Dagblaðið Vísir - DV - 11.08.2001, Blaðsíða 11

Dagblaðið Vísir - DV - 11.08.2001, Blaðsíða 11
LAUGARDAGUR 11. AGUST 2001 11 Skoðun Hundurinn hrökk í kuð- ung og slysið varð. Mikill óþefur gaus upp og hund- eigandinn sá enga leið til að fela skömm sína og hundsins. Hann hug- leiddi að fara úr jakkan- um og breiða yfir ósómann en gerði sér grein fyrir að skaðinn var skeður. jakkanum og breiða yfir ósómann en gerði sér grein fyrir að skaðinn var skeður. Svipurinn á andlitum fjór- menninganna í lyftuopinu sagði allt sem segja þurfti. Hússtjórnin hjálp- aði manninum og hundinum úr lyft- unni og upp á aðra hæð. Fátt varð um kveðjur og maðurinn kallaði eft- ir teppalógðu lyftunni. Konungar kjallarans Sæmileg mæting var á húsfund- inn í kjallaranum þar sem boðið var upp á kakó og piparkókur. Þeim varð ljóst af skyndilegri þögn þegar þau gengu í salinn að sagan um lyftuferð- ina hafði borist flestum íbúunum til eyrna. Á fremsta bekk sat fólk sem virtist vera um 30 árum eldra en blokkin sem brátt myndi fylla heila fjóra áratugi. Af afspurn vissu hjónin að þetta var fólk sem búið hafði i húsinu frá upphafi. Úr fasi þess mátti lesa að þau voru konungar kjallarans. Aftar sat fólk sem átti sér skemmri vist í háhýsinu. Hunds- . „. hjón- in fengu sér sæti í öftustu sætaröð í samræmi við þá virðingarröð sem þau töldu líklegt að þau skipuðu. Hinn meinti barnaníðingur sat í næstfremstu röð og leit reglulega um öxl og horfði á þau nístandi augna- ráði. Svo hófst fundurinn með ein- staklega hátíðlegri ræðu formanns- ins sem lagði út af því að öll dýrin i skóginum ættu að vera vinir. Bála- stæðamálin voru rædd án niður- stöðu. Eldri kona af fremsta bekk tók nokkrum sinnum til máls og hóf ræð- ur sínar á sömu orðunum: „Ég hef búið hér í húsinu frá því það var byggt..." Loks kom að hundamálinu. Allur fremsti bekkurinn bað um orðið og fólkið var á einu máli um að reglur væru skýrar; hundar væru bannaðir í húsinu. Fram kom, undir rós, að ótilgreindur atburður hefði orðið í vörulyftunni sem ætti að vera nægur rókstuðningur við að hundar ættu ekki að vera i blokk. Maðurinn á aftasta bekk bað um orð- ið en var tilkynnt að búið væri að loka mæl- endaskrá. Síðasti ræðu- maður var geðþekkur I maður af fremsta bekk. Hann upplýsti að kettir harts ættu orðið erfitt með að kasta vatni í sandkassann á lóðinni. „Kettirnir mínir eru hreinlátir' og það er komin svo sterk lykt að við verðum að skipta um sand," sagði hann og var á svipinn eins og stór- fellt mengunarslys væri að gera út af við hverfið. Fremsti bekkurinn kinkaði ákaft kolli. Síðan var gengið til atkvæða um til- lögu sem árréttaði að hundahald væri bannað og ef ekki yrði farið eftir þeim reglum þá myndi húsvörður kalla til lögreglu. Þá var samþykkt einum rómi að fá verk- taka til að skipta um sand í sand- kassanum. bjartsýnisglæöurnar með afar áber- andi hætti. Fyrir vikið var hann út- hrópaður og skammaður en fékk síðan mitt í Árnamálum tækifæri til að berja sér á brjóst vegna styrkari krónu, minni verðbólgu og bjartari horfum almennt. „Hvar eru heimsendaspámennirnir nú?" spurði Davíð þá - og gætti þess aö sjálfsögðu að sem flestir kjósendur tækju eftir. Einkamál Árna En skýringarnar á fylgisaukn- ingu Sjálfstæðisflokks þrátt fyrir Árnamál eru fleiri. Strax í upphafi tók forusta flokksins þann pól í hæðina að skilgreina máliö sem persónulegan harmleik Árna sem væri flokknum og þeim sem falið höfðu Árna trúnað- arstörf nánast óviðkom- andi. Forustumenn flokks- ins hafa rekið þessa línu með mjög áberandi hætti og augljóslega ver- ið uppteknir af því að halda málinu frá sjálfum sér og flokknum. Að vísu tengdi Davíð Odds- son sjálfur málið flokkspólitik með sér- kennilegum hætti í helg- arviðtali við DV á dög- unum. Þar hugðist hann greinilega benda á að mannlegur breiskleiki fylgdi ekki flokkslínum og taldi upp einstaklinga í öðrum flokkum sem áttu að hafa brotið af sér líka. Það var einkar Forustumenn Sjálfstœðis- flokks héldu vel á málinu framan af en eftir því sem lengra líður virðast þeir sjálfir sökkva dýpra í pólitískar skotgrafir sem tengja málið aftur flokknum. Haldi það áfram kalla þeir yfir sig einmitt þau hugrenn- ingatengsl hjá kjósendum sem þeir hafa til þessa verið að reyna að forðast. ósmekklegt en hann virðist þó hafa komist upp með það - aðskilnaður Árna og flokks er greinilegur í út- komu kannana. Málinu er þó engan veginn lokið - það er í raun rétt að byrja. Rannsóknin og eftirmál henn- ar eiga enn eftir að koma fram og hvenær sem er á því ferli gæti myndast tenging í huga kjósenda milli Árnamála og Sjálfstæðis- flokks. Forustumenn Sjálfstæðisflokks héldu vel á málinu framan af en eft- ir því sem lengra líður virðast þeir sjálfir sökkva dýpra í pólitískar skotgrafir sem tengja málið aftur flokknum. Haldi það áfram kalla þeir yfir sig einmitt þau hugrenningatengsl hjá kjósendum sem þeir hafa til þessa verið að reyna að forðast. Þar eru þeir komnir ofan í holu og ættu því að hætta mokstri, svo vitnað sé í máltækið gamlakunna. Nokkurra daga hneykslan Sigmundur Ernir Rúriarsson aðstoöar- ritstjóri Undrunarsvipurinn er að renna af fólki eftir skrílslæti síðustu helg- ar. Árleg æluhátíð landsmanna er vel að baki og þjóðin getur farið að hugsa um fallegri hluti en brotnar flöskur og brunnin tjöld. Eins og fyrri árin ris hneykslan manna upp í nokkrar hæðir fyrstu þrjá dagana eftir hverja verslunarmannahelgi og fjarar svo út eins og tungl býður hafi. Eftir nokkar vikur verða menn búnir að gleyma öllu saman. íslend- ingar eru skorpuþjóð, lika í al- vörutali sínu. islendingar virðast þjóða dugleg- astir við að koma sjálfum sér á óvart. Það sannaðist í umræðunni eftir síðustu verslunarmannahelgi. Það hefur sannast í umræðunni ár eftir ár. Eftir hverja svona helgi er efnt til brúnaþungra umræðuþátta í útvarpi og sjónvarpi um ógeðslegt háttalag fólks á útihátíðum. Ástand- ið breytist svo lítið, ef nokkuð, að auðvelt væri að endurtaka nokkurra ára þætti um þetta efni. Sömu við- mælendur tala um sömu vandræðin. Brúnir manna eru alltaf jafn signar. Gróörarstía villimennsku Islendingar ættu að vita betur. í áratugi hafa ungmenni þessa lands verið hvött með einum eða óðrum hætti til að eyða stórum hluta sum- arhýru sinnar í dýrindis útihátíðir þar sem saman koma helstu stuð- hljómsveitir landsins i bland við brennivín og bannaðan óþverra. Þessar hátíðir hafa oftar en ekki verið gróðrarstía fyrir helstu villi- menn þjóðarinnar sem virðast koma á þessar hátiðir til þess eins að eyðileggja stemninguna með háttalagi sem á ekkert skylt við and- ans dyggð. Á þessum hátiðum hefur verið til siðs að sletta úr klaufunum og skemmta skrattanum. Þeir sem hafa kynnst skrautlegustu hátíðunum vita manna best að þar er eins og landsmenn fái útrás fyrir löngu gleymt barnið í sjálfum sér og mið- aldra menn geta þar hæglega breyst í unglingstitti. íslendingar hafa einatt þótt nokkuð bældir í sam- skiptum hver við annan en það er eins og kökkurinn í hálsinum bresti þessa þrjá daga á miðju sumri. Svakalegustu hátíðir hafa veriö mældar í sem mestu svefnleysi. Æluhátíðirnar Ekki er hægt að færa fyrir því vísindaleg rök að áfengisneysla hafi aukist á þessum æluhátíðum lands- manna á síðustu árum. Það er að- eins tilfinningaatriði sérfræðinga sem ætla aðallt sé að fara á versta veg. Sömuleiðis er erfitt að alhæfa nokkuð um hvort hörð fíkniefna- neysla hefur aukist að magni til í verstu svallveislunum. Sú neysla hefur vissulega breyst, enda tekur eitt efni við af öðru, en óvíst er hvort skekkja manna var meiri og magnaðri um síðustu helgi en fyrir aldarfjórðungi. Saltvik var sjúskuð um árið. Það þekkja þunnhærðir menn í dag. Húsafell var hátt uppi og Rauðhetta rám. Þessar hátíðir voru alræmdar fyrir fikniefnaneyslu. Tuttugu ár og gott betur eru liðin frá þeim tíma sem þótti ekki harðari en svo að ekki þurfti að efna til umræðuþátta um vandann. Samt voru þetta svakalegar sukkveislur og verða seint sagðar hafa verið til fyrir- myndar. í minningunni sést einn stór ruslahaugur í baksýnisspeglin- um þegar þessar svefnlausu nætur voru yfirgefnar. Vin og víma Vín og víma fylgir íslenskum úti- hátíðum. Það er staðreynd. Einu virðist gilda hvað eftirlit er strangt. Þeir sem ætla sér að drekka og dópa á þessum hátíðum komast með efni „Lýsingarnar, hvort held- ur er frá lömdum lög- reglumönnum eða for- viða hljómlistarmönnum ... eru á þann veg að venjulegan mann skortir ímyndunarafl til að koma þeim fyrir í kollin- um á sér." sín inn fyrir hliðin. Lítilræði af efn- um er gert upptækt en þó nóg til að lögreglan geti státað af því að hafa verið á staðnum. Ölvun er einatt áberandi jafnt að degi sem nóttu. Villuráfandi ungmenni hafa fyrir margt löngu oröið að einkennis- tákni fyrir flestar þessara hátíða. Þær eru dagar víns og vímu. Ógerningur hefur verið að breyta þessu á síðustu árum. Óteljandi eru átökin sem hafa glumið í ljósvaka- miðlum og fyllt síður dagblaðanna. Ófá eru meðulin sem reynd hafa verið. Fullhranalegt er að segja að svona eigi þetta að vera af því ekk- ert fái stóðvað vilja fólksins til að fiflast eina helgi sumars. En vínið og víman eru fylgifiskar þessara skrýtnu þjóðhátíða og úrræðin verða að miðast við þann veruleika. Bannárin eru að baki. Útihátíðir verða alltaf til staðar. Og þjóð veit þá þrír drekka. Aöalvandlnn Brýnast af öllu er hins vegar að snúa sér að öðrum og vaxandi vanda útihátíðanna. Hann snýr ekki að drykkju og dópi nema að hluta til og er á stundum þeim efn- um alls óskyldur. Hér er átt við þá ofbeldisöldu sem risið hefur á land- inu síðustu ár og misseri. Nú kann einhver að segja að skrifari hafi '••s*'1 gleymt einhverju en þeir hinir sömu eru minntir á að á sveitaböll- um og útihátíðum fyrri ára slógust menn af tilefnum. Nú er slegist til- viljanakennt og að tilefnislausu. Verst af öllu - og það sem varpað hefur stærstum skugga á útihátíðir síðustu ára - er að kynferðisofbeldi og níðingsskapur hefur aukist stór- lega á skuggalegustu hátiðunum. Þeir sem gerst þekkja til þessara há- tíða eru hér á einu máli, svo sem lög- reglumenn, læknar, hjúkrunarfræð- ingar og síðast en ekki síst hljómlist- armenn. Einn úr hópi rokkaranna var orðlaus yfir grófu athæfi fólks á Eldborgarhátíðinni um síðustu helgi - og gat ekki ímyndað sér annað en botninum væri náð. Hópar nauögara Bjórdósir og brennivín eru nán- ast aukaatriði þegar kemur að þess- ari hlið hátiðanna. Nú er svo kom- ið, að því er lögreglumenn fullyrða, að hópar manna fara nauðgandi um þau svæði sem hátiðirnar eru haldnar á. Nokkuð stór hópur manna mætir á þessar hátíðir gagn- gert til að gera öðru fólki illt og not- ar til þess hvaða meðul sem er, eins og dæmin sanna. Lögreglumenn fullyrða að Eldborgarhátíðin um síðustu helgi sé það versta sem bæk- ur þeirra geymi í þessum efnum. Lýsingarnar, hvort heldur er frá lömdum lögreglumönnum eða for- viða hljómlistarmönnum, sem stóðu uppi á sviði og horfðu á ósómann, eru á þann veg að venjulegan mann skortir ímyndunarafl til að koma þeim fyrir í kollinum á sér. Gler- flöskum var hent inn í dansandi múginn, þar sem fólk var inn á milli að eðla sig, migið var yfir lið- ið og slegist af því eina tilefni að næsti maður var fyrir þeim sem hnefann hóf á loft. Gróft ofbeldi og svívirða var yfirgengilegt, að sögn þeirra algáðu á staðnum. Klámvæöing íslands íslendingar eru skorpuþjóð. Þeir kaupa allt í skorpum. Þeir láta allt flæða yfir sig - í skorpum. Þar á meðal er klámið og ofbeldið. Klám- væðing íslands hefur tekið stuttan tíma. í eina tíð böðuðu danskar stúlkur sig i bala í lokuðum klúbb- um innan um flissandi karlmenn. Núna býður miðborgin upp á hálfa tylft stynjandi kynlífsstaða. Nekt- inni hefur verið fagnaö eins og æð- islegu frelsi. Og klámvæðingin birt- ist alls staðar. Tískan er fáklædd og forsíöustelpur tímaritanna einatt berrassaðar. Nektin er alstaðar. Vera má að íslenska þjóðin sé að taka afleiðingum þess að hleypa óheftu klámi og ofbeldi yfir sig. Starfsmaður Stígamóta sagði í DV á miðvikudag: „Krakkarnir eru orðn- ir svo vanir aö sjá gróft klám á net- inu og annars staðar. Mórkin hafa kannski færst." Netvæðingin er eitt, myndbandavæöingin annað. Á örfá- um árum varð í lagi að börn héngju framan við tækið og horfðu á óheft ofbeldi. Og ofbeldið hefur aðeins magnað. Neysla þess er stífari. Nektin berari. Og mörkin færast. bMES

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.