Dagblaðið Vísir - DV - 17.09.1994, Side 22

22
LAUGARDAGUR 17. SEPTEMBER 1994
Sérstæð sakamál
„Réttarhöldin"
í stofnnni
íbúum smábæjarins Matlock í
Derbyshire á Englandi var brugðið
þegar líkiö af Peter Thompson, átj-
án ára, fannst í runna við útsýnis-
hæð skammt frá bænum. Þangað
komu oft ungir elskendur og vitað
var að Peter hafði átt vinkonu,
Lorraine Underwood, fimmtán ára,
en hún var horfin og hafði ekkert
til hennar spurst.
Leitin að Lorraine stóð í viku-
tíma, en þá fannst lík hennar í gröf
í tvö hundruð metra fjarlægð frá
þeim stað þar sem líkið af Peter
hafði fundist.
Lögreglan gerði skömmu síðar
þá kenningu heyrinkunna að lík-
lega hefði einhver komið að þeim
Peter og Lorraine í ástarleik og
skotið þau, fyrst Peter en svo
Lorraine, sem hefði reynt að ilýja
staðinn. Hins vegar uröu rann-
sóknarlögreglumenn að viður-
kenna að þeir hefðu ekki fundið
neinar vísbendingar á staðnum. Þá
hafði enginn heyrt skothvelhna og
enginn virtist hafa séð neitt sem
varpað gæti ljósi á morðingjann.
Fjölskylduráð-
stefna
Kenning lögreglunnar var nær
sannleikanum en margan grunaði.
Á því fékkst staðfesting hálfum
öðrum mánuði eftir morðin þegar
Arthur nokkur Hall kom til konu
sinnar, Glenice, og sagði: „Eins og
þú manst víst eftir var ég á kanínu-
veiðum þennan dag. Ég datt næst-
um því um þau og Peter sagði mér
að hypja mig. Hann var afar ókurt-
eis og ég missti stjórn á mér og
skaut hann. Lorraine reyndi aö
flýja en ég neyddist til að skjóta
hana líka því hún bar kennsl á
mig.“
Glenice Hall vissi ekki sitt rjúk-
andi ráð. Þess vegna hringdi hún í
mágkonu sína, frú Barböru Robin-
son, og bað hana að koma. Hún
hringdi sömuleiðis í mág sinn,
Leslie, og komu þau bæði, ásamt
manni Barböru, Frank. Var nú
skotið á fjölskylduráðstefnu.
í langan tíma sat Arthur Hall í
v eigin stofu og hlustaði á viðstadda
ræða hvort hann ætti aö gefa sig
fram við lögregluna eða fremja
sjálfsvíg. Loks komst „fjölskyldu-
kviðdómurinn" að þeirri niður-
stöðu við atkvæðagreiðslu, þar sem
þrjú atkvæði gengu gegn einu, að
Arthur skyldi gefa sig fram við yf-
irvöldin. Einn viðstaddra taldi aft-
ur að hann ætti að svipta sig lífi.
Ljót saga
Arthur Hail hafði hins vegar þeg-
ar tekið sína ákvörðun. Hann greip
glas með um hundrað aspiríntöfl-
um og tók þær allar irm. En hann
fannst og tókst að koma honum til
meðvitundar. Var málið síðan feng-
ið lögreglunni til meðferðar.
Arthur reyndi aftur að fremja
sjálfsvíg meðan hann sat í varð-
haldi. Hann braut rúðu méð enninu
og reyndi að skera sig á háls með
glerbroti. Fangavörðum tókst að
skerast í leikinn og aftur tókst að
bjarga lífi hans.
Málið kom fyrir landsréttinn í
Nottinghamshire, og þá varð fjöl-
skyldan fyrir enn einu áfaUi, ekki
síst Glenice Hall. Þegar Arthur
hafði játað að hafa skotiö ung-
mennin tvö bar hann því við að sér
Arthur Hall.
hefði brugðið mikið þegar hann
kom að þeim í ástarleik og væri það
í raun skýringin á því sem hann
hafði gert.
Saksóknarinn hlýddi á orð Art-
hurs en sagði svo: „Herra Hall.
Peter Thompson var skotinn
tveimur skotum. Réttarlæknar
segja að það fyrra hafi ekki leitt til
dauða, heldur þaö síðara. Megi því
líta svo á að hann hafi verið tekinn
af lífi, en hann var skotinn í síðara
skiptið um hálftíma eftir að hann
fékk fyrra skotið í sig. Þá var
Lorraine IJnderwood ekki skotin á
flótta. Henni var nauðgað, og hún
síðan skotin til bana af stuttu færi.“
Hættulegur maður
Það ríkti dauðaþögn í réttarsaln-
um þegar Arthur Hall tók til máls.
Hann talaði svo lágt að vart heyrö-
ist til hans.
„Já, þannig gekk það til. Ég kom
að unga fólkinu í ástarleik. Peter
Thompson bað mig að fara, en þá
skaut ég á hann. Ég elti síðan Lorr-
aine, náði henni og nauðgaði. Þegar
ég hafði skotið hana gróf ég líkið
og sneri síðan til baka. Þá heyrði
ég Peter veina og biðja sér vægðar.
Ég batt enda á þjáningar hans með
því að skjóta hann í hnakkann."
Dómarinn, Jones, kvað upp dóm-
inn með þessum orðum:
„Herra Arthur Hall. Þú varst í
eðlilegu andlegu ástandi þegar þú
eyðilagðir líf þessara tveggja ung-
menna. Grimmdin og kaldhæðnin
tekur öllu fram sem ég hef kynnst.
Ég tel þig mjög hættulegan mann
og dæmi þig í ævilangt fangelsi.
Og ég bið þig að taka þessi orð al-
varlega því dóminum fylgja þau
ummæh að þig skuh ekki láta laus-
an fyrr en ljóst sé að þú sért með
öhu ófær um að vinna nokkrum
öðrum tjón.
Upphaf undar-
legra atburða
Þeim sem viðstaddir voru réttar-
höldin var mjög brugðið þegar sak-
sóknarinn lýsti með hverjum hætti
Arthur Hall hafði orðið ungmenn-
unum tveimur að bana. Glenice
Hah, Frank og Barböru Robinson
og Leslie HaU varð öUum hugsað
th „réttarhaldanna" á heimUi
HaUs-hjónanna, eftir aö Arthur
hafði gert játninguna fyrir Glenice,
og atkvæðagreiöslunnar í lok
þeirra. Ekki fer neinum sögum af
því hvort þau töldu að atkvæði
heföu falhð á annan veg heföu þau
þá vitað allan sannleikann. En
hefðu þau gert það og niðurstaða
atkvæðagreiöslunnar orðið sú aö
Arthur ætti að fremja sjálfsvíg
verður aö teljast vafasamt, ef ekki
útilokað, að reynt hefði verið að
bjarga lífi hans eftir að hann tók
inn aspiríntöflumar. Og þá hefði
morðmáhð aldrei upplýst og engin
réttarhöld verið haldin.
Enginn vafi er hins vegar á því
að sú ákvörðun Arthurs HaU að
segja konu sinni ekki aUan sann-
leikann hafði áhrif sem hvorki
hann né aðrir gátu séð fyrir.
DómurGlenice
Að svo var mátti meðal annars
heyra á ummælum ýmissa sem við-
staddir voru réttarhöldin, þar á
meðan því sem Glenice Hall sagði:
„Maðurinn minn mun ekki lifa
lengi," sagöi hún. „Hann hefur
dæmt sjálfan sig til dauða og ég er
ekki í neinum vafa um að hann
finnur leið til að svipta sig lífi í
fangelsinu. Hann getur ekki lifað
eftir það sem hann hefur gert. í
Glenice Hall.
Lorraine Underwood.
Arthur Hall eldri.
Frank Robinson.
raun hefði átt að dæma hann til
dauða og taka af lífi.
Ég mun nú koma mér héðan frá
Matlock og fara fram á að ég og
bömin megi taka upp nýtt nafn.
Viö getum hvorki búið hér né ann-
ars staðar undir HaU-nafninu. Þá
óska ég ekki eftir að sjá Arthur
framar."
Og Frank Robinson, sem hafði
tekið þátt í að bjarga lífi Arthurs
eftir að hann tók töflurnar, sagði:
„Hann átti að fá að deyja.“
Ummæli systurinnar
Barbara, systir Arthurs, gerðist
talsmaður allrar fjölskyldunnar
þegar hún sagði: „Ég lýsi yfir því
fyrir hönd okkar allra, það er mín,
bróður míns og foreldra okkar, að
Arthur er að okkas mati dáinn.
Hann dó daginn sem hann myrti
þetta unga fólk. Við óskum þess
innilega að hann .finni einhverja
leið til þess að fremja sjálfsvíg og
ég tek undir orð Glenice þegar hún
sagði að taka hefði átt Arthur af
lífi.“
Ýmsum þóttu ummæli hinna
nánustu í harðara lagi og bæri að
sætta sig við þann dóm sem kveð-
inn var upp í réttinum. Ætti Arthur
Hall verra skilið væri rétt að eftir-
láta máttarvöldunum að refsa hon-
um frekar.
Um hríð gerðist ekkert sem í frá-
sögur getur tahst færandi af því
fólki sem næst hafði staðið Arthur
Hall. Sjálfur fór hann í fangelsi, þar
sem hann skyldi dveljast meðan
hann „gæti sig hreyft“, eins og ein-
hver komst aö orði.
111 örlög
Nokkrum árum eftir að morð-
máhö hafði verið til lykta leitt fóru
að gerast óvenjulegir atburðir í lífi
ættingja Arthurs Hall og annarra
sem atburðunum höfðu tengst.
Móðir Lorraine Underwood skildi
við mann sinn og tók saman við
Trevor nokkum Hously. Um hríð
gekk allt vel hjá þeim, en svo fór
hann að gera sér dælt viö konu
nágrannans. Brátt vildi hann segja
skihð við sambýliskonuna og til
þess aö tryggja að hann gæti geng-
ið að eiga konu nágrannans skaut
hann hann til bana en var handtek-
inn og dæmdur í ævilangt fangelsi.
Foreldrar Arthurs Hall fóru held-
ur ekki varhluta af vandræðum.
Einn sona þeirra, Norman, framdi
sjálfsvíg. Annar þeirra, Peter, fórst
í bílslysi og sá þriðji, Alfred, hvarf
sporlaust eftir að einkabarn hans
drukknaði. Hann hefur aldrei
fundist og er talinn látinn.
Þegar faðir Arthurs Hah var orð-
inn sjötíu og fjögurra ára lét hann
ýmislegt eftir sér hafa um örlög
þeirra hjóna og sagði þá meðal ann-
ars: „Eftir allt sem kom fyrir kem-
ur nú þessi hörmung yfir okkur.
Hvernig stendur á því að við eigum
að ljúka ævinni á þennan hátt?
Hvað höfum við gert svo iht að við
eigum það skhið? Sonur minn, Art-
hur, framdi tvo alvarlega glæpi og
fyrir þá átti að hengja hann!“
Þeirri spumingu var varpað fram
í umræðu um þessi ummæli og
„réttarhöldin í stofunni“ hvort
vera mætti að dómharka foreldr-
anna og ættingjanna hefði á ein-
hvern óskýranlegan hátt snúist
gegn sumu af því fólki sem máhnu
tengdist.