Íslendingaþættir Tímans - 17.08.1972, Side 7

Yaldimar Magnússon
Með nokkrum fátæklegum orðum vil
égkveðja mág minn og vin, Valdimar
^agnússon trésmiðameistara, Kúr-
tandi 22, en hann lézt með sviplegum
hætti i bifreiðaslysi 12. júli.
Kynni okkar Valdimars voru stutt.
Við hittumst fyrst 12. marz 1967 i sam
kvæmi þeirrar fjölskyldu sem ég var
að tengjast, fjölskyldu, sem hittist oft
°g hefur gott samstarf. Valdimar varð
fnér strax minnisstæður. Með okkur
tókst góð vinátta og það var likast þvi
óð við hefðum lengi þekkzt. Þvi finnst
hiér nú, að ég kveðji ævivin, þó að
kynni okkar fengju aðeins að vara i
rúm 5 ár. Ekki veit ég hvað veldur, að
sumir verða manni strax nákomnir og
tveggja hæða hús, sem þau þá voru ný-
búin að láta byggja. Fluttu þau á efri
hæð þess, þar sem þau hafa siðan átt
heima.
—• Þá var ég nú ekki meiri burgeis
en það, sagði Anton eitt sinn við mig
Svo ég noti hans orð, — að ég varð
strax að selja neðri hæðina, svo ég
hefði efni á að fullgera þá efri. Skal
•hig heldur ekkert undra það, þar sem
Þeir félagarnir voru þá lika á sama
tinia, að láta smiða vélbátinn ,,Stig-
ónda” þann fyrri. Að visu hafa þau
fjármál ekki verið sameiginleg, en
hokkurs hefir þurft með til að hafa tvö
svo stór járn i eldinum samtimis. Þar
bjuggu þau hjónin sér vistlegt heimili,
sem enn i dag ber þeim vitni um hag-
sýni og ráðdeild. Þau hjón eignuðust
tvo syni. sem báðir eru uppkomnir
hienn, Þá Gunnhall og Benjamin. Báð-
'r hafa þeir bræður fest ráð sitt og átt
t>örn. Ekki þykir mér örgrannt um,að
stundum hafi barnabörnunum þótt
Bott að njóta skjóls hjá afa og ömmu
eins og stundum vill verða. Einnig ólu
bau upp tvær fósturdætur, önnur
þeirra er gift, en hin er enn i fóstur-
ranni,ung mær. Munu þær fósturdætur
eiga ætt saman.
Fundum okkar Antons bar fyrst
sarnan þá er hann var drengur i
Sauðaneskoti. Vegalengdin milli heim
ila okkar þá, mun ekki hafa verið inn-
an við 12 km. Þess vegna hittumst við
sjaldan, en þau litlu kynni okkar, sem
bá tókust,rofnuðu aldrei að fullu eftir
bað. Þó liðu oft árabil án þess að við
hittumst. Og nú siðast urðum við sam-
islendingaþættir
minnisstæðir. Hvað Valdimar snertir
voru það efalaust margir mannkostir
hans, einkum þá einlæg, látlaus og
vingjarnleg framkoma ásamt glað-
legu viðmóti, gestrisni og viðbragðs-
fljótri hjálpsemi hvenær sem hann
varð þess áskynja, að hann gæti orðið
aö einhverju liði. Valdimar var maður
tilfinninganæmur. Það var oft eins og
hann vissi, hvað öðrum kæmi vel, var
ávallt reiðubúinn að hjálpa til og gerði
jafnan litið úr, að þetta hefði kostað sig
nokkra fyrirhöfn.
Það var alltaf tilhlökkunarefni að
koma á heimili Valdimars og Berg-
þóru konu hans, fá þau i heimsókn eða
hitta i hópi vina og kunningja. Um-
starfsmenn eins og áður getur, þá
treystum við betur okkar fyrri kynni.
Þá fann ég betur hvers virði maðurinn
var. Þegar mér lá á var gott til hans að
leita, og mér varð ekki miklum mun
vasinn léttari eftir. Mér virtist hann
njóta þess að geta gert öðrum greiða.
Sama var að segja um þau verkefni,
sem honum voru falin að vinna. Hann
vann þau með trúmennsku, fyrir-
hyggju og ómetanlegum dugnaði.
Jafnvel þegar hann sárþjáður háði
sina siðustu baráttu nokkrum klukku-
stundum fyrir andlátiö, var hugar-
heimur hans enn óbugaður fyrir starf-
inu, sem hann varð að hverfa frá. Þeg-
ar leiðir skilja jafn snögglega og hér
varð, verður manni söknuðurinn sár,
þegar mannkostamanni er svona
fyrirvaralitið kippt út úr samfélaginu.
Starfsvettvangurinn stendur auður
eftir, en maður kemur i manns stað
segir máltækið. Stærst hlýtur þó skarð.
að vera,sem nú er autt heima á Ránar-
götu 18. Þar ríkir liú söknuður.
Við mannanna börn verðum vist
seint þess megnug að geta att kappi
við sigð dauðans, og bætt það sem
eftirlifandi ástvinur hefir misst. Sam-
úð er það eina, sem við getum i té látið,
og i bæn beðið föður vorn á himnum að
annast þá, sem svo mikið hafa misst,
og þess biðjum við nú.
Þakka þér fyrir ágæta kynningu
Toni. Friður Guðs fylgi þér og blessi
minningu þina.
Ritað i mai 1972
Sigurjón Kristjánsson
ræðuefni voru ávallt nóg, þvi aö
áhugamál voru mörg. Ég held.aö
Valdimar hafi haft svo vakandi áhuga
á mörgum óskyldum hlutum, að hann
hafi átt auðvelt með að ræða við hið ó-
liklegasta fólk, hvort sem það haföi
áhuga á skák, iþróttum
fræðslumálum, ferðalögum, stjórn-
málum listum eða einhverju ööru.
Alltaf fannst mér timinn fljótur aö liða
i návist Valdimars, þvi að nóg var um
að ræða, vakandi áhugi og skilningur
gerði viðræður skemmtilegar,og alúð-
legt viðmót olli þvi, að fólki leið vel i
návist hans.
Sjálfur hef ég ekki haft mikil kynni
af störfum Valdimars. Hann vann við
iðn sina og stóð m.a. fyrir byggingu
margra fjölbýlishúsa, en ég veit, aö
hann var orölagður fyrir vandvirkni,
smekkvisi og samvizkusemi i verkum
sinum og reyndist jafnan traustur og
ábyggilegur i viðskiptum. Hann var
þvi eftirsóttur til verka og buðust
jafnan fleiri verkefni, en hann gat
tekið að sér.
7