Vísir - 22.09.1979, Blaðsíða 20

K %
VÍSIR
Laugardagur
22. september 1979
hœ kiakkar!
20
Umsjón: Anna
Brynjúlfsdóttir
Páfagaukur-
inn og skóg*
arþrösturinn
Það var einu sinni páfagaukur, sem slapp úr búri
og hann flaug út um gluggann. Páfagaukurinn
hitti skógarþröst og þau giftu sig. Það var mikil
brúðkaupsveisla. Þau eignuðust 5 unga. Hinir
þrestimir urðu reiðir og hissa og_reyndu að dr.epa
ungana.af þvi að þeir voru öðru visi en þeir sjálfir.
Sigriður Lára Hermannsdóttir, 9 ára.
TUMI
OG
PÁSA
Tumi er stundum óþekkur, þegar ég hleypi
honum út úr búrinu. Þá vill hann ekki koma inn i
búrið aftur. Þetta segir hún Elsa Lilja
Hermannsdóttir, 10 ára, um páfagaukinn sinn,
hann Tuma. Elsa Lilja á tvo páfagauka, hinn
heitir Pása. Og á myndinni sjáið þið svo páfa-
gaukana hennar Elsu Lilju.
LITLA KVÖLDSAGAN:
Saga um
sandkastala
Elsa og Daníel voru að
byggja kastala í sand-
kassanum. Það var nú
spennandi.
— Elsa, sagði Daníel, -
farðu og náðu i fulla fötu
af vatni. Sérðu skurðinn,
sem er allt í kringum
kastalann? Við skulum
fylla hann af vatni. Þá
kemur síki i kring um
kastalann.
En nú kallaði mamma.
Komiðað borða, krakkar.
- Flýtið ykkur nú.
Börnin létu í Ijósi
óánægju sína.
— Megum við ekki
koma seinna? Við ætlum
að setja vatn i skurðinn
og búa til síki.
— Nei, komið þið strax
inn. Þið getið búið það til
eftir mat, sagði mamma.
Elsa og Daníel hlýddu
mömmu sinni og voru
fljót að borða hádegis-
matinn svo að þau gætu
farið sem fyrst út aftur.
En þegar þau ætluðu út,
var farið að rigna.
— Þið verðið að bíða
eftir að stytti upp, sagði
mamma, - annars verðið
þið blaut.
En það hætti ekki að
rigna. Elsaog Daniel biðu
lengi eftir að hætti að
rigna.
— Ég er viss um að
kastalinn okkar eyði-
leggst, sagði Daníel.
— Ljóta, Ijóta
rigningin, sagði Elsa.En
það hélt áfram að rigna.
Og um þrjúleytið stytti
upp.
— Nú megið þið fara
út, sagði mamma.
— Ég vil ekki fara út
núna, sagði
Daníel.Regnið er búið að
eyðileggja allt. Kastalinn
okkar er áreiðanlega
ónýtur.
Elsa fór út og gáði að
kastalanum. Svo kallaði
hún: - AAamma og Daníel,
komið þið og sjáið, hvað
regnið hefur gert.
Og mamma og Daníel
hlupu út. Og þau voru
alveg hissa. Regnið hafði
alls ekki eyðilagt
kastalann. En það hafði
búið til síkið. Skurðurinn
í kringum kastalann var
barmafullur af vatni.
Daníel klappaði saman
lóf unum.
— Það var gaman að
regnið kom, sagði
hann.AAamma hljó. - Þú
varst líka sniðugur
Daníel,sagði mamma. :
Þú byggðir kastalann upp
við vegginn svo að regnið
náði ekki að skemma
hann.
— Ég ætla aldrei að
segja neitt Ijótt um
rigninguna aftur, sagði
Elsa.