Dagblaðið Vísir - DV - 28.05.1988, Side 42

54
LAUGARDAGUR 28. MAÍ 1988.
LífsstOl
85 ára í fyrstu utanlandsferðina:
„Ég týndist ekki nema einu sinni"
segir Stígheiður Þorsteinsdóttir
t , ,Þetta er bara spurning um aö æöa
af staö út í bláinn og ég týndist nú
ekki nema einu sinni,“ segir hin
hressa áttatíu og fimm ára Stígheiður
Þorsteinsdóttir.
Fyrir nokkru birtist í DV viðtal við
Stígheiði vegna þess aö hún var að
fara í fyrsta sinn til útlanda. Okkur
lék forvitni á að vita hvernig ferðin
hefði verið og hvort hún ætti góð ráð
handa rosknu ferðafólki sem er að
leggja í langferð í fyrsta sinn.
„Þetta var alveg konunglegt ævin-
týri frá upphafi til enda,” sagði Stíg-
heiður. „Það sem kom mér mest á
óvart var hversu þægilegt þetta var,
sannkallað lúxuslíf. Maður þurfti
bókstaflega ekkert að hafa fyrir hlut-
unum. Á morgnana var farið í morg-
unkaffi og á meðan bjuggu stúlkur
um rúmin og þrifu í íbúðinni. Síðan
fór dagurinn í að dóla sér. Þegar far-
ið var í skoðunarferðir stoppaði rút-
an beint fyrir utan hótehð. Þetta var
svo sannarlega ekki erfitt ferðalag.
Að vísu verð ég að viðurkenna að
mér fannst einna erfiðast að sitja í
flugvélinni í langan tíma. Plássið í
þessum flugvélum er ekki mikið. Á
leiðinni heim sofnaði ég þó og svaf
drjúga stund þannig aö ferðin varð
styttri," segir Stígheiður.
Fimm pör af skóm
„Ég fór í sex skoðunarferðir og
þar á meðal í grísaveislu. Skemmti
ég mér stórkostlega. Maturinn var
góður og heilmikið af skemmtiatrið-
um. Tilkomumest fannst mér þegar
píanóleikari einn tengdi gosbrunn
við píanóið þannig að vatnssúlurnar
stigu og hnigu í takt við tónana. Á
eftir var dansað og tók ég að sjálf-
sögðu þátt í því,“ segir hún.
„Eins og ég minntist á áður týndist
ég ekki nema einu sinni,“ bætir Stíg-
heiöur við og hlær. „Þetta er nú að
vísu orðum aukiö en ég gleymdi mér
í perluverksmiðju sem viö heimsótt-
um. Ég var að leita að skeljaösku-
bakka handa syni mínum þegar þau
voru farin að bíða í rútunni.
Eins og ég átti von á var gaman að
versla þarna. Prúttsnilldin var ekki
upp á marga fiska til að byrja með
en lærðist eins og annað,“ segir þessi
hressa kona. „Eg keypti mér alla
vega fimm pör af skóm og tvo kjóla.
Annan kjólinn keypti ég í klaustri
sem við skoðuðum og var hann allur
handgerður.
Ég fór einu sinni á útimarkað og
var lítið hrifin af því. Þar gengu
kaupin út á að hrópa og kalla og var
það óþægilegt,“ bætir Stígheiður við.
„Himdur“ spilaður
á kvöldin
„Allur aðbúnaður var góður á
hótelinu og matur hinn besti. Morg-
unmatur og kvöldmatur var innifal-
inn í ferðaverðinu og fannst mér
hann góður. Þarna var mikið af kál-
meti, sem ég er sérlega hrifin af, og
jafnvel fiskurinn var prýðilegur.
^-4, einni skoðunarferðinni tók stór bangsi á móti ferðafólkinu. „Þetta var vinalegasta grey en mikið held ég að
honum hafi verið heitt i múnderingunni,“ sagði Stígheiður.
Móttökurnar hjá fararstjórunum og
framlag þeirra var dæmalaust gott.
Fólkið lagði sig fram um að láta
manni líða vel og þakka ég heils-
hugar fyrir elskulegheitin. Ég var
heppin með herbergisfélaga og fór
vel á með Katrínu og mér,“ segir
Stígheiður.
„Nóg var við að vera. Ef letin var
ekki að drepa mann var rölt um því
nóg var að sjá. Ég hafði til dæmis
mjög gaman af að skoða blómin.
Aldrei hef ég séð þvílíkt blómahaf
og blómin voru yndislega falleg. Ég
tíndi nokkur blóm og þurrkaði til að
taka með heim til minja. Stundum
var tekið í spil og var þá spilaður
„hundur“.
Á jarðhæð hótelsins var bar og
dansgólf þar sem leikin var tónlist á
kvöldin. Notalegt var að fara þangað
eftir kvöldmat og hlusta á tónlistina.
Ég fór þó alltaf snemma að sofa enda
úthaldið ekki mikið þegar maður er
að þeytast alla daga,“ segir hún.
Eldra fólk ætti
að drífa sig
En hvaða ráðleggingar hefur
Stígheiður handa fólki sem langar til
að ferðast og er farið að eldast.
„Ég veit nú ekki hvort ég get ráð-
legt einum eða neinum,“ segir Stíg-
heiður. „Ætli ég myndi ekki fyrst
mæla með því að taka hóflega mikið
af fatnaði með í ferðina. Fararstjór-
arnir úti brýna fyrir þeim sem eru
nýkomnir helstu ráðin gegn sól-
bruna og svoleiðis. Sjálfsagt er aö
fara eftir þeim ráðum. Ég held aö
fólk eigi bara að skella sér ef það
langar til að fara. Þetta er miklu
auðveldara en maöur á von á. Ég er
farin að hugsa um hvert skal halda
næst. Það er bara vonandi að heilsan
haldist," segir Stígheiður Þorsteins-
dóttir, áttatíu og fimm ára unglingur-
inn.
-EG
Stígheiður og fjölskylda hennar hafa skemmt sér mikið yfir þessari mynd.
Hún er tekin i grísaveislu og sett í ramma sem hæfir ef til vill ekki áttatiu
og fimm ára langömmu frá íslandi
Herbergisfélagarnir notuðu svalirnar til sólbaða. Þar skein sólin frá tíu á
morgnana til fjögur á daginn.