Tíminn Sunnudagsblað - 09.08.1964, Blaðsíða 13

Fer8alangur viS Öskjuvatn — við fsetur hans gamall smágígur.
um, sem teygir álkuna vel inn fyrir
60 metra háan barm hans og horfir
góða stund niður í grágrænt skolpið,
sem ég veit ékki, hvað er djúpt í
botni hans. Þeir, sem þekkja hann
eins og fingurna á sér, segja hann
um 150 metra í þvermál efst og vatn
ið venjulega um 22 stiga heitt —
en í sumar næstum 40 stig — og þá
ætti okkur ekki að vera ofraun að
sjá í huganum þau undur og heyra
blásturinn í þeim ægimætti, sem hér
var að verki fyrir aðeins 88 árum.
Upp úr þessu ógnarkoki þeyttist þá
vikur, sem huldi alveg stór svæði og
dreifðist um Austurland, og aska,
sem barst' alla leið til Noregs og
og sömuleiðis til Svíþjóðar. Mér varð
þvi í meira lagi starsýnt á þetta nátt-
úruundur, sem ég augum leit í fyrsta
sinn, og flaug þá i hug aldagamlai
sagnir sunnan frá Ítalíu. Mér birtust
sigurglaðir munkar, kampakátir yfir
því, að nú höfðu þeir loks uppgötvað
eftir öruggum heimildum, að höfuð-
bólið Helvíti væri hér norður á ís-
landi, og héti Hekla. Allt hitt væru
bara hjáleigur, eins og t.d. Stromp
urinn á Sikiley.
Eitt sinn var því trúað, af andans
prelátum,
að andskotinn hér ríkti og berðist
mikið um
í sálnapotti djúpum sauð og hvein
og vall.
Sjáifur djöfsi lnikti við þann
regin-grautardall.
Aldir hafa liðið. enn er býsna
heitt.
eldar miklir geisað um landið
hátt og breitt,
sjórinn jafnvel kraumað og
svolgrað heila merin.
Skyldi annars geta hent, að djöfsi
lifi enn?
En það voru fleiri en eg, sem
þessi stórbrotni staður og nafn og
heitu ummæli höfðu áhrif á. Og til
þess nú að sýna lesanda mínum ofur
litla rausn, ætla ég að láta hann hafs
skammtinn í heilu lagi. Benedikt
hafði nefnilega notað tímann enn þá
betur en ég. Fyrsl flaug honum í
hug. ev hann leit yfir Öskju:
„Ekkert giasstrá. ekkert blóm,
opin víti gapa.
Jörðin er hér auð og tóm.
enginn heyrir fuglaróm,
sem daginn þann, er Drottinn hóf
að skapa."
En — bíðum við. Skyndilega birt
ist skýr og stórglæsileg mynd i hug-
arheimi Benedikts. Þarna þramma
hvorki meira né minna en tutlugu
hempuklæddir prestar ljóslifandi,
en ekki tómir munkar, eins og ég
sá. Og allir stefna þeir beint að Víti.
að vísu ekki óltalausir — það var
greinilegt. En þeir treysta fararstjór-
anum, sem á undan gengur, enda er
sá náungi þarna öllum hnútum
kunnugur. Meira þarf ég ekki að
segja og gef þvi Benedikt orðið:
„Ó — já. Þetta hefur smám sam-
an verið að ónáða mig í sambandi
við Öskjuferð klerkanna í fyrra. Nú
sé ég það langtum betur. Það er
margt, sem þýtur um hugann á þess-
um stað. Og þú mátt svo sem láta
það fljóta rae^, ef þú vilt.
Fyrrum klerkar kunnu að beita
kjarnyrðum úr gömlum skræðum.
Nú er að mestu horfið heita —
Helviti úr þeirra ræðum.
Nú þarf alll að sjá og sanna.
Sumir rengja gamia málið.
Frain í Öskju klerkar kanna
kenninguna um vítisbálið.
Að leita vei, og leita betur,
löngum er þeirra náðargáfan.
Sér til fylgdar fengu Pétur
frægan eftir spjall við páfann.
Enn er kynt í Kölska hlóðum.
Klerkar undrast svælu og bríma.
Varla nær hjá vítisglóðum
voru þeir í annan tíraa
Ramba þeir í reykjannekki,
rýna niður um göt og sprungur,
en Kölska sjálfan sjá þeir ekki.
þó svæluna leggi um hraun og
klungur.
T I M I N N
SUNNUDAGSBLAi)
733