Tíminn Sunnudagsblað - 09.08.1964, Blaðsíða 20

urinn varð mörgum sinnum léttari
fyrir hestana. Venjulega vonjm við
fjórtán tíma, frá því að við fórum
að kvöldi og þar til við komum að
morgni. Fæði höfðum við hjá ábú-
anda og eiganda jarðarinnar, sem var
ekkja með sex börn, öll innan við
fermingu. En stjúpsonur hennar,
Ungur maður, var ráðsmaður hjá
henni. Þessi kona var hið mesta ljós
og höfðingskona í öllum útlátum.
Hún varð mér strax sem móðir og
reyndi eftir getu að hlynna að mér,
einkum eftir að við fórum að vinna
á nóttunni. Ég fékk því nokkurs kon-
ar sonarást á henni, sem varað hefur
allt mitt líf, þótt ég sæi hana ör-
sjaldan eftir þetta.
Seinustu vikuna okkar við þessa
flutninga var mikið sólfar á daginn,
en frost á jörð uppi á heiðinni. Þá
gekk okkur mikið betur. Við höfðum
orðið að hafa tvo íesta fvrir hverj-
um staur upp heiðarbrekkurnar og
fórum þó ótai króka til þess að ská-
sneiða brekkurnar sem mest. Upp-
haflega var reynt að hafa smásleða-
"rind með tveimur rimum undir
'ildari enda stauranna. En það reynd
ist ekki gerlegt, því að staurinn losn-
aði alltaf úr öllum böndum og valt
um, svo að sieðinn .enti ofan á Þá
tókum við það til bragðs að reka
venjulega skeifu í gildari endann ,»g
krækja henni í keflið, sem var fast
við dráttartaugarnar Þá gekk allt að
óskum. en varast varð að láta staur-
inn rekast nokkurs staðar i, því að þá
hvekktust hestarnir og vildu gefa allt
frá sér. Oft var fagurt að morgni
dags að líta yfir héraðið af héiðar
brúninni í geislandi morgunsólinni.
og sjá reykinn á bæjunum, sem
blöstu við. bæði í Hlíðinni og Tung
unni
Við vorum syfjulegir, þegir við
röltum niðUr heiðarbrekkurnar á eft
ir hestunum, sem nú virtust mjög
þreytulegir eftir stranga og erfiða
nótt. Mófuglarnir skemmtu okkur
með margradda söng sínum, og spó-
inn var svo undur félagslyndur að
fylgjast með okkur og syngja hvell-
um rómi: vell-ell-ell-ell, alveg eins
og þegar hann fagnaði vini sínum.
Páli skáldi Ólafssyni.
Klukkan var sjö, þegar við kom-
um í Fossvöll. Hundarnir voru alveg
hættir að koma geltandi á móti okk-
ur. í þess stað biðu þeir okkar i
hlaði og komu s.vo með dinglandi
skott og væntu þess að fá vingjarn-
legt klapp á kollinn. Síðan lögðust
þeir aftur í bælin sín og létu sig
engu skipta, þótt sveimur af fiski-
flugum flygi sönglandi i kring um
þá og settist öðru hverju á hausinn
á þeim. Þetta hlaut að verða sérlega
góður dagur, með sterku sólskini og
sunnanandvara. Mig langaði ekkert
til þess að hátta ofan í rúm, svo að
ég greip regnfrakka, sem ég átti
hangandi í bæjardyrunum, og gekk
með hann á handleggnum norður
fyrir bæinn og út að Laxánni, sem
rennur rétt í túnfætinum. í ánni er
dálítill foss, rétt fyrir ofan bæinn, og
sennilega dregur bærinn nafn af
þeim fossi.
Ég rölti upp með ánni og upp að
fossinum. Beggja megin við fossinn
eru klettar, sem mynda svolítið gil.
En norðan við ána er lítill grasigró-
inn hvammur. Þarna er ágætt að
sofa, hugsaði ég, um leið og ég
stiklaði yfir ána, sem nú var eins og
smálækur. Ég leitaði uppi smábarð,
sem mætti nota sem höfðalag. Þar
fleygði ég mér út af í grasið og
breiddi kápuna ofan á mig, síðan
dró ég húfuna mína ofan á ennið og
niður fyrir augun. Ég heyrði suðið
í fossinum og fann titring í árbakk-
anum af fallþunga hans. Þetta hlaut
að vera svæfandi.
En það fór ekki vel um höfuðið á
mér, og ég óskaði þess innilega, að
nú væri koddinn minn horfinn til
mín. Um þetta var ég víst að hugsa,
þegar ég sofnaði. Ég vaknaði við það,
að sólin skein beint í augu mér. í
svefninum hafði höfuð mitt oltið út
af þúfunni, óg um leið hafði húfan
fallið aftur af höfðinu. En hvað var
nú þetta? Höfuð mitt lá á svolitlum
svæfli. sem ég kannaðist ekkert við.
Hvaðan var hann kominn? Og hver
hafði komið með hann? Það gat ekki
verið nema um eina manneskju að
ræða, og það var húsmóðirin á heim
ilinu.
„Guð blessi hana fyrir hugulsem
ina,“ hugsaði ég og hélt svo áfram
að sofa.
Þá var kallað á mig, því að nú
átti ég að koma heim að borða. Ég
fór að þakka konunni fyrir koddann,
sem hún hefði verið svo elskuleg að
færa mér. Hún horfði undrandi á
mig:
„Ég hef ekki fært þér neinn
kodda,“ sagði hún.
„Hver getur þá hafa gert það?"
„Það get ég ekki sagt neitt um,
en hvar er þessi koddi?“
„Ég stakk honum inn í klettagjótu
og ætla að geyma hann þar til morg-
uns, þvi að ég er staðráðinn í því að
sofa nú upp við fossinn á hverjum
degi, það sem eftir er.“
Nú féll talið niður. Hver dagur-
inn leið af öðrum, og ég svaf alltaf á
sama stað í hvamminum og notaði
litla koddann. Loks voru allir staur-
arnir komnir á .úna staði, enda var
byrjaður túnasláttur, og síðustu dag-
ana höfðum við séð, hvernig skákirn-
ar smástækkuðu umhverfis bæina,
þar sem verið var að slá.
Engir urðu eins fegnir því, að
þessu var lokið, og hestarnir, sem
höfðu reynzt okkur vel, þrátt fyrir
mikla notkun og of lítið kjarnfóður.
Það var eins og þeir fyndu það á
sér, að nú ætti að halda heim, þegar
við vorum að leggja reiðingana á
þá. Þeir voru rólegir og notuðu
hvert tækifæri til þess að stelast út
í túnið og fá sér nokkra munnbita
af grænni töðunni.
Allt var tilbúið, aðeins eftir að
drekka skilnaðarkaffi með húsfreyj-
unni. En ég átti líka eftir að kveðja
hvamminn minn og sækja koddann
minn. Ég fór því ekki inn að drekka
kaffið, en rölti í hægðum mínum upp
í fossgilið, stiklaði yfir ána og tyllti
mér andartak niður á stein og starði
í fossinn. Ég vildi festa mynd hans
í huga mér. En nú var ekki til set-
unnar boðið. Ég gekk að klettaskor-
unni, þar sem koddinn var geymd-
ur, og ætlaði að grípa hann með mér.
En þar var enginn koddi. Undrandi
stóð ég og starði á klettinn og vildi
ekki trúa þessu. Þarna gat engin
skepna náð til, og hver var þá valdur
að hvarfi koddans? Hryggur í huga
rölti ég heim. I dyrunum stóð hús-
freyjan með sinn heillandi gæðasvip
og sagði mér, að nú mundi kaffið
vera farið að kólna. Hún sá, að mér
var ekki eins létt í skapi og vana-
lega.
„Ert þú eitthvað lasinn?" spurði
hún.
„Nei það er ekkert að mér.“
„Ég er hrædd um, að eitthvað
óþægilegt hafi komið fyrir þig — þú
ert ekki vanur því að vera svona dauf
ur í dálkinn.“
„Svæfillinn minn er horflnn," sagði
ég.
Hún horfði á mig meðaumkunar-
augum.
„Blessaður drengurinn," sagði hún,
„þú ert svo ungur ennþá og veizt
ekki um öll þau vonbrigði, sem eiga
eftir að verða á vegi þínum, ef þér
verður ætlað langt líf. Mér hefur skil-
izt, að þú hafir ekki komið með
þennan kodda með þér og þar af
leiðandi ekki átt hann. Sá, sem kom
með koddann til þín, hefur aðeins
lánað þér hann. Við skulum hugsa
okkur, að það hafi verið huldukona,
sem eigi heima þarna á bak við foss-
inn. Hún hafi séð, að þig vantaði
þetta og viljað gleðja þig. En þegar
þú þurftir ekld lengur á honum að
halda, þá hefur hún lekið eign sína
aftur.“
Við gengum saman inn í stofuna.
Ég fann, að frammi fyrir lífsreynslu
og þekkingu þessarar konu var ég
alveg orðlaus, en á örskammri stund
hafði henni tekizt að sannfæra mig
um einföldustu staðreynd mannlegs
lífs, að við erum ætíð vegfarendur
og höfum allt að láni, sem hlotnazt
oss í lífinu.
En var það þá huldukona, sem lán-
aði mér svæfilinn?
740
T 1 M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ