Dagblaðið - 28.07.1976, Side 10

10
DAGBLAÐIÐ — MIÐVIKUDAGUR 28. JÚLÍ 1976.
SMEBIAÐIÐ
fijálst, nháð dagblað
IMjiofandi Dajibladid hf.
Frainkva,nulast.ióri: Svoinn H. Kvjólfsson. Ritstjóri: Jónas Kristjánsson.
Fróttastjóri: Jón Birj»ir Pótursson. Hitstjórnarfulltrúi: Haukur Holj'ason. Aðstoðarfrótta-
stjóri: Atli Stoinarsson. Iþróttir: Hallur Sfntonarson. Hönnun: Jóhannes Heykdal. Handrit
Asyrimur Pálsson.
Blaóamenn: Anna Bjarnason. Asjíeir Tómasson. Berj’lind Asneirsdóttir. Brajji Siuurðsson,
F.rna V. Inuólfsdóttir. (lissur Siuurðsson. Iiallur Hallsson. Helui Pótursson, Jóhanna Biruis-
dóttir. Katrin Pálsdóttir. Kristín Lýðsdóttir. Ólafur Jónsson. Omar Valdimarsson. Ljósmyridir:
Arni Páll Jóhannsson. Bjarnleifur Bjarnleifsson, Björuvin Pálsson. Haunar Th. Siuurosson
(Ijaldkeri: luáinn Þoríóifsson. Dreifinuarstjóri: MárE.M. Halldórsson.
Askriftavujald 1000 kr. á mánuði innanlands. í lausasölu 50 kr. eintakið.
Hitstjórn Siðumúla 12. sími 82:122. auulýsinuar, áskriftir ou afureiðsla Þverholti 2. simi 27022.
Setninu ou umbrot: Daublaðið hf. ou Steindórsprent hf.. Armúla 5.
Mynda-ou p|ö(uuei:ð: Ililmir hf . Síðumúla 12. Prentun: Árvakur hf . Skeifunni 19.
Ótbrot spillingar
Trú almennings á íslenzku rétt-
arfari fer minnkandi. Spillingin,
sem stendur djúpum rótum í þjóð-
félaginu, brýzt nú út þar sem sízt
skyldi, meðal löggæzlumanna. Þau
dæmi, sem uppvís eru, má líta á
sem útbrot sjúkdómsins.
Dæmin eru vel þekkt af fréttum síðus.tu
vikuna.
Rannsóknarlögreglumaður, sem sjálfur
vann að rannsókn ávísanafals, var staðinn að
verki sem ávísanafalsari. Fyrrverandi lögreglu-
þjónn hafði nærri banað manni meö byssu, sem
hann hafði fengið að halda vegna starfs síns í
lögreglunni. Tveir tollverðir, annar yfirtoll-
vörður, voru teknir fyrir smygl. Þá kom fram,
að margir tollverðir höfðu um árabil fengið
flösku í vasann að launum fyrir afgreiðslu
skipa. Fleiri dæmi mætti rekja.
Tveir löggæzlumenn, sem verið hafa fremst í
flokki við uppljóstrun mála og hlotið traust og
lof almennings fyrir, liggja undir þungu ámæli.
Atlagan gegn þeim er gerð af slíku offorsi, að
jaðrar við ofsóknir. Engu að síður hefur hún
dregið úr tiltrú manna á starfi þeirra og þó
einkum á ástandinu í íslenzku réttarfari al-
mennt.
Fyrst og fremst hefur Geirfinnsmálið svo-
nefnda sýnt fram á veikleika löggæzlunnar,
þegar mest á reynir. Fljótt kom í ljós, að þeir
íslenzku rannsóknarmenn, sem fengu málið í
hendur, voru ekki færir um að greiða úr því
sem skyldi.
Málið hefur snúizt þannig, að það hefur
eitrað afstöðu almennings til réttarfarsins í
heild. Það hefur, að minnsta kosti í augum
almennings, vaxið langt út fyrir þau mörk að
vera almennt sakamál. „
Dómsmálaráðherra hefur tilkvatt þýzkan
sérfræðing til að vinna aó lausn Geirfinnsmáls-
ins. Fyrir löngu voru stjórnvöld hvött til að fá
erlenda sérfræðinga til aðstoðar. Tilkvaðning
Þjóðverjans svo seint var fyrst og fremst
tilraun yfirvalda dómsmála til að gera sinn hlut
skárri í augum almennings.
Hún ber einkenni kattarþvottar.
Afbrot nokkurra löggæzlumanna segja okkur
að sjálfsögðu ekki, að stétt þeirra sé rotin. En
þau hljóta að varpa rýrð á stéttina og traust
almennings til hennar. Meginvandi löggæzl-
unnar er, hversu illa búin og fáliðuð hún er.
Þar hefur verið dregið langt úr hömlu að
endurbæta í takt við breytta tíma.
Dómsmálaráðherra gerði á Alþingi tilraun til
að koma fram frumvörpum um umbætur, en
þær strönduðu á ómerkilegu þrefi.
Þjóðfélag er illa komiö, þegar almenningur
hættir að treysta réttarfarinu. Þau dæmi, sem
rakin hafa verið, ber öll að sama brunni.
Það verður að vera meginverkefni nú þegar
að gera uppskurð á dómsmálum.
Öllum er ljóst, hvert stefnir, ef svo fer fram
sem'verið hefur.
r
Myndlist
r
EPU, KVÍSLAR
0G HRINGIR
— um sumorsýningu 3ja íslenzkra listmálara
í Norrœna húsinu, Hjörleifs Sigurðssonar,
Ragnheiðar Jónsdóttur Ream og Snorra
Sveins Friðrikssonar
-------------------
Vegurinn sem aldrei
Það munu orð að sönnu, sem
einhvers staðar stóðu í blaði
nýverið, að við Islendingar
erum of oft og um of skeyt-
ingarlausir um gamlar minjar.
Iðulega hefur það komið fyrir
að slíkum minjum væri útrýmt
án þess eiginlega að nokkur
tæki eftir því, þótt stundum
hafi tekist að bjar^a nokkru á
síðustu stundu, eins og mér
skilst að hafi orðið með merki-
legar áletranir á steinum í
Örfirisey fyrir skemmstu, en
þær var búið að urða þegjandi
og hljóðalaust vegna einhverra
framkvæmda, þegar góðir
menn brugðu við og fengu sumt
a.m.k. grafið fram á nýjan leik.
Kn það er sjaldnast sem
nokkru verður bjargað eftir að
eyðingarstarfið einu sinni er
hafið. Hús, sem búið er að rífa,
verður ekki endurbyggt, og
grjótgarður, sem rutt hefur
verið um koll, verður ekki hlað-
inn á ný. Sé ætlunin að varð-
veita einhver slík mannvirki
ber að huga að því í tæka tíð og
gera viðeigandi ráðstafanir í
tíma.
Ástæða þess að ég vek máls á
þessu hér er sú, að í næsta
nágrenni við Hafnarfjörð eru
merkilegar minjar um vega-
gerðar- og grjóthleðslulist f.vrri
tima. Þessar minjar láta lítið
yfir sér og eru ekki i alfaraleið,
og af þeim sökum vita færri um
þær en annars mundi vera. F.n
af sömu ástæðum eru þær enn-
þá til óskemmdar.
Þessar minjar eru um 2ja km
langur vegarspotti sem liggur í
gegnum hraunið frá Kapla-
krika (skammt frá FH-
vellinum nýja) og inn undir
Flatir í Garðakaupstað. Vegur
þéssi var lagður á stríðsárunum
fyrri og var þá ætlunin að hann
yrði upphafið að nýjum þjóð-
vegi milli Hafnarfjarðar og
R-vikur bg hugsaður bæði fyrir
uinferð hestvagna, bifreiða
og járnbrautar. Atti vegurinn
aö liggja fram hjá Vífilsstöðum,
ofan við Kópavog og tengjast
þjóðveginum til Reykjavíkur
nálægt Elliðaánum. Það hafði
lengi verið mikið baráttumál