Morgunblaðið - 08.04.2004, Blaðsíða 37

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 8. APRÍL 2004 37
✝ Sigrún Júlíus-dóttir fæddist að
Hofi á Kjalarnesi 12.
október 1920. Hún
lést á Droplaugar-
stöðum 28. mars síð-
astliðinn. Foreldrar
hennar voru hjónin
Ingunn Magnúsdótt-
ir, f. 1891, d. 1937, og
Júlíus Sveinsson, f.
1890, d. 1969. Systk-
ini Sigrúnar voru Ás-
geir, f. 1916, Sigríð-
ur, f. 1918, Ársæll, f.
1919, og Magnús, f.
1926. Öll eru systk-
inin nú látin utan Ársæll.
Árið 1939 giftist Sigrún Þór-
oddi Eyjólfi Jónssyni stórkaup-
manni, f. 6. maí 1905, og stóðu
samvistir þeirra allt til andláts
hans hinn 13. ágúst 1976. For-
eldrar hans voru Jón Jónsson
bóndi á Þóroddsstöðum í Ölfusi, f.
1863, d. 1937, og kona hans Vig-
dís Eyjólfsdóttir, f. 1872, d. 1928.
Börn Sigrúnar og Þórodds eru: 1)
Jón Þóroddsson, f. 25.3. 1942,
kona hans var Ásta Þ. Ragnars-
dóttir, f. 1.3. 1945, þau slitu sam-
vistum. Sonur þeirra er Þóroddur
Elmar, f. 27.12. 1969. Fyrir átti
Jón dótturina Sigrúnu, f. 14.2.
1964, með Guðrúnu Hönnu Guð-
mundsdóttur, f. 13.12. 1945. 2)
Sverrir, f. 3.6. 1944, maki Ingi-
björg Gísladóttir, f. 16.6. 1945.
Synir þeirra eru
Gísli Þór, f. 4.10.
1972, Þóroddur, f.
28.5. 1977, og Sverr-
ir Ingi, f. 8.11. 1982.
Fyrir átti Sverrir
dótturina Maríu
Björk, f. 13.7. 1963,
með Sigurdísi Sigur-
bergsdóttur, f. 16.2.
1945. 3) Ingunn
Helga, f. 11.9. 1949.
Fyrri maður hennar
var Steingrímur
Blöndal, f. 19.2.
1947, d. 19.6. 1970,
sonur þeirra er
Steingrímur Þórarinn, f. 31.1.
1968. Síðari maður hennar Ingi-
mundur Gíslason, f. 24.2. 1945,
þau slitu samvistum. Börn þeirra
eru Ari, f. 29.6. 1972, Ingibörg, f.
23.5. 1975, og Gísli Halldór, f.
13.5. 1982. 4) Sigrún Þórdís, f.
17.9. 1959, maki hennar er Magn-
ús Jónsson, f. 22.5. 1955. Börn
þeirra eru Hrönn Margrét, f.
20.12. 1980, Dóra Björk, f. 12.6.
1985, og Ástríður, f. 12.3. 1991.
Langömmubörn Sigrúnar eru
átta talsins.
Sigrún og Þóroddur áttu heim-
ili á Hávallagötu 1 í Reykjavík og
helgaði Sigrún eiginmanni og
börnum og síðar barnabörnum
krafta sína alla tíð.
Útför Sigrúnar var gerð í kyrr-
þey að ósk hinnar látnu.
Elsku amma. Í gegnum árin hugs-
aði ég oft hvernig dæmigerð amma
væri. Ég hafði hugmyndir um ömmu
sem var alltaf heima, helst prjón-
andi og byði manni upp á kökur og
kleinur. Ömmu sem hefði lítið að
segja annað en að spyrja hvernig
gengi í skólanum. Ekkert kemur á
óvart í fari slíkrar ömmu. Núna veit
ég að þú varst ekki dæmigerð amma
enda ekki dæmigerð kona og ég er
fegin að hafa kynnst þér eins og þú
varst.
Ég man þegar ég var krakki og
við fórum saman suður á Keflavík-
urflugvöll, inn á svæði bandarísku
hermannanna og fengum okkur
Wendy’s hamborgara, fórum í búð-
ina sem þar var eða skoðuðum svæð-
ið. Þetta gerðum við oftar en einu
sinni. Hvað gat verið meira spenn-
andi að gera með ömmu sinni? Þetta
var eins og að koma í annað land.
Við fórum líka í Hvassahraunið þar
sem þú leyfðir barnabörnunum þín-
um að keyra. Oft bauðst þú mér út
að borða og ég man sérstaklega eftir
ferðum okkar á Lauga-ás þar sem
við fengum okkur lambakjöt með
béarnaise-sósu. Það ömmulegasta
sem ég man eftir að þú gerðir var
þegar þú komst í Rauðagerðið (sem
þú gerðir reglulega) og bakaðir stór-
an stafla af pönnukökum sem við
systkinin úðuðum í okkur.
Þú áttir fallegt heimili en líka
spennandi vegna þess að þú áttir
mikið af hlutum frá fjarlægum lönd-
um. Þið afi ferðuðust mikið. Þegar
ég kom í heimsókn fékk ég oft að
skoða í risastórt skartgripaskrín
sem þú áttir. Í því voru m.a. skart-
gripir frá Arabalöndum og gull-
stangir. Þetta var eins og að skoða
fjársjóð og ég mun aldrei gleyma því
frekar en persónuleika þínum. Þú
varst tilfinningarík og gladdist þeg-
ar mér og öðrum gekk vel. Ég man
ekki eftir einni útskrift þar sem þú
ekki grést af gleði og stolti.
Húmor þinn var ótrúlegur og ég
man eftir mörgum setningum sem
þú skaust inn á skemmtilegum tíma-
punktum. Ég gleymi þeim aldrei.
Nokkrum dögum áður en þú lést var
húmorinn enn til staðar þrátt fyrir
að þú værir mjög veik. Þótt þú gætir
ekki lengur borðað þá gast þú
drukkið. Ég reyndi að fá þig til að
drekka eins mikið og þú gast, bauð
þér næringardrykki, súpu, vatn og
maltöl eða að sjúga súkkulaðibita
(þú elskaðir súkkulaði). Þú sást hve
mikið ég reyndi og sagðir því við
mig: ,,Hvað, ertu með bar hérna fyr-
ir mig?“ Ég hló ásamt hinum sem
þar voru. Þú vissir alveg hvað var að
gerast og vildir að ég slakaði á og
reyndi ekki alveg svona mikið.
Þú varst glæsileg kona, alltaf vel
til fara. En þar kom að veikindin
báru þig ofurliði. Ég er ánægð með
að hafa kynnst þér jafn vel og ég
gerði því þú gafst mér svo mikið.
Mig langaði að vera eigingjörn og
hafa þig lengur hjá mér en þú varst
orðin svo lasin og þér leið ekki vel.
Elsku amma, ég á eftir að sakna
þín. Ég veit að þér líður betur núna.
Þín
Ingibjörg I.
Elsku amma er dáin. Horfið er at-
hvarf í tilverunni og viti til leiðsagn-
ar. Ótæmandi uppspretta ástúðar án
skilyrða. Hvergi leið mér betur en
hjá þér. Það eru ljúfar minningarnar
frá Hávallagötunni þar sem þú bjóst
mestalla ævi.
Margar nætur gisti ég þar sem
barn og unglingur. Alltaf hafðir þú
tíma og þolinmæði fyrir mig. Við
tefldum, við spiluðum á spil, við
spjölluðum, fórum í bíltúr og í sund.
Þú varst gjafmild, margar rausnar-
legar gjafir fengum við á jólum og
afmælum. En það sem stendur upp
úr núna eru samverustundirnar.
Á yngri árum var Hávallagatan
undraheimur. Allir kimar fullir af
munum frá heimsins hornum. Þú
hafðir ferðast mikið, séð meira af
heiminum en flest fólk af þinni kyn-
slóð. Núna þegar ég sjálfur hef
flakkað dálítið um heiminn skil ég
ekki hvernig þú fórst að í útlöndum
þar sem þú talaðir ekki mikið önnur
tungumál. En slíkir smámunir hefðu
aldrei stöðvað þig.
Þegar ég á síðari árum hef haft
verkum að sinna í útlöndum þá hef-
ur það verið fastur liður að koma
heim og fá álit þitt á hlutunum.
Engu verki lokið áður en þú hafðir
skoðað afraksturinn og lagt blessun
þína yfir. Mín bestu verðlaun var
vitneskjan að þú værir stolt af mér.
Á síðustu árunum hrakaði heilsu
þinni jafnt og þétt. Þú tókst breyt-
ingunum með jafnaðargeði þótt þú
gætir gert minna og minna af því
sem þér var kært eins og að heim-
sækja börn og barnabörn eða að
hafa reiðu á hlutunum í kringum
þig.
Ég man þegar ég kom síðast í
heimsókn til þín í janúar þegar þú
varst orðin mjög veikburða. Hversu
glaður ég varð þegar þú skipaðir
mér að girða mig þegar þú sást í
stutterma bolinn undir peysunni.
Ennþá var amma gamla til staðar
þótt veikburða líkaminn virtist vera
svo brothættur. Þú lást ekki á skoð-
unum þínum.
Maður gat aldeilis reiknað með að
þú segðir það sem þér lá á hjarta.
Það var margt sem þú kenndir
mér. Margt sem þú gafst mér. Ein-
stök gæfa var það að hafa átt þig að.
Þú ert og verður mér fyrirmynd í
mörgu. Megir þú hvílast núna og líði
þér sem allra best.
Þinn dóttursonur,
Ari Ingimundarson.
SIGRÚN
JÚLÍUSDÓTTIR
steini og láta hugann reika í frjálsu
flugi við fjörðinn og fjöllin.
Með virðingu og hlýju kveð ég
Ástu Ketilsdóttur. Með þeim sömu
hugtökum og minning hennar mun
lifa í huga og hjörtum sona minna.
Emil Thóroddsen.
Öldruð heiðurskona hefur haldið í
sína hinztu för, hvíldinni ugglaust
fegin eftir langan, verkadrjúgan dag
og erfið síðustu ár. Ásta Ketilsdóttir
var traust í verkum sínum, trú í öll-
um gjörðum, trygg þeim sem eign-
uðust vináttu hennar, rausnarkona
sem átti yljandi viðmót og glaðan
hlátur.
Önn móður og bóndakonu var
hennar hlutskipti sem hún rækti með
mikilli prýði, þar var margt verkið
sem vinna þurfti og þar stóð hún
Ásta sína góðu vakt, rösk til verka og
myndvirk vel, vannst afar vel, enda
fóru saman höndin hög og hugur
góður.
Ástu kynntist ég fljótlega eftir að
þau Gunnar, eiginmaður hennar Víg-
lundsson, fluttu að Sómastaðagerði
1962 og þeim var gott að kynnast, um
margt voru þau ólík en samhent
einnig og búnaðist vel.
Yngsta barnið, hún Katla, kom til
mín í skóla og þannig hófust kynni
okkar Ástu, hún var vakandi yfir vel-
ferð dóttur sinnar og lét sér einkar
annt um nám hennar, sjálf hafði hún
aðeins nokkurra mánaða skólagöngu
að baki, hefði svo gjarnan viljað afla
sér menntunar, en til þess engin efni
eða möguleikar. Hún sagði líka einu
sinni við mig: Ég öfunda unga fólkið
af öllum þeim tækifærum sem bíða
þess, en svo er bara að nýta þau rétt.
Ásta var afar eðlisgreind kona sem
fylgdist mjög vel með og var víða
heima, íslenzkan hennar var hrein og
tær og oft gat hún kveðið fast að orði
ekki síður en Gunnar maður hennar,
sanngjörn var hún og vildi skoða mál
frá fleiri en einni hlið, lagði aldrei illt
til nokkurs manns, en var fljót til
varnar ef henni þótti ómaklega að
einhverjum vegið, heillynd og hrein-
lynd, sannur vinur vina sinna, vönd-
uð til orðs og æðis eins og sagt var.
Ásta var gestrisin og ekki sízt áttu
þeir athvarf hjá henni og þeim hjón-
um sem af einhverjum ástæðum
höfðu orðið undir í lífsbaráttunni eða
áttu undir högg að sækja, þeim bjó
Ásta hið bezta skjól. Ásta var söngv-
in og hafði mikla ánægju af tónlist,
ung var hún mikið fyrir að dansa og
naut þess að svífa um gólfið eftir dill-
andi tónum. Það var í góðu samræmi
við lunderni hennar og lífsviðhorf öll,
félagslynd var hún og naut þess að
blanda geði við aðra, svo glaðlynd
sem hún var.
Draumur hennar sem ungrar
stúlku var að verða hjúkrunarkona, á
ævileiðinni hafði hún af því unun að
sinna slíkum verkum, hvort sem um
var að ræða fólk eða dýr, þótti afar
lagin og natin við slík verk og því oft
til hennar leitað.
Ásta tók á efri árum þátt í fé-
lagsstarfi eldri borgara í Norðfirði
og komu þá listrænir hæfileikar
hennar, vandvirkni og næmi fyrir
allri fegurð vel fram og þar um hana
sagt að hún væri sannur fagurkeri í
vænum verkum sínum. Þetta mun
rósaskrúðið í gróðurhúsinu hennar í
Norðfirði einnig hafa sýnt einkar vel.
Öll okkar góðu kynni sýndu heil-
steypta og vel gjörða konu, sjálf-
stæða í hugsun allri og skoðanafasta
og þó leitandi, en máske var það
hressileiki glettninnar sem er mér
minnisstæðastur. Katla varð mikil
vinkona eldri dóttur minnar, Helgu
Bjarkar, og öll umsögn Helgu um
Ástu er á eina lund, þar fór sönn og
gegn kona og þakklátum huga kveð-
ur hún Ástu sem ævinlega var henni
svo góð, hugstæðust er henni glað-
værðin góð og gjöful hlýjan.
Sómakona er hinztu kveðju kvödd
og samfylgdin góð þökkuð að verð-
leikum af okkur hjónum um leið og
börnum hennar eru færðar einlægar
samúðarkveðjur. Ásta var trúkona
og einlægni hennar þar í góðu sam-
ræmi við lífstrú alla. Megi vegferð
hennar verða vafin þeirri birtu kær-
leikans sem megi lýsa henni leiðina á
ókunnum vegum eilífðarinnar.
Blessuð sé minning mikillar sóma-
konu.
Helgi Seljan.
✝ Sigvaldi Péturs-son fæddist í Jón-
asarbæ í Stykkis-
hólmi 26. júní 1923.
Hann lést á Drop-
laugarstöðum 30.
mars síðastliðinn.
Foreldrar hans voru
Pétur Einar Einars-
son, f. í Ási í Stykk-
ishólmi 19. maí 1885,
d. 12. jan. 1961, og Jó-
hanna Jóhannsdóttir,
f. í Öxney á Breiða-
firði 24. nóv. 1889, d.
31. des. 1970. Þau
bjuggu lengst af á
Ökrum í Stykkishólmi. Systkini
Sigvalda eru: Svava Halldóra Pét-
ursdóttir, f. 8.1. 1915, d. 15.1. 1992;
Guðrún Sigríður Pétursdóttir, f.
14.8. 1916; Jóhann Pétursson, f.
18.2. 1918; Ásgerður Ágústa Pét-
ursdóttir, f. 11.4. 1919; Einar Jón
Pétursson, f. 6.7. 1920, d. 5.5. 1998;
Guðrún Arnbjörg Pétursdóttir, f.
30.9. 1921; Ingibjörg Eygló Pét-
ursdóttir, f. 17.1. 1927, d. 23.3.
2000, og Lára Karen
Pétursdóttir, f. 6.10.
1931. Fjögurra ára
flutti Sigvaldi með
foreldrum sínum og
systkinum að Ökrum
í Stykkishólmi. Hann
ólst upp hjá foreldr-
um sínum og hjálpaði
til við dagleg störf.
Árið 1954 flutti hann
til Reykjavíkur til
Svövu systur sinnar
og manns hennar
Hróbjarts. Sigvaldi
vann í Fiskiðjuveri
Reykjavíkur í þrjú ár
og við sorphreinsun hjá Reykja-
víkurborg í 16 ár.
Árið 1971 flutti Sigvaldi að Arn-
arholti á Kjalarnesi sem vistmaður
og vann þar við hin ýmsu störf og
dvaldi þar til 2003. Um haustið
2003 flutti hann að Droplaugar-
stöðum.
Útför Sigvalda fer fram frá
Stykkishólmskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
Elsku Valdi minn. Þínir dagar
eru víst taldir núna hér í þessari
jarðvist. Þú varst mér og mínum
ætíð svo góður. Ég sakna þess að
hafa ekki getað verið búin að flytja
þig í Hólminn, þar sem þú ólst upp.
Ég náði ekki að vera hjá þér þeg-
ar þú kvaddir þennan heim en ég
veit að það síðasta sem þú heyrðir
var kveðja frá mér. Hlíf systir mín
kom og kvaddi þig, þá nýdáinn þar
sem þú veiktist svo snögglega
þennan morgun.
Þú hafðir oft verið veikur áður
svo þetta var fyrir bestu fyrir þig,
Valdi minn, því þú saknaðir alltaf
foreldra þinna og systkina sem far-
in voru úr þessu lífi. Ég veit að þau
hafa tekið á móti þér með útbreidd-
an faðminn.
Hólmurinn heillaði þig alltaf, þú
og ég vorum fyrir löngu búin að
ákveða það að þú kæmist allavega
heim í Hólminn til að vera jarð-
settur þar hjá foreldrum þínum og
systkinum, með fallegan Breiða-
fjörðinn í augsýn. Ég sé þig síðar,
Valdi minn, og ég veit að þú tekur á
móti mér þegar ég kem.
Ástkær kveðja.
Þín systurdóttir
Hafdís Berg Gísladóttir.
SIGVALDI
PÉTURSSON
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
frú MARGRÉT GUÐMUNDSDÓTTIR
HJALTESTED,
lést miðvikudaginn 31. mars.
Jarðsett verður frá Fossvogskirkju miðviku-
daginn 14. apríl kl. 13.30.
Fjölskylda hinnar látnu.
Ástkær frændi okkar og bróðir,
SIGVALDI PÉTURSSON
frá Ökrum
í Stykkishólmi,
verður jarðsunginn frá Stykkishólmskirkju
laugardaginn 10. apríl kl. 13.30.
Hafdís Berg Gísladóttir
og aðrir aðstandendur.
Elskulegur faðir, tengdafaðir, bróðir og afi,
VÖGGUR JÓNASSON,
Sunnuhlíð 21c,
Akureyri,
sem lést á heimili sínu föstudaginn 2. apríl,
verður jarðsunginn frá Akureyrakirkju mið-
vikudaginn 14. apríl kl. 13.30.
Fyrir hönd aðstandenda,
Rúnar Svan Vöggsson, Pálína Sigurbjörg Buch,
Fanný Jóna Vöggsdóttir,
Svanfríður Jónasdóttir, Jóhann Sigurðsson,
Steinun Sigríður Jónasdóttir, Brynjar Jónsson,
Bjarni Jónasson, Svava Gunnarsdóttir
og afabörn.