Íslendingaþættir Tímans - 17.08.1972, Qupperneq 13

NG
Kristj ái ti Fr. Bjarnason bóndi Tindum
Að heilsast og kveöjast það er lifsins
saga. Á tæpu ári hefur fámenn sveit
oröið að sjá á bak f jórum bændum og
félagsmálamönnum og voru þrir
þeirra starfandi innansveitar til
dauðadags.
Kristján Friðberg Bjarnason bóndi,
Tindum og oddviti Skarðshrepps, lézt
þann 15. april s.l. Hann var fæddur i
Skarðsstöð, Dalasýslu, 29. ágúst 1905.
Foreldrar hans voru hjónin Bjarni
Bjarnason og kona hans Júliana
Guðmundsdóttir. Kristján ólst upp að
nokkru leyti hjá hjónunum á Reyni-
keldu, þeim Stefaniu Eiriksdóttur og
Birni Stefánssyni, en var annars hjá
foreldrum sinum, sem lengst af
bjuggu i Flatey á Breiðafirði. Kristján
varð ungur að vinna fyrir sér og vand-
ist þá fjölþættum störfum tii sjós og
lands. Árið 1928 hóf hann búskap að
Reynikeldu, með unnustu sinni, Unu
Björnsdóttur. Þau fluttu að Tindum
árið 1933, Tveimur árum siðar lézt
Una frá ungum börnum þeirra. bau
eru, Magnús verzlunarmaður i Vest-
mannaeyjum, kvæntur Sigurbjörgu
ólafsdóttur, og Stefania gift Hauki
Guðbjartssyni bifreiðastjóra i Reykja-
vik.
Nokkrum árum siðar kvæntist
Kristján, Ragnheiði Þorsteinsdóttur,
Brynjólfss frá Ytri-Fagradal. Börn
þeirra eru:
1. Anna, gift Ingva Hallgrimssyni
verzlunarmanni i Búðardal.
2. Unnur, gift Sigurði S. Pálssyni,
kvikmyndatökumanni i Reykjavik.
3. Guðbjörg.
4. Bjarni bóndi á Tindum, kvæntur
Ásthildi Hilmarsdóttur.
5. Guðrún.
6. Þorsteinn.
7. Björn.
011 systkinin eiga heima á Tindum,
nema tvær elztu systurnar.
Kristján var greindur vel, skýrði
mál sitt með fáum orðum, var hnittinn
i tilsvörum, jafnan kátur og hress, at-
hugull og félagslyndur samvinnu-
maöur, sem hélt fast á málstað sinum.
Hann trúði þvf og taldi sig hafa reynt
það, að máttur samtakanna væri það
vopn, sem bezt myndi reynast is-
lenzkri alþýöu til að bæta lifskjör sin
og leggja grunninn að þjóðlegri menn-
ingu og auknum framförum.
Hin siðari ár átti Kristján sæti i
sýslunefnd Dalasýslu, jafnframt þvi
var hann oddviti Skarðshrepps. Hann
reyndist farsæll i störfum. Hrepps-
málin voru ekki alltaf auðleyst, sveitin
fámenn og gjaldþol ekki mikið, en
verkefni þau, er sinna varð, aftur á
móti mörg. Kristján var snjall i ráðum
og hygginn oddviti og verðugur þess
trausts, sem honum var sýnt. Lengi
var hann fulltrúi á kjörmannafundum
Stéttarsambands bænda, og i mörg ár
átti hann sæti i stjórn Ræktunarsam-
bands Vestur-Dala og formaður þess
hin siðari ár. Viða tók hann þátt i
félagsmálum og reyndist alltaf tillögu-
góður og áhugasamur. Bóndastarfið
var þó aðalstarfið allt til dauðadags.
Hann bætti jörðina mikið, ræktaði og
byggöi öll hús að nýju. I landi Tinda
eru kol i jörðu og gerði Kristján sitt
itrasta til að nýta þau. Það var trú og
von hans, að þarna væru auðlindir,
sem siðar myndu veröa landi og þjóð
til gagns.
Hin siðari ár var Kristján ekki heill
heilsu, og fannst honum það stundum
vera þung örlög, en það var honum
mikill léttir að njóta ástrikis og um-
hyggju ágætrar eiginkonu og barna.
Útför hans fór fram að höfuðbólinu
Skarði á Skarðsströnd , þann 21. april
s.l. Veður var fagurt, kvöldsólin spegl-
aðist i Breiðafirði og varpaði geislum
sinum til strandarinnar.Hinzta kveðj-
an var hlý og virðuleg, þegar breið-
firzki sonurinn var kvaddur.
Með Kristjáni er fallinn i valinn sér-
stæður og minnisstæður persónuleiki
öllum þeim, er honum kynntust. Þessi
fáu orð efu að leiðarlokum þakklæti
mitt til hins látna fyrir trygglyndi og
vel unnin störf í þágu sveitar og
sýslu.
Eiginkonu, börnum, barnabörnum
og öðrum vandamönnum votta ég
samúð mina.
Blessuð sé minning hins látna.
Ásgeir Bjarnason
islendingaþættir
13