Tíminn Sunnudagsblað - 09.08.1964, Blaðsíða 11

sem eitt sinn átti sér þar stað. Einu
útgerðarminjarnar eru verbúðatóft-
irnar, en þær eru ekki einu mannvirk-
i'.n á nesinu. Dýrfirðingar hafa komið
þar upp skipbrotsmannaskýli af mikl-
um dugnaði, og <má sjá af gestabók
þess, að þar hafa menn oft leitað
skjóls, aðallega fjárleitarmenn á leið
í og frá Nesdal. Auk þess stendur þar
viti, eins og áður er sagt.
Fjallaskagaviti brennir gasi og er
mannlaus. Sigurður heitinn Pétursson
byggði* hann sumarið 1954, eftir
árangurslausa tilraun til að byggja
vita í Lundey á Skjálfanda og slímu-
setu á Húsavík um nokkurt skeið. Því
verki varð lokið á tiltölulega skömm-
um tíma, og bar fátt til tíðinda, með-
an á því stóð. Einn verkamannanna
slasaðist að vísu við starfið og var
fluttur suður, en meiðsli hans reynd-
ust ekki alvarleg. Sumir töldu að vísu,
að jarteikn hefðu gerzt í sambandi
við það slys. Pilturinn, sem meiddist,
hafði þann sama dag eitthvað verið
að fíflast við félaga sína, þegar hald-
ið var í kaffi, og hljóp inn á milli
tveggja þeirra, lagði handleggina um
axlir þeim og lét þá hálfdraga sig nið-
ur hólinn, sem vitinn stóð á. Klukku-
tíma eftir kaffið fellur þessi sami
piltur milli hæða í hálfbyggðum vit-
anum, og þá eru það þeir hinir sömu
félagar hans, sem styðja hann og hálf-
draga niður að tjaldbúðunum, á mjög
svipaðan hátt og þeir höfðu gert fyrr
um daginn.
Dýrafjörður var á tíma einn helzti
viðkomustaður franskra fiskiskipa hér
við land, og eins og kunnugt er, sóttu
Frakkar einu sinni um að mega setja
þar upp fiskimannanýlendu. Á Fjalla-
skaga eru nokkrar minjar um franska
tímabilið við Dýrafjörð. Þar eru graf-
ir eða dysjar tveggja franskra sjó-
manna, sem munu hafa látizt í hafi
og félagar þeirra komið þar fyrir til
hinztu hvíldar. Þegar vitaflókkurinn
kom til að reisa vitann á Skaga, mátti
glögglega sjá grafir þessar vel vall-
grónar, en annars hafði þeim enginn
sómi verið sýndur. í vinnuflokki Sig-
urðar Péturssonar, þetta sumar, var
Einar Einarsson, nú Grímseyjar-
djálcni, og eitthvað var hann ekki á-
nægður með þann útbúnað, sem
Frökkum hafði verið veittur. Einar
tók sig því til og steypti tvo legsteina
eftir vinnutíma á kvöldin, og þegar
þeir voru fullgerðir, fékk hann fé-
laga sína í lið með sér til að koma
steinunum fyrir á gröfunum. Það var
gert kvöld eitt, þegar vitinn var ná-
lægt því hálfnaður, fyrst steyptir
pallar á bæði leiðin og steinarnir
reistir þar ofan á, en á steinana hafði
Einar rist áletrunina „Franskur sjó-
maður“. Að loknu þessu verki gat
Einar aftur sofið í friði, en á því mun
hafa verið nokkur misbrestur, þar til
hann hafði lokið legsteinagerðinni,
Lendingin á Svalvogum.
þótt sjálfur vildi hann lítið þar um
tala.
Það er fljótlegt að koma hylkjun-
um í land á Fjallaskaga, og þá er
haldið yfir fjörðinn. Svalvogar standa
framan í nesinu milli Dýrafjarðar og
Arnarfjarðar, og þar hefur lengi verið
viti. Svalvogar eru gamalt býli, og þar
er búið enn þann dag í dag, þótt
landrými sé þar ekki mikið til land-
búskapar. Eins og yfirleitt allir
nesjabæir á Vestfjörðum hafa Sval-
vogar átt gengi sitt undir sjónum og
standa því illa að vígi við þær að-
stæður, sem breyttir atvinnuhættir
hafa skapað. Svalvogaviti brennir
olíu, og því var viðdvöl þar lengri en
á öðrum nesjum vestra, eftir að Horn-
bjargsvita sleppti. Við komum þar
nokkru fyrir fótaferðatíma um morg-
uninn, og sólin baðaði spegilsléttan
hafsflötinn í mynni Dýrafjarðar. En
þegar við vorum komnir í land á Sval-
vogum, naut sólarinnar ekki lengur
við. Það mátti sjá sólskinið merla haf-
ið nokkuð ffá landi, og handan fjarð-
arins mátti sjá glampa á Fjallaskaga-
vitann, en Svalvogabærinn og landar-
eignin öll'lá í skugga. Sól kemur
seint á loft í Svalvogum, því að upp
af bænum gnæfir fjall, sem hindrar
morgunsólina í að ná til bæjarins.
Hins vegar er þar kvöldsól mikil og
fögur á sumrin, en yfirleitt mun þar
vera sólargangur í styttra lagi. Enda
Framhald á 741. síðu.
T f M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ
*31