Morgunblaðið - 05.03.2005, Qupperneq 47

MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 5. MARS 2005 47
MINNINGAR
þú alveg rosaleg hetja að gera þetta
allt saman. Þú varst alltaf hinn sanni
víkingur, þessi sterka persóna sem
gat allt. En þú varst líka svo góður í
þér, hjálplegur og alltaf til staðar ef
eitthvað bjátaði á, nokkuð sem ég
held nú að víkingarnir okkar hafi
ekki alltaf verið.
Síðustu árin hafa fjölskyldur okk-
ar oft komið saman um verslunar-
mannahelgi og þá var oft glatt á
hjalla. Þú varst oft á tíðum duglegur
að taka lagið með honum pabba og
leidduð þið oft sönginn en við hin
tókum undir. Það eru þessar stundir
sem ég kem til með að sakna mest.
Núna þegar ég kveð þig Gestur
minn vil ég og fjölskylda mín senda
öllum þeim sem voru svo heppnir að
kynnast þér okkar innilegustu sam-
úðarkveðjur, sérstaklega þér Ragn-
hildur mín, hugur okkar er hjá þér.
Margrét Helgadóttir
og fjölskylda Noregi.
Fallinn er frá Gestur Þórarinsson,
einn af forsvarsmönnum Félags
Þroskahjálpar í Skagafirði og Húna-
vatnssýslum. Það félag hefur allt frá
árinu 1994 haft veg og vanda af fjöl-
skylduhátíð á Steinstöðum í Skaga-
firði. Hátíðir þessar hafa í huga
margra öðlast þann sess að vera
ómissandi hluti af sumrinu. Framlag
Gests til þess er ómetanlegt. Hann
var oft mættur á undan öðrum að
Steinstöðum, tók á móti fólki með
rjúkandi kaffi og þéttu handtaki.
Brennan á laugardagskvöld var í
umsjón Gests sem hlóð hana af mik-
illi vandvirkni þannig að ásýnd henn-
ar var listaverk. Þegar kveikt var í
kestinum kom síðan í ljós að þar
hafði ekki verið kastað til höndunum,
bálkösturinn stóð ótrúlega lengi eins
og skapari hans hefði reiknað út
burðarþol með verkfræðilegri ná-
kvæmni. Ég hygg að þessi brennu-
gerð hafi lýst þeirri lífsskoðun Gests
nokkuð vel að maður eigi að gera alla
hluti vel ekki síst þá hluti sem ætlað
er að gleðja aðra og varanleikinn
verði fyrst og fremst mældur í minn-
ingum. Gestur var síðan ómissandi
við grillið þar sem þeir Kristján Ís-
feld voru kóngar í sínu ríki.
Á sunnudegi var Gestur síðan
kominn á kirkjuloftið í Reykjakirkju
til að leiða söng okkar við slit hátíð-
arinnar.
Í huga mér kemur mynd frá liðnu
sumri. Brennan á Steinstöðum
alelda, mótsgestir hópast að, í norðri
roðast Skagafjörðurinn af sólarlag-
inu Við harmonikkuundirleik hljóma
söngraddir, undir dalanna sól er
sungið, styrkmikil tenórrödd leiðir
sönginn en passar samt uppá að í
söngnum sé samhljómur.
Nú er skarð fyrir skildi hjá fé-
lögum okkar í Þroskahjálp á Norð-
urlandi vestra því auk Gests sakna
þeir formanns síns Kristjáns Ísfelds
sem nýlega lést. Fyrir okkur að-
komufólkið söknum við vinar í stað.
Mestur er þó missir fjölskyldunnar
Ragnhildar, barna og barnabarna.
Fyrir þau er gott að vita að góður
orðstír deyr ekki.
Nú hefur Gestur gengið inn í sitt
sólarlag.Við hjá Þroskahjálp vottum
honum virðingu og aðstandendum
dýpstu samúð.
Fyrir hönd Landsamtakanna
Þroskahjálpar
Friðrik Sigurðsson.
Látinn er Gestur Þórarinsson vél-
virki á Blönduósi, allt of snemma að
okkur finnst vinum hans og sam-
ferðamönnum, og er hans sárt sakn-
að. Þeim sem þekktu Gest Þóra, eins
og hann var alla jafnan kallaður, kom
það mjög svo á óvart að eitthvað
væri að angra hann innvortis, því
maðurinn hefur alla tíð verið slík
hamhleypa til vinnu, að athygli hefur
vakið, og var einnig svo undir það
síðasta.
Gestur var hitaveitustjóri Blöndu-
óssbæjar þegar hitaveitan frá Húna-
völlum var lögð til Blönduóss, og trú-
lega ekki alltaf gengið snemma til
hvílu, en þessu starfi sinnti hann af
dugnaði og trúmennsku í hátt á ann-
an áratug.
Undanfarin ár hefur Gestur
stundað pípulagningavinnu, sem er
ekki létt vinna, og reynir þar mikið á
þrek manna og úthald, og var ég í
sumar síðast að dást að vinnusemi og
atorku þessa góða drengs, er hann
var að vinna lítils háttar fyrir mig.
En svona er lífið, enginn veit hver
næstur er, og er það efalaust best
þannig.
Eftir að þau hjónin Ragnhildur og
Gestur komu sér upp trjálundi og
húsi í brekkunum suður og upp frá
bænum hér í Ási, urðu okkar sam-
skipti meiri en áður. Þau voru sam-
hent í því sem öðru að planta og hlúa
að plöntunum, þó að það hafi nú ef-
laust lent meira á Ragnhildi, vegna
erilsamrar vinnu Gests, jafnvel í öðr-
um landshlutum.
Þessi vinna þeirra er nú aldeilis
farin að skila árangri, 2 til 3 metra
háar plöntur prýða nú land sem áður
var berir melar.
Um Gest Þóra má segja að hann
var einn af þessum mönnum sem
ætíð gengu til góðs, götuna fram eft-
ir veg. Fyrir utan sinn mikla dugnað
og drenglyndi, fékk Gestur líka í
vöggugjöf hljómþýða fallega tenór-
rödd, sem mér hefur ævinlega þótt
bera af, þegar menn hafa komið sam-
an og tekið lagið, og mikið fyrirtak
hefði það getað orðið á okkar efri ár-
um að taka lagið saman á fallegu
sumarkvöldi í lundinum góða þeirra
Ragnhildar.
Þá hefði verið gaman að hlusta á
Gest Þóra syngja lagið hans Jónasar
Tryggvasonar.
Ég skal vaka í nótt, meðan svanirnir sofa,
meðan sólgeislar fela sig bláfjöllin við.
Yfir dalnum er hljótt og nú dimmir í kofa.
Inn í draumheima svíf þú hinn ljúfasta frið.
Létt um vorgróna hlíð.
Sveipast þokubönd þýð.
Yfir þögulum skógi er næturró blíð.
Ég skal vaka í nótt meðan húmið er hljótt.
Ég skal haldá um þig vörð, meðan sefur þú
rótt.
Ég skal vaka í nótt.
Megi góður guð styrkja eftirlif-
andi ástvini Gests Þórarinssonar.
Jón og Inga, Ási.
Einu sinni enn höfum við verið
minnt á hversu lífið getur verið fall-
valt. Góður vinur og félagi í blóma
lífsins hefur verið kvaddur á brott,
án fyrirvara. Gestur var maður mik-
illa verka sem þoldi enga lognmollu.
Það var gæfa Blönduósinga að hann
skyldi veljast sem hitaveitustjóri
Blönduósinga, en því starfi gegndi
hann í um tuttugu ár. Yfir hitaveit-
unni var Gestur alla tíð vakinn og
sofinn. Metnaður hans og ósérhlífni
fyrir framgangi veitunnar var með
ólíkindum, enda gat hann kvatt sátt-
ur, er hann ákvað að reyna fyrir sér á
nýjum starfsvettvangi.
Kynni okkar Gests hófust fyrst að
verulegu marki þegar við vorum
báðir kjörnir af sama lista til setu í
bæjarstjórn árið 1994. Saman störf-
uðum við þar í átta ár og bar aldrei
skugga á samstarf okkar, og svo
samhuga vorum við um málefni bæj-
arins að ég minnist þess ekki að okk-
ur hafi nokkurn tímann greint á. Það
var mikill fengur að Gesti í bæjar-
stjórninni, hann var svo gegnum-
kunnugur öllum málefnum sveitarfé-
lagsins, að ef skorti upplýsingar um
eitthvert efni mátti ganga að því vísu
hjá honum. Ekki síður var hann
gjörkunnugur öllum staðháttum, og
síðast en ekki síst fólkinu í bænum,
kjörum þess og aðstæðum. Í störfum
sínum sem bæjarfulltrúi valdist
Gestur til margvíslegra trúnaðar-
starfa sem hann sinnti öllum með
sóma. Hæst ber þó forustu hans í
endurreisn Félagsheimilisins. Þar
sem annars staðar tók hann lítið
mark á úrtöluröddum, hélt ótrauður
áfram í fullvissu þess að láta verkin
tala. Að verki loknu gat hann staðið
keikur, húsið var aftur orðið sá stað-
arsómi sem í öndverðu. Að vera í
sama liði og Gestur voru forréttindi.
Þegar að okkur var sótt stóð hann í
fylkingarbrjósti enda ungur numið í
knattspyrnuleikjum að í vörninni
fælist besta sóknin. Á gleðistundum
og í góðra vina hópi var Gestur hrók-
ur alls fagnaðar, hafði góða söngrödd
og skemmtilega frásagnargáfu.
Gestur var heiðarlegur, hreinskil-
inn og blátt áfram persónuleiki,
harðduglegur og ósérhlífinn.
Við hjónin biðjum algóðan Guð að
styðja Ragnhildi, börnin þeirra,
tengdabörn, barnabörnin, aldraðan
föður, tengdamóður og aðra ættingja
í þeirri miklu sorg er þau nú standa
frammi fyrir, en minnumst þess að
minningin um góðan dreng lifir.
Pétur Arnar og Lóa.
Í sorginni ómar eitt sumarhlýtt lag,
þó er sólsetur, lífsdags þíns kveld.
Því er kveðjunnar stund, og við krjúpum í dag
í klökkva við minningareld.
Orð eru fátæk en innar þeim skín
það allt sem við fáum ei gleymt.
Allt sem við þáðum, öll samfylgd þín
á sér líf, er í hug okkar geymt.
Í góðvinahóp, þitt var gleðinnar mál
eins þó gustaði um hjarta þitt kalt.
Því hljómar nú voldugt og sorgblítt í sál
eitt sólskinsljóð, – þökk fyrir allt.
(B.B.)
Í dag minnumst við samherja úr
félagsmálum og kjarabaráttu hér á
árum áður. Gestur var einn af stofn-
endum Félags opinberra starfs-
manna í Húnavatnssýslum, sem
stofnað var 30. september 1990, og
fyrsti formaður félagsins. Félagið
hefur nú hefur sameinast öðrum fé-
lögum undir merki KJALAR, stétt-
arfélags starfsmanna í almannaþjón-
ustu. Gestur bar velferð
félagsmanna ávallt fyrir brjósti og
vann af drengskap og dugnaði fyrir
bættum kjörum þeirra. Hann var
trygglyndur og var ákaflega gott að
leita til hans. Hann gerði ekki kröfur
til annarra fyrir sjálfan sig.
Fyrir hönd KJALAR stéttar-
félags sendi ég fjölskyldu Gests inni-
legar samúðarkveðjur.
Arna Jakobína Björns-
dóttir, formaður Kjalar.
Gestur Þórarinsson, pípulagn-
ingameistari og fyrrverandi hita-
veitustjóri, var fæddur 11. júlí 1947
en lést laugardaginn 19. febrúar
2005 aðeins 57 ára að aldri. Við hitt-
umst fyrst í september 1985, en þá
var Gestur að taka yfir sem verk-
stjóri Blönduóssbæjar, ásamt því að
vera hitaveitustjóri en ég að taka við
starfi bæjartæknifræðings. Hann
tók á móti mér með bros á vör og
þéttu handtaki sem var upphafið að
15 ára samstarfi og nærri 20 ára vin-
skap og samvinnu sem aldrei bar
skugga á.
Það eru forréttindi að hafa fengið
að vinna með Gesti. Það var sama
hvaða verk honum var falið, málið
var í öruggri höfn. Það var sama
hvort hann sat undir stýri í roki og
blindhríð, stjórnaði niðursetningu á
dælubúnaði hitaveitunnar, stóð við
sundurgrafna vatnslögn, alltaf mátti
treysta úrræðum hans. Það var ótrú-
legt hvað Gestur gat tileinkað sér af
tæknilegri hugsun af reynslunni
einni og séð fyrir sér hvernig allur
búnaður kæmi til með að virka.
Það var alltaf hans háttur að
ganga sjálfur í verkin ef eitthvert hik
var á öðrum og það átti við á öllum
sviðum. Þegar löngum vinnudegi
lauk átti hann oftast eftir að sinna
trúnaðar- og félagsstörfunum eða
hjálpa vinum og vandamönnum með
sín mál. En þrátt fyrir annríkið fann
hann alltaf tíma til að halda smágleð-
skap og taka lagið með sinni hvellu
tenórrödd. Hann virtist aldrei þurfa
að láta eitt verk víkja fyrir öðru,
vann bara hraðar og lengur og lauk
öllum verkefnunum.
Þegar honum fannst þrengt að sér
og starfi sínu lét hann það af hendi
og beindi kröftunum að öðrum störf-
um án þess að líta um öxl. Hann
stofnaði til eigin atvinnurekstrar,
ekki síst með því hugarfari að
styrkja sína heimabyggð, og þótt
fast blési í fang var hann kominn á
fast land og ætlaði að fara að taka í
notkun eigið iðnaðarhúsnæði. En því
miður fékk hann aldrei notið þess.
Þótt Gestur hafi unnið meira en
flestir aðrir og þannig lagt sitt af
mörkum til þessa heims átti ekki að
vera komið að þessari kveðjustund.
Kæri vinur. Yfir síðasta kaffiboll-
anum okkar saman ætlaði ég að fara
að rifja upp fyrri tíð en komst aldrei
að, þú horfðir bara fram á veginn, en
sást þetta ekki fyrir frekar en nokk-
ur annar. Þú hélst utan um fjöl-
skyldu þína með sterkum faðmi og
varst stoltur pabbi og afi. Nú sitja
fjölskyldan þín og vinir eftir og
sakna sárt, því sá sem er elskaður
mikið er syrgður mikið, þar er sam-
hengi á milli. Af reynslunni veit ég
hvernig ykkur líður kæra Ragnhild-
ur, Helgi, Kristjana, Þórarinn,
Helga, Þórarinn eldri og afabörnin
og vinir og vandamenn. Við munum
minnast ykkar í bænum okkar og
munum að Guð tók ekki Gest frá
okkur heldur tók hann til sín þegar
vegur hans endaði svo snögglega og
svo óvænt á lífsins leið.
Guðbjartur Á. Ólafsson.
Það er oft stutt á milli gleði og
sorgar í þessu jarðneska lífi. Þessu
höfum við mannanna börn mörg
kynnst af eigin raun. Hjá okkur hef-
ur ríkt gleði og hamingja og allt leik-
ið í lyndi en innan stundar slokknar
ljósið, myrkur og depurð grúfir yfir
og byrgir sýn. Vinur minn Gestur
Þórarinsson, Urðarbraut 4, Blöndu-
ósi, var skjótlega kallaður burtu frá
okkur til starfa handan móðunnar
miklu, maður á góðum aldri, í fullu
fjöri og í fullu starfi.
Slíkt vekur upp ótal spurningar
um tilvist þessa jarðlífs, spurningar
sem enginn getur svarað.
Gestur var Blönduósingur, fædd-
ur þar og uppalinn, naut þar hefð-
bundinnar skólagöngu, fór síðan til
framhaldsmenntunnar í iðnnámi.
Hann byggði upp lífsstarf sitt á
Blönduósi, eignaðist eiginkonu og
börn. Byggði íbúðarhús og skapaði
ásamt fjölskyldu sinni gott heimili
sem gott var heim að sækja.
Gestur helgaði okkur Austur-
Húnvetningum sína starfskrafta. Á
Blönduósi vann hann að sinni iðn eða
störfum henni tengdum allan sinn
stafstíma. Hann var harðduglegur,
hamhleypa til vinnu og sást oft ekki
fyrir þegar mikið var að gera. Mér
fannst oft sem hans lífsmottó væri
vinna og vinna bæði mikið og hratt.
Kannski hefur einmitt það verið ein-
hver orsakavaldur hversu skjótt
hann var burt kallaður.
En þótt Gestur væri kappsmaður
til vinnu og frístundir oft ekki marg-
ar gaf hann sér nokkrar stundir til
félagsstarfs og var söngurinn honum
mjög hugleikinn. Gestur hafði góða
söngrödd, glymrandi tenór og líktist
þar mörgu sínu ættfólki sem hefur
góðar söngraddir og hefur gaman af
söng.
Snemma fór hann að syngja í
Karlakórnum Vökumenn og var í
kórnum meðan kórinn starfaði. Síð-
an var hann í samkór Vökumanna og
þá samkórnum Björk og var einn af
söngfélögunum í Bjarkarkvartettin-
um sem starfaði í tæp fimm ár. Í öll
þessi ár og í öllum þessum sönghóp-
um var ég þeirrar ánægju aðnjótandi
að starfa með Gesti.
Það er því ljóst að ég kynntist
hæfileikum hans til söngs mjög vel,
kynntist skapgerð hans og deildi
með honum erfiði undirbúnings og
uppskar með honum ánægju starfs-
ins þegar vel gekk.
Sérstaklega er mér minnisstætt
söngstarf okkar í Bjarkarkvartettin-
um. Þar áttum við margar frábærar
stundir bæði á æfingum og svo þegar
kvartettinn söng opinberlega annað-
hvort með samkórnum Björk eða
einn sér. Margar söngferðir voru
farnar á þessum árum bæði til
Reykjavíkur og víðar sunnan heiðar,
norður í Skagafjörð, í Eyjafjörð og
svo á okkar heimasvæði.
Gestur var mikill áhugamaður um
starf þessa söngkvartetts og lagði
oft mikið á sig til að starf hans gengi
sem best. Þetta var hans lífsstíll
hvort sem var í leik eða í starfi. Á
fjöldamargt fleira mætti minnast, af
mörgu er af taka.
Ég minntist í upphafi á hve oft er
stutt á milli gleði og sorgar. Það er
mikið áfall fyrir nánustu aðstand-
endur þegar einum úr fjölskyldunni
er kippt úr hópnum meðan allt leikur
í lyndi. Við Lollý sendum Ragnhildi,
börnum, öldruðum föður og öðrum
ástvinum einlægar samúðarkveðjur í
sorg þeirra og eftirsjá, en erum full-
viss að minning um góðan heimilis-
föður muni hjálpa til að ljós og birta
berist til þeirra á ný.
Ég minnist Gests Þórarinssonar
með virðingu og þökk fyrir langa og
skemmtilega samfylgd. Ég er þess
fullviss að við eigum eftir að hittast á
öðrum vettvangi og taka jafnvel
saman fallegt lag og gera fleira
skemmtilegt.
Guð blessi minningu Gests Þórar-
inssonar.
Kristófer Kristjánsson.
„Hver var hann þessi öðlingur
sem alltof snemma dó.“ Þessar ljóð-
línur koma mér í hug þegar ég sest
niður til að minnast góðs vinar um
áratuga skeið. Kynni okkar Gests
hófust þegar við sungum saman í
karlakórnum Vökumönnum fyrir um
þrjátíu árum. Gestur hafði ákaflega
fallega, bjarta og mikla tenórrödd og
naut hann þess að syngja hvort held-
ur var í kórum eða með vinum á
góðri stund. Gestur fæddist og ólst
upp á Blönduósi og kom úr stórum
systkinahóp og fór hann snemma að
vinna fyrir sér. Að lokinni hefðbund-
inni skólagöngu fór hann í iðnnám og
vann sem vélsmiður og síðar sem
pípulagningamaður. Þá var hann í
nokkur ár hitaveitustjóri á Blöndu-
ósi.
Með Gesti er genginn einn sá
harðduglegasti maður sem ég hef
unnið með. Hraði hans og vandvirkni
fóru saman og ákaflega gott var að
vera í návist hans. Glaðværð, hlýja
og greiðvikni hans var slík að hann
gat aldrei neitað nokkrum manni um
aðstoð eða hjálp og því var vinnudag-
urinn æði oft langur. Hann kunni
ekki að hlífa sér og ég veit að ekki
var spurt um daglaun að kveldi, ekki
síst ef hann hafði grun um þröngan
fjárhag. Gestur hafði mikinn metnað
fyrir sína heimabyggð og var í fram-
varðarsveit þar um tíma og vildi
hann sjá árangur og efndir en ekki
innantóm loforð. Hann stofnaði ung-
ur fjölskyldu og lét sér afar annt um
velferð hennar og vildi sjá henni vel
farborða. Þá hafði hann nýleg fest
kaup á iðnaðarhúsnæði fyrir pípu-
lagningafyrirtækið, sem hann átti og
starfaði við, en hann náði ekki að
njóta afraksturs þess.
Við leiðarlok kemur fram söknuð-
ur en jafnframt gleði yfir að hafa
kynnst jafntraustum og heiðarlegum
manni sem Gestur var. Slíkir menn
bæta samfélagið og allt mannlíf sem
í kringum þá er. Fjölskyldan á
Hnjúki þakkar Gesti órofa vináttu og
tryggð sem og eiginkonu hans, börn-
um og fjölskyldum þeirra og færum
við þeim okkar innilegustu samúðar-
kveðju.
Magnús Sigurðsson.

Fleiri minningargreinar um Gest
Þórarinsson bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu daga.
Höfundar eru: Guðrún Jónsdóttir,
Hulda Birna Frímannsdóttir og
Kristín E. Sigfúsdóttir, Hilmar
Kristjánsson, Ófeigur Gestsson,
Þorbjörn Sigurðsson og Kristófer
A. Tómasson, Selfossi.
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vinar-
hug vegna andláts og útfarar móður okkar,
STEINUNNAR JÓNSDÓTTUR,
Kleppsvegi 62,
áður Skipasundi 30.
Sérstakar þakkir til starfsfólks deildar A7
Landspítala Fossvogi.
Edda Guðmundsdóttir,
Jóna K. Hutchins.