Tíminn Sunnudagsblað - 09.08.1964, Blaðsíða 4

Séð yffr Hafnarfjörð. Hvaleyri gengur fram neðst tíl vinstrí á myndinni.

• ••••»!
PSTOSS
Það var 24. dag ágústmánaðar árið
1925 — kyrrlátan, hlýjan síðsumar-
dag, þegar háin á Jófríðarstaðatúni
var eins og dimmgrænt flos og fífl-
arnir i hrauninu fyrir löngu orðnir
að biðukollum. Á götum Hafnarfjarð-
ar voru fáir á ferli, því að sumir
voru í síld fyrir norðan, aðrir í
kaupavinnu fyrir austan fjall eða
uppi í Borgarfirði og nokkrir kannske
í vegavinnu með Sigurgeiri Gíslasyni.
Samt er eitthvað á seyði við frí-
kirkjuna. Þar er fólk á rjátli, líkt og
það sé að bíða eftir einhverju. Og
nnan lítillar stundar heldur en-
kennilegur hópur af stað suður bæ-
inn. FremStUr gangur aldurhniginn
'-óndi, og teymir hest með kerru í
eftirdragi. Á henni er svartur kassi,
áþekkur líkkistu, en ekki nema svo
sem tvær álnir á lengd, og ofan á
honum er lítill blómsveigur. Á eftir
cerrunni þrammar kona um fimm-
ugt og unglingsstúlka í gatslitinni
kápu, á að gizka þrettán ára gömul,
og fast á hæla þeim koma fáeinar
konur flestar rosknar. Aftast fer bif-
miiXm
reið, og í henni situr frlkirkjuprest-
urinn hempuklæddur, ásamt prúð-
búnum, miðaldra embættismanni,
sem af einhverjum sökum lætur sig
það varða, er hér fer fram. Það er
ekki um að villast: Þetta er líkfylgd,
og upp í kirkjugarð er stefnt.
Vegfarendur kunna að hafa dregið
þá ályktun af hinni litlu kistu, að
hér væri verið að færa til grafar stálp
að barn. Það mátti vel ímynda sér, að
það væri móðir barnsins og systir,
er gengu næstar kerrunni. En hafi
einhverjum dottið þetta í hug, þá
fór hann villur vegar. Hér var engin
syrgjandi móðir að fylgja barni sínu
að grafarþrónni, engin tárfellandi
systkini — yfirleitt enginn maður,
sem átti neinum þeim á bak að sjá,
-er honum var kær eða hann hafði
kynnzt. Samt létu þau sér harla annt
um þessa athöfn, bóndinn, sem
teymdi vagnhestinn, og konan og
telpan, sem á eftir kerrunni gengu.
Presturinn og embættismaðurinn í
bifreiðinni voru þarna að rækja
starfsskyldu, en aðrir fylgdust með
fyrir forvitnis sakir eða í hæsta lagi
þeim til samlætis, er tii þessarar
jarðarfarar höfðu stofnað.
Við kunnum ekki frekar að lýsa
þessari útfararathöfn, enda skulum
við nú hverfa suður á Hvaleyri. Um
þessar mundir og alllengi síðan bjó
í Hjartarkoti, er raunar mun hafa
verið nefnt Hjörtskot þar syðra,
Magnús Benjamínsson, ættaður aust-
an úr Ölfusi, og hafði sér við hlið
bústýru, Pálinu Margréti Þorleifs-
dóttur, kynjaða úr Þingvallasveit.
Þar var og á bæ Sigríður Elín Magn-
úsdóttir, fósturbarn komið að ferm-
ingu. Nú hagaði svo til á Hvaleyri,
að sjór braut þar nokkuð af túní
annað veifið, þegar hafgangur var
mikill við bakka þá, er þar verða.
Undirstaða bakka þessara er berg, en
ofan á því þykkt moldarlag, sem sjór-
inn sleikti. Skömmu fyrir aldamót-
in síðustu hafði orðið vart manna-
beina í rofinu, og stöku sinnum bar
við, að beinaleifar sáust í fjörunni.
Nokkru eftir að Pálína gerðist
ráðskona hjá Magnúsi í Hjartarkoti,
sennilega haustið 1922, fann hún
þarna mannabein í rofbakka, höfuð-
kúpu og hálslið. Tók beinin í sínar
vörzlur, svo að þau veltust ekki i
reiðuleysi i fjörunni. Sjálfsagt hafa
henni verið bein þessi hugstæð, enda
ekki alsiða, að bústýrur á íslandi hafi
mannabein í fórum sínum. En hvað
sem um það er, þá gerðist það þessu
724
T 1 M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ