við og kvöddum þá með íslenska fán- anum. Þeir svöruðu í sömu mynt með þeim norska. Suðvestur með eyjunni norðvestanverðri hjeldum við, þar til er við komum í Norðurvík (Hvalross Gat) klukkan 2 um nóttina, þann 29., og lögðumst þar. Fóru sumir okkar þegar í land, til að líta á rekaviðinn og fanst ekki vera neitt lítið af honum, þar sem hann lá í stærðar hrúgum þarna í fjörunni. Morguninn eftir kl. 6 fórum við svo á fætur, borðuðum morgunmátinn og fórum í land 6 alls. 3 af þeim fóru að athuga viðinn nánar og velja það besta innan úr, en Gunnar, stýrimaður og jeg fórum yfir í næstu vík, yfir eyði, sem er á milli höfða nokkurs — er gengur þar fram frá eyjunni — og sjálfrar eyjunnar. Álitum við að við værum komnir yfir eyjuna, yfir á suðaustur hlið hennar; en skildum þó ekkert í hvað mjó eyjan væri — og allra síst skildum við í því, er við sáum til sólar, að hana bar yfir eyjuna eins og þegar við fórum úr Norðurvík; en ekki yfir hafið, eins og hefði átt að vera, ef við hefðum verið komnir suð- austan á eyjuna. Við hlutum því að vera enn þá sama megin og skipið. En hvar? Ætlun okkar var að komast yfir í Rekavík og að vatninu þar, og hjeldum því fram með höfðanum. En þoka var yfir öllu, svo við vorum áttaviltir, og auð- vitað fórum við alveg öfuga leið. Við komumst því ekki nema stutt, fyrir þverhnýftum sjávarhömrum, en urðum að snúa aftur. Víkin, sem við komum í, var Maríuvík. Eru þar ósköpin öll af rekaviði. Þar er töluvert breiður sandur upp frá sjónum, og er kamburinn alþakinn rekaviði. Höfði þessi, sem gengur fram milli Norðurvíkur og Maríuvíkur, er mjög einkennilegur. Á þrjá vegu er hann þverhníptur í sjó fram og því eitthvert helsta fuglabjargið á eynni, enda verpir þar ósköpin öll af fugli. Maríuvíkurmegin við höfða þennan (sem jeg nefni Prestshöfða, af kletti norðan í honum, sem er alveg að sjá eins og prestur í hempu, með bók fyrir framan sig í ræðustól), en þó ofurlítið fráskilinn sjálf- um höfðanum, og áfastur við land, gnæfir feikna mikill stapi upp í loftið. Er hann um 20 metrar á hæð en afar þunnur (1—2 metrar) Norðurvíkurmegin er bergið í höfðanum alt sporreist og gengið á misvíxl. Ofarlega í höfðanum, Norðurvíkurmegin, eru 2 mjög einkennilegir klettar. (Annars er mikið af einkennileg- um klettum víðsvegar utan í höfðanum). Eru þeir eins og rendir borðfætur í laginu, eftir brimið, sem ein- hvern tíma hefur leikið um þá. Nú eru þeir fleiri tugi metra yfir sjávarmál. Af því er auðsjeð, að sumt af eynni hefur risið úr sæ. I höfða þessum fórum við að leita að refum, því við höfðum byssur með okkur, og ætluðum heldur en ekki að sökkva upp í stóru ausunni, og drepa mikið af refum. En við sáum hreint ekki einn einasta skolla, og komum aftur til Norðurvíkur með að eins 2 svart- fugla, sem við skutum í bjarginu. Nú fórum við að eiga við rekaviðinn. Hann reynd-

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.