Tíminn Sunnudagsblað - 13.08.1967, Blaðsíða 11
Brúin á 'Fnjóská skammt frá Skógum. Hún þótti fyrrum mikið mannvirki og fagurt, en er nú ærið hrörleg.
gilið dembdi einn sólskríkjustegg
urinn yfir í heila hljómkviðu og
fékk að lokum fleiri með sér. Svo
þagnaði hópurinn. Aftur barst tíst
ið og smálögin hvaðanæva að. Og
svo rann miðnætursólin framund-
an hnjúk norðar á fjallinu. Það
þýddi þögn í sólskríkjuheimum.
Furðulostinn skimaði ég í kringum
mig, eins og manni fer, ef ferða-
félagi hættir samræðum og hverf-
ur inn á annað einstigi. Ég stað-
næmdist, þar sem ég var kominn
Yfir allan dalinn, út að yztu
heiðum, flæddi rauður sól-
bjarminn. Bládjúpur himinninn
fylltist gylltum, sítitrandi neist-
um.
Það var eins og sólin og öll henn
ar dýrð væri alflutt í þennan eina
dal. Mikið sváfu bændabýlin vært.
Svo langt sem séð varð fyrir bugð-
um á dalnum, blikuðu græn tún,
og ár og lækir glóðu. En dökkvi
nokkur hjúpaði skógana í austur-
hlíðunum. Eflaust drógu þrest-
irnir þar andann jafnhljóðlega og
sólskríkjurnar við Skarðagil. Ósjálf
rátt, eins og til þess að hlýða lög-
máli samræmisins, fleygði ég mér
niður í mosann.
Smáskýin á næturhimninum
mynduðu nú eldrauðan eyjaklasa
yfir norðurdalnum. Þeim gaf eigi
byr út í hinar ókunnu fjarvíddir
handan þröngra fjalla. Á vængjum
roðans virtust þau blunda og safna
kröftum til flugs á komandi dóg-
i’m. Og hvað bjó í þeim heimum,
sem þau kynnu að sjá? Roskinn
maður svarar þeirri spurningu á
þá leið, að vafalaust muni þau
sundrast og verða að engu. Er hezt
lætur, verði þau dögg, sem dettur
ofan í einhvern dalinn. Ungur
maður gefur þeim nafnið uaak-al-
waak. Og hví las ekki Gunnar á
Hlíðarenda Þúsund og eina nótt,
áður en hann bjóst til ferðar? Þá
hefði hann haldið áfram.
Beitilyngsilmurinn barst ofan af
Flánum. Sjóndeildarhringur stækk
ar, eftir því sem ofar dregur til
fjalla. Ég gekk þangað upp eftir.
Fjarlægari hnjúkar risu upp yfir
heimafjöllin. Nú á tímum ferðast
fólk í flugvélum til að sjá miðnæt
ursólina meðal annars og lítur
landið úr lofti, hvort heldur sem
er á degi eða nóttu. Slíkt var
óþekkt hérlendis fyrir nókkrum
áratugum. Þá varð að láta sér
nægja þá yfirsýn, sem áunnin var
fótgangandi. Og eftirvænting-
in, aðdáunin og þakklætið var vafa
laust einlægara, eins og alltaf er
yfir því, sem mest er fyrir haft.
Yfirsýn úr lofti er vissulega dá-
samleg, heillandi. En samband
fótgangandi manns við anda heið
anna, fjallanna, öræfanna, er mikl
um mun innilegra. í flugvél finn-
ur enginn ilm öræfagróðursins.
Enginn heyrir þaðan söng sól-
skríkjunnar eða óminn af tófu-
gaggi. Viðbragðasjónleikur villtra
fjallasauða verður vart athugað-
ur. Komið getur fyrir, að k.jöltu-
rakkar og sporhundar ferðist með
flugvélum, en ég hygg, að smala-
hundar sjáist þar fáir. Enginn
Jón á Þingeyrum eða Hesta-Bjarni
getur tekið með sér hlaupfráa
fjörgamma upp í loftið til að njóta
skeiðspretta og hófadyns. Hrædd-
ur er ég um, að Fjósatungu-Dreyri
eða Snælda Sigurðar frá Brún
Framhald á 694. síSu.
T í M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ
683