Lesbók Morgunblaðsins - 20.12.1971, Blaðsíða 9

Lesbók Morgunblaðsins - 20.12.1971, Blaðsíða 9
II MEÐ GUÐ í FARANGRINUM Dagurinn rann upp er ég skyldi leggja upp í hima löngu farð. Maimma hafði sett fötin mín gullhrein og vandlega saimr anbrotin í rauðán kistil. Það af fatnliði mínum, sem efcki komst 'fyriir í kistlinum var sett í poka. Nú var kornið að því að kveðja. Gudda frænfca var nú flutt í anmað hús. Hún gaf mér rnillumverk til að hafa í brúðu iak og sennilega eitthvað fleira að skilraaði. Ég kvaddi í Zoega- húsi og Pálshúsi og rólaði mér stundarkonn í garðinum á bak við húsið. Einhver gaf mér 15 aura, fyrir þá keypti ég bók- ina: Engilbörm eftir Sigur- björn Sveinisson með teikning- um eftir Jóhantnes Sveinsson, (Kiarval). Þegar heim kom siagði mamima már, að allt væri til- búið, sem ég ætti að hafa með- feirðis, hún sýndi mér ofan í kistilinn, þar var pakki, sem Marsa fræmka átti að fá og súkkulaði í skrautlegum um- búðum. „Þú átt að afhenda Mörsu þetta. svo að hún geti hitað súkkulaði á afmælinu þínu? Mamma hafði ekki verið með mér á afmælinu minu siðustu fjögur sumrin, og kammisfci hafði hún verið í sveit með mér þeg- ar ég átti tveggja ára afmæli? Ég lagði Engiibömin ofan í kistilinn hjá sögum Moody's, — Ljósgeisium (bibríumyndum) og giamsmyndinni af Guði. Það hefði átt að verða góðs viti, að leggja upp í ferð með Guð í far angrinum. „Ása var að spyrja eftir þér, skrepptu niður til henmar.!' Mamma lækkaði röddkia. „Mig grunar, a>ð hún ætli að gefa þér eitthvað. Ef hún gerir það imáttu ekki gleyrna að þakka henni lifandis ósköp vel fyrir." Þau hefðu átt viS auknofnin min: snerill, snúður og snælda, þegar ég snaraSist niður stig- ¦ ami. : 'Frú Ása sat framan við hjóm'arúmið reyfcjandi. ,,Blúndu dræsan", Gullísa, hálflá v.pp við kodda og svæfla búlduleit og syfjuleg. Leikföng voru allt í kringum hana. ,yJæia, þarna kemurðu þá, Snóta mín. Ég ætla að gefa þér dálítið að skilnaði." Ása tók fram ströngul, sem var — æ, hann var eins og brúða í laginu. „Dúkka?" hrökk út úr mér. Var nú að rætaist heitasta óskin mín? Asa brosti og kinkaði kolli til merkis um að tiigáta mín væri rétt. . Ég veit ekki hvernig ég hef litið út, senmálega ljómað af eftirvæntingu. Ég stóð á önd- irnni meðan Ása rakti umbúð- irnar utan af brúðunmi. Hún lyfti henmi upp. Hvílik skelfing! Þetta var tuskubrúða. Höfuð, handleggir, búkur og fætur voru sniðín ~út í eitt úr lérefti, sem hafði verið saumað samain í einn samfelldan saum utanvert, aðeinis rauf skilin eftir, svo hafði öllum hamnum verið snúið við, brúðan þétttroðin með hálmi eða einhverju öðru, sem gerði hana harða, rauf- toni hafði verið lokað með þéttum stögum og léreftið málað með bláum litum, en svörtu um augun, málað andiit, kjusa, kjóll með ermum framam á — það, sem áttu að vera hend ur og niður sokka og skó. Hvernig hafði ég eiginlega getað búizt við, að ég fengi allt í einu þá langþráðu ósk mína uppfyila, að eignast brúðu með hreyfainlegum augnalokum, líflegum augum og liðugum limum, svo að auð- velt væri að færa hana í föt og úr þeim? En ég hlaut að hafa vonað, verið byrjuð að hlakka til, svo mikið varð mér um að sjá þessa blámáluðu dyrgju. Ása hélt brúðunni upp fyrir framan okkur, virti hana fyrir sér, en leit ekki á mág meðan. Hún var glöð yfir gjöf sinni, hún hefur varla haft úr miklu að spila. „Hún er snotur, finmst þér ekki? Og svo er engin hætta á því að hún brotni, þó að skipið ruggi og hún rúlli fram úr kojunni frá þér. En það er vissara, að hún blotai ekki mikið, því að þá gætu runnið til í henni litirnir." Ása hefur líklega heyrt kjökurhljóð til mín, því að hún leit snöggt á mig og spurði: „En elsku barn, kvíðirðu svona fyriir að fara?" „Já," stundi ég upp í vand- ræðum mínum. „Láttu þá dúkkuna hugga Þig." „Já," sagði ég aftur og reyndi að harka af mér, svo að ég færi ekki að skæla. Ása kyssti mig, hún var orð- in hugsandi á svip og sagði ekki fleiri lofsyrði um brúð- una. Ég er hrædd um, að ég hafi gieymt að þakka fyrir mig og Ása ekfki minint mig á það eins og siðurinn var með krakka, flestir létu sér annt um að þeir læirðu góða siði. Ása stakk brúðunni undir arm mér og leiddi mig að stiganum. „Hertu nú upp huganm, Snóta mín. Hver veit nema þú eignist fallegri brúðu seiruna. En þú getur haft þessa fyirir kojufélaga á leiðirani norður." Hún kyssti mig aftur og óskaði mér góðirar ferðar. Maimma hafði brugðið sér eitthvað frá, kannski í Lóu- bakarí til þess að kaupa eitt- hvað gott til að gefa mér með kakói. Ég lagði brúðuna frá mér við kistilimm og rölti út, nú fór ég mér hægar en þegar ég hentist niður stiganm tii þess að 9já, hvað Ása ætlaði að gefa Þegar mamima kom heiim aftur og ég var ekki inmá hefur hún fyrst haldið, að ég væri niðri hjá Ásu og treyst hentni til að sjá um, að ég slóraði ekki oí lengi. I>egar ég var ekki niðri, er hún kallaði, hefur hún haldið að ég væri á óeirðar- rölti úti á stig, hefði farið imn í eitthvert port, og hún þess vegna ekki séð mig, þegar hún kom heim, en ég hlaut að skila mér. En brátt tók hún að ókyrr- ast, fór út á götu og kallaði á mig. Etekert svar. Hún hljóp í næstu hús, en ég vaa- búim að kveðja og hafði ekki komið aftur. Sá timi náigaðist óðfluga, að farið yrði að flytja farþega á báti út í Botníu. Maimima var búin að hugsa sér að fara með allra fyrsta báti, svo að hún gæti komið mér vel fyrir, talað við samfylgdarstúlku mina og setið svo í ró hiá mér, þangað til hún yrði að fara í land. í öngum S'ínum hljóp hún upp eftir Skólavörðustíg og niður á Laugaveg, kallaði, en fékk ekkert svar. Loks datt henni í hug, að fara niður á Hverfisgötu, kanmiski stæði ég bar við búðarglugga. En ég var hvergi sjáanleg. í ráðaléysi hljóp hún niður eftir götunni, þá kom hún auga á mig á Arn- arhóli. Ég var með stóran vönd af hrafnaklukkum og hélt áfram að tína, valdi þær fallegustu, sleit þær gætilega upp og fór mér að engu óðslega. Ég varð mömmu ekki vör fyrr en hún í hendingskasti var komin alveg að mér. „Hvað ertu að gera, barn?" varð henmi að orði. Ég leit undrandi á hana. Sá hún ekki hvað ég var að gera? „Ég er að tína blóm handa þér, mamma." „Æ, elsku Snóta min, ósköp voru á þér að gera mig svona hrædda. Varstu búin að gleyma . . . ? Það lá nærri að við misstum af skipinu." Mamona hljóp við fót heim- leiðis og hálfdró mig með sér. Eg var eins og strokufangi, íann með sjálfri mér, að ég hafði gert rangt, þó að ég íengi engar snuprur. Þegar heim kom lagði mamma hrafna- klukkuvöndinm á bekkskáp á miðloftinu. Og þar lágu þessi blóm, sem hefðu orðið okkur s\'o dýr, ef ég hefði ekki fund- izt í tæka tíð, lágu þarma eáns og hvert annað illgresi og þorn- uðu upp. Mamma færði mig hraðhent i kápu og setti á mig húfu. Maður kom upp á loftskörina og spurði um faraiigur rniiran, hanm ætlaði að aka homuim í hjólbörum niður á bryggju. Mamma fékk honum kistilinn. Hún leit á m^g og sagði að ég mætti halda á brúðunni minmi sjálf. „Settu heldur utan um hana og láttu hana út á hjólböruirn- ar." Ein mæðan enm. „Æ, Snóta mín." Mamrna lét bniðuna ofan í pokann og maðurinm kom aðra ferð upp til að sækja hann. Ása og konurnar í næstu hús- um stóðu í útidyrunum, hver hjá sér, og horfðu á þenman litla ferðalang, sem var nærri þvi orðjnm strandaglópur. Þær köiluðu til mín kveðjuorð og velfacnnaðaróskir. Unga stúlkan, sem hafði lofað að verða verndari utain á þeirri löngu leið, sem fram undan var með tveimur skip- um og viðdvöl á Seyðisfirði, var ekki komin til skips. Þá tók við nýtt taugastríð. — 20. rtesember 1971 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 9

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.