Dagblaðið Vísir - DV - 28.03.1987, Blaðsíða 17

Dagblaðið Vísir - DV - 28.03.1987, Blaðsíða 17
LAUGARDAGUR 28. MARS 1987. €3 Menning Lífið er stíll — sýning Guðrúnar Tryggvadóttur að Kjarvalsstöðum Sá andi í listum sem skapast hef- ur í kjölfar póstmódernismans er um margt hliðhollur áttavilltum byrjendum og lítt þroskuðum tæknifríkum. Póstmódernisminn er nokkurs konar uppgjöf gagnvart samtíman- um, sprottinn upp úr kaldhæðni vonleysisins. Þetta vonleysi stafar svo aftur af fáránleikanum í tilver- unni, til dæmis gegndarlausri fjölmiðlun og kjarnorkuvá. Úrkula vonar um að geta sett mark sitt á aðkreppta og hvarf- landi samtið hafa menn gefið markvissa nýsköpun upp á bátinn, Myndlíst Aðalsteinn Ingólfsson en hafa þess í stað tekið upp nokk- urs konar upprifjunar- eða ívitnun- arstefnu, sem felst meðal annars í því að kompónera með stílbrigðum úr fyrri tíma listum, jafnvel að rokka á milli myndstíla og við- fangsefna. I þessari myndgerð er sjaldnast gerður greinarmunur á þýðingu og/eða innbyrðis vægi hinna ýmsu hugmynda sem gripnar eru á lofti. Markverð minni og lítilmótleg, aðalatriði og aukaatriði, fá í stór- um dráttum sömu meðferðina í myndum póstmódernista eins og David Salle eða Sigmar Polke, stjörnu síðasta Feneyjatvíærings. í slíku samkrulli tapa allir mynd- þættir náttúru sinni. En það gildir einu, svo fremi sem listamaðurinn nær að búa sér til „stíl", sem er æðsta takmarkið. Hlutiaftakmarkinu Þessi þróun er vatn á myllu byrj- enda sem ekki hafa öðlast nægan þroska til nýsköpunar. Tilvísanir í aðra list og listamenn, sem áður voru álitnar hluti af lærdómnum, eru orðnar hluti af takmarkinu. Sömuleiðis geta ungir listamenn, sem hafa orðið sér úti um mikla tækniþekkingu, en kunna ekki að Guðrún Tryggvadóttir - Hetjumynd, 1986. nýta sér hana til sjálfstæðrar sköp- unar, valhoppað stefnulaust og óáreittir milli stílbrigða og mótífa, rétt eins og egóið segir fyrir um, klappaðir upp af gírugum gallerí- eigendum og nýjungagjörnum safnstjórum. Líkast til er Guðrún Tryggva- dóttir, sem nú sýnir í vestursal Kjarvalsstaða, í hópi þeirra síðar- nefndu. Á sýningu hennar eru raunsæjar myndir með sjálfsævisögulegu yfir- bragði, til dæmis kátbrosleg mynd af listakonunni berrassaðri á liggj- andi hesti, frjálslegar expressjón- ískar myndir af fólki við einhverja ódefíneraða sýslan, Jesúmyndir í sleiktum, ögn ýktum raunsæisstíl, ljóðrænar dulspekistemmur, strangflataafstraksjónir með ein- hvers konar táknrænum ívitnun- um og loks hressilegar afstrakt- myndir í expressjónískum stíl. Allt þetta gerir sýninguna ansi ruglaða, svo ekki sé meira sagt. Mikil fyrirferð Ekki fer á milli mála að lista- konan hefur burði til að fást markvisst við eitt eða fleiri þessara viðfangsefna, en veit hins vegar ekkert um hvar hún á að bera nið- ur. Sterkustu persónueinkennin er að finna í stóru afstraktmyndun- um, sem festar eru beint á veggina. Þær gætu verið sprottnar upp úr landslagi, eru málaðar með breið- um pentskúf, hratt og af einlægri innlifun. 1 tengslum við þessa sýningu hef- ur verið mikil fyrirferð á listakon- unni í fjölmiðlum og hefur hún verið óspör á alls kyns sjálfumglað- ar yfirlýsingar og gaspur, svo ekki sé minnst á gífuryrði. Það er út af fyrir sig eftirtektar- vert hve fúsir fjölmiðlar eru að kokgleypa allt það sem ýtnir lista- mnnn eða aðstandendur þeirra halda að þeim, í stað þess að freista þess að greina hafrana frá sauðun- um. Skemmst er að minnast tveggja ungra listamanna, sem búnir voru að segja mörgum íslenskum fjöl- miðlum frægðarsögur af sjálfum sér langt fram í tímann, án þess að téðum miðlum dytti í hug að grennslast fyrir um sannleiksgildi þeirra. -ai Hversu oft hefur ekki hljóðfæra- mál ýmissa tónleikahúsa í Reykja- vík borið á góma í greinum tónleika? Oftast hafa það verið hnútur og tilefhið því miður jafnan verið ástand slagharpnanna á staðnum. Illa varð Norræna húsið fyrir barðinu á þessu um tíma, ehda tilefnið ærið. Hitt máttu menn þó vita, og var raunar einnig tekið fram í skrifum þeim, að ekki væri það ástand í samræmi við metnað þann sem forstaða hússins legði í sinningu menningarmála. Og svo fór að lokum að breyting varð á. Á sunnudégi næsta eftir jafndægur á vori var ný slagharpa vígð í Nor- ræna húsinu við hátíðlega athöfn. Almennt ánægjuefni Fjórir mætir píanistar tóku smá- rispur á hið nýja hljóðfæri til að kynna mönnum hljóm þess og svör- un við fingraleikfimi þeirra. Reyndist þar tilefni til ánægju al- mennt. Hljóðfærið nýja svaraði prýðisvel hóglátum Bach-leik Gísla Magnússonar; Jónasi Ingimundar- syni lét vel að „syngja" eitt af tónaljóðum Schuberts á það og Martin Berkofsky gat brunað að vild fram og til baka í Liszt og fékk ágæta svörun við öllu. Hljóðfærið nýja virtist standa jafngott eftir átök Berkofskys, að minnsta kosti Réttast þær nú af, hinar músíkölsku vogarskálar var ekki annað að heyra þegar Halldór Haraldsson spilaði Chopin á það á eftir. Ný blómatíö í vændum Það er ástæða til að fagna því með aðstandendum Norræna húss- ins að hljóðfæramálin skuli nú í höfn. Heldur hefur orðið jöfnuður með Reykjavík og landsbyggðinni í þessum sökum upp á síðkastið. Kammermúsíkklúbburinn varð sér til dæmis úti um ágætt hljóðfæri fyrr í vetur. En góð og vel hirt píanó ættu að vera aðalsmerki hvers þess húss sem notað er til tónleikahalds, jafnt hér í höfuð- Tórdist Norræna húsið Eyjólfur Melsted borginni sem annars staðar. Þess má kannski geta, svona í fram- hjáhlaupi, að í Stykkishólmi vígja þeir hljóðfæri nákvæmlega sömu gerðar og Norræna húsið hefur nú fengið, rétt viku á eftir. Því ber einnig að fagna. Megi menn nú væntra nýrrar blómatíðar í músík- málum Norræna hússins og vonandi fylgja fleiri tónleikahús í kjölfarið. -EM

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.