Morgunblaðið - 05.03.2005, Blaðsíða 49

grín og glens hjá þér, þó oftar en ekki
leyndist alvara samhliða gríninu.
Við minnumst þín sem einstaks
eiginmanns, vildir allt fyrir hana
Ingu þína gera, þú varst góður pabbi,
sem vaktir yfir velferð barna þinna
og litlu barnabarnanna, þau eiga öll
sínar góðu minningar um þig í fram-
tíðinni.
Við skulum ekki á vinafund
vera alltof sparir.
Kemur hinsta kveðjustund
kannski fyrr en varir.
(Óskar Sigurfinnsson.)
Kæri vinur, við þökkum þér trygga
og góða vináttu og erum þakklát fyrir
þann tíma sem við höfum átt með þér.
Elsku Inga og fjölskylda, hugur
okkar og Unnar, Ölfu og Víðis er hjá
ykkur. Megi góður Guð styrkja ykk-
ur í þessari miklu sorg. Minningin um
góðan dreng mun lifa.
Sigurlaug og Guðmundur.
Við eigum aðeins daginn í dag og
kannski ekki einu sinni allan. Þetta
vitum við öll. Samt er það svo að þeg-
ar vinir eða ættingjar kveðja þá erum
við alltaf óviðbúin. Mest verður högg-
ið þegar fólki á besta aldri er fyr-
irvaralaust svipt á braut. Þannig var
það einmitt með Harald Guðbergs-
son.
Við Halli kynntumst fyrir um það
bil aldarfjórðungi en um það leyti
gengum við báðir í Frímúrararegl-
una. Þar innan veggja áttum við náið
samstarf og höfum fylgst að allt fram
að þessu. Það var afar gott að vinna
með Halla. Hann var glaðsinna, afar
áhugasamur og úrræðagóður. En
hann var líka gagnrýninn og þoldi illa
hálfvelgju og undanfærslur. Það
munaði sannarlega um hann, hvað
sem hann tók sér fyrir hendur. Hann
sagði það sem honum bjó í brjósti um
menn og málefni. Gagnrýndi það sem
honum þótti aðfinnsluvert en hrósaði
líka því sem honum þótti hrósvert.
Það var gott að vera í liði með honum
og eiga hann að. Það veit ég manna
best. Hann var stórhuga svo mér
fannst stundum nóg um. En hann
hafði efni á því. Það fylgdi nefnilega
alltaf hugur máli og hann sparaði sig
ekki og var alltaf tilbúinn til að hjálpa
ef á þurfti að halda. Hann beið ekki
með það til morguns sem hægt var að
gera í dag.
Ég er þakklátur fyrir að hafa notið
samfylgdar hans og vináttu.
Nú er Halli lagður upp í þá för sem
við sem eftir lifum eigum öll eftir að
fara. Hvað bíður hans og okkar allra í
þeirri för og að leiðarlokum veit ég
ekki. Ég er þó viss um að dauðinn er
ekki endir heldur áfangi á vegferð
okkar í tilverunni. Ég bið honum
blessunar og sendi eiginkonu hans og
fjölskyldu innilegar samúðarkveðjur.
Snorri Björn Sigurðsson.
Elsku Halli minn. Mig langar til að
þakka þér fyrir allt það sem þú hefur
verið mér. Þú hefur verið mér góð
fyrirmynd og hef ég alltaf litið upp til
þín. Þú gast látið mig gera nánast
hvað sem var, eins og að keyra bíl og
fleira. Mér fannst þú geta gert allt og
ekkert gæti stöðvað þig. Frá því ég
man fyrst eftir mér hef ég alltaf haft
gaman af að koma norður til ykkar
Ingu og ég á ótal margar góðar minn-
ingar um dvöl mína hjá ykkur. Það
verður tómlegt að koma aftur norður
og enginn Halli á staðnum. Það voru
frábærar grillveislurnar hjá þér. Mér
finnst erfitt að hugsa til þess að við
eigum ekki eftir að fara saman í fleiri
Spánarferðir. Mér þykir sárt að geta
ekki fylgt þér síðasta spölinn þar sem
ég verð ekki á landinu.
Ég veit að þú hefðir hvatt mig til
þess að fara í þessa ferð en ég verð
hjá ykkur í huganum. Með hlýhug og
þakklæti kveð ég þig í bili með þessu
ljóði:
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sig.)
Þín
Sólrún Birna.
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 5. MARS 2005 49
MINNINGAR
✝ Stefán Eiríkssonfæddist á Rifi á
Rifstanga í Norður-
Þingeyjarsýslu 10.
febrúar 1925. Hann
lést á FSA 21. febrúar
síðastliðinn. Foreldr-
ar hans voru Ingi-
björg V. Jóhannsdótt-
ir, f. 18. nóvember
1889, d. 24. júlí 1983,
og Eiríkur Stefánsson
fyrrum vitavörður á
Rifi, f. 11. nóvember
1883, d. 19. febrúar
1956. Systkini Stefáns
eru: Leifur, f. 3. júní
1907, nú vistmaður á Hrafnistu í
Hafnarfirði, Margrét, f. 28. nóvem-
ber 1908, d. 20. október 1992, Hild-
ur, f. 27. desember 1910, d. 10. apr-
íl 2000, Auðunn, f. 7. febrúar 1912,
d. 23. janúar 1966, og Jóhann, f. 17.
september 1919, d. 18. maí 1998.
Dóttir Stefáns og Magnfríðar
Friðþjófsdóttur, sam-
býliskonu hans þá, er
Hildur Rannveig, f.
12. febrúar 1959.
Börn hennar eru:
Stefán Daníel Inga-
son, f. 14. júní 1978,
Ingibjörg Dagný
Ingadóttir, f. 17. apr-
íl 1983, Díana Ólöf
Hafþórsdóttir, f. 29.
janúar 1987, Máni
Viðar Hafþórsson, f.
6. júlí 1989, og Guð-
finna Gunnur Haf-
þórsdóttir, f. 27. febr-
úar 1991. Sambýlis-
maður Hildar er Þórhallur V.
Einarsson, f. 22. desember 1953.
Stefán bjó sín bernskuár á Rifi,
fluttist þaðan til Raufarhafnar og
bjó þar alla tíð síðan.
Útför Stefáns verður gerð frá
Raufarhafnarkirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 14.
Stefán fluttist frá Rifi til Raufar-
hafnar árið 1947 og bjó þar fram á
síðasta dag. Stefán, eða „afi“ eins og
við systkinin kusum að kalla hann,
var mikill og merkur maður. Ég sé
hann ávallt fyrir mér annaðhvort í
gráu ullarpeysunni eða appelsínu-
gula kraftgallanum að koma eða fara,
því hann fór ætíð sínar eigin leiðir
líkt og kisinn minn, enda voru þeir
hinir mestu mátar. Afi bjó hjá okkur
á Aðalbraut 36 alveg síðan ég man
eftir mér. Hann var oftast hress og
sprellaði oft í okkur. ,,Jólin eru inni í
mér en ekki í jólapakka,“ sagði hann
ávallt á jólunum eftir að hafa heyrt
þetta í jóladagatalsþætti fyrir ein-
hverjum árum. Hann sagði oft
skondna hluti og bjó til fyndnar vísur
þegar hann var í glasi.
Ég man eftir að þegar ég var lítil
þá fannst mér ægilega gaman á
morgnana þegar ég fékk að færa
honum bakka með kaffi og mjólkur-
kexi sem mamma útbjó handa hon-
um. Í þá daga átti hann trilluna sína
og fór oft að veiða í soðið. Þá kunni ég
ekki að meta það að fá oft fisk í mat-
inn. En mér fannst hinsvegar gaman
að fara með honum að sigla á bátn-
um. Svo borgaði hann mér einhvern-
tímann 50 kr. á tímann fyrir að hjálpa
honum að greiða úr netum, en þá
fannst manni það vera allur peningur
í heiminum. Hann fór oft með okkur í
berjamó og kríueggjaleit og hann
ætlaði einhverntímann að leyfa mér
að fara með honum í rjúpu en það
varð aldrei af því. Margar góðar
stundir höfum við átt með þér.
En nú ertu farinn og kveðjum við
þig með söknuði og vonum að þér líði
vel. Við hittum þig vonandi aftur þeg-
ar okkar tími kemur.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum.)
Ingibjörg Dagný og systkini.
Mig langar að minnast Stefáns
frænda, sem var yngstur föðursystk-
ina minna. Nú eru þau öll farin nema
faðir minn sem er elstur, er hann að
verða 98 ára og vel ern. Stefán bjó sín
bernskuár á Rifi á Melrakkasléttu,
síðan fluttist hann til Raufarhafnar
og bjó þar alla tíð síðan. Hann kvænt-
ist ekki, en eignaðist eina dóttur og
varð hún og hennar börn hans ljós.
Stefán frændi var hæglátur maður
sem lítið fór fyrir en hann hafði
ákveðnar skoðanir á málunum. Hann
var kátur og glettinn og hress í svör-
um og ætíð var stutt í gamansemina
og kímnina, sem með honum bjó.
Hann var afar nægjusamur og lifði
ekki um efni fram og safnaði fyrir því
sem kaupa skyldi áður en keypt var,
því ekki vildi hann skulda neinum
neitt. Hann bjó hjá dóttur sinni og
nærvera barna hennar gerði líf hans
notalegt og naut hann þess að fylgj-
ast með þeim. Ég og maðurinn minn
heimsóttum æskuslóðir mínar á
hverju sumri undanfarin ár og dvöld-
um við þá í návist Stefáns og kynntist
ég honum þá betur en áður. Þegar
við fórum að vitja um silungsnetin
sem hann hafði lagt var alltaf jafn-
skemmtilegt að fylgjast með Stebba
frænda þar sem hann skokkaði þúfu
af þúfu á leið til sjávar og sjá þá hvað
hann var öruggur – þó orðinn aldr-
aður – við að bjástra við netin. Þegar
heim var komið var farið í kaffi í Val-
höll og notið veitinga Dúu frænku
sem aldrei brugðust. Stebbi frændi
naut þess að vera úti á hinum björt-
um sumarnóttum á sínum heimavelli,
því á Melrakkasléttunni er einstök
fegurð og friðsæld á sumarnóttunum
og það var einmitt tíminn sem var
svo gaman að vera saman á Rauf-
arhöfn. Nú er tími Stebba frænda lið-
inn hér hjá okkur en eins og alltaf eru
það minningarnar sem skila mestu
og þökkum við honum fyrir nær-
veruna hin síðustu ár.
Fari hann í friði og Guð blessi
minningu hans.
Lengi heilluðu hugann,
heiðríkir dagar, alstirnd kvöld,
líf þeirra, ljóð og sögur,
sem lifðu á horfinni öld.
Kynslóðir koma og fara,
köllun þeirra er mikil og glæst.
Bak við móðuna miklu
rís mannlegur andi hæst.
(Davíð Stefánsson.)
Ingibjörg F. Leifsdóttir
og Jón G. Sveinsson.
STEFÁN
EIRÍKSSON
Elsku pabbi, þú sýnd-
ir tilfinningar þínar
fremur með látbragði og
þínum sérstöku augn-
hreyfingum í stað mikils
orðaflaums. Frekar kaustu að spara
orðin og var þá eftir tekið þegar orð
voru látin falla. Ekki fluttir þú lærða
pistla um efni námsbókanna en
kenndir frekar samviskusemi, æðru-
leysi, heiðarleika og lítillæti; nokkuð
sem ekki verður kennt í bókum.
Við munum sakna sárlega allra
skondnu orðatiltækjanna sem lifa
ennþá hjá okkur sem til þekktu. Um
barnabörnin sagðirðu gjarnan: Sjáðu
hvað hún eða hann er skýr til augn-
anna, og ef einhver hafði útvarp of
hátt stillt sagðirðu: Lækkið í þessu
bítlagargi. Allt frasar sem lifa áfram.
Þú varst sigldur, pabbi, og sem
ungur maður lékstu þér með potta og
pönnur í eldhúsinu á millilandaskipi
til Glasgow þar sem alnafni þinn og
afabarn leikur nú á stórum leikvangi
íþróttanna. Þinn vilji var að sjá heim-
inn og kynnast ólíkum menningar-
heimum og þótt árin hafi verið orðin
nokkur þegar þú eignaðist litla Fram-
nesið á Spáni þá leyndi sér aldrei
gleðin og lífsfyllingin sem kotið veitti
þér. Í sumar ætluðum við fjölskyldan
og þú og mamma að hittast á Spáni og
eyða saman tíma í sólinni. Yfirleitt
höfðum við farið á mis því þið kusuð
að njóta veðurblíðunnar á íslandi yfir
sumarmánuðina. Af því verður ekki
en ég treysti því að þú verðir með
okkur og fylgist með að vanda.
Samband þitt við Grétar tvíbura-
bróður þinn var sérstakt og þurfti
ekki alltaf símalínur til að halda sam-
bandi. Virtist sem bylgjur á tíðnisviði
okkur óþekktu gætu ferðast ykkar á
millum. Þið gáfuð hvor öðrum mikið
og er ógleymanleg myndin af ykkur
tveimur brosandi fyrir framan kotin
KJARTAN HENRY
FINNBOGASON
✝ Kjartan HenryFinnbogason
fæddist á Látrum í
Aðalvík 28. maí 1928.
Hann lést á Heil-
brigðisstofnun Suð-
urnesja föstudaginn
25. febrúar síðastlið-
inn og var útför hans
gerð frá Keflavíkur-
kirkju 4. mars.
ykkar á Spáni líkt og
um spegilmynd væri að
ræða. Víst er að fagn-
aðarfundir verða þegar
þið bræður hittist.
Elsku pabbi, þín
verður sárt saknað og
enginn mun geta fyllt
upp í það skarð sem þú
skilur eftir. Við fjöl-
skyldan og mamma
munum halda göngunni
áfram og reyna að hafa
léttleikann og gleðina
að leiðarljósi í þínum
anda.
Viktor, Ása og börn.
Mig langar að kveðja elskulegan
bróður minn með fáeinum orðum.
Kjartan var tvíburi og þeir bræðurnir
hann og Grétar voru ekki aðeins af-
skaplega líkir, heldur mjög samrýnd-
ir og miklir vinir og tengslin milli
þeirra bræðra sterk. Grétar lést árið
2002 og var það Kjartani mikið áfall
og saknaði hann bróður síns mikið.
Kjartan starfaði hjá Lögreglunni á
Keflavíkurflugvelli sem varðstjóri og
var mjög vel liðinn í starfi og eignaðist
þar lífstíðarvini. Kjartan og Gauja
kona hans voru afar samrýnd hjón.
Þau hjónin eiga sumarhús á Spáni og
þar undu þau glöð við sitt og hlökkuðu
mikið til að fara út eftir fermingu
barnabarns síns. Kjartan átti við
heilsuleysi að stríða undir lokin og
vildi hafa alla hluti í föstum skorðum,
en tilhlökkunin var alltaf jafnmikil að
komast í húsið sitt á Spáni.
Ég bið góðan Guð að gefa Gauju og
börnunum styrk í þeirra djúpu sorg.
Elsku Kjartan minn, ég veit að þú
hefur fengið góðar móttökur hjá
Grétari bróður. Við söknum þín öll og
þökkum fyrir að hafa átt lífsleið með
þér.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(Vald. Briem.)
Innilegar kveðjur sendi ég frá Lillu
systur okkar sem getur því miður
ekki verið viðstödd kveðjustundina
þína.
Þín systir
Karitas.
Þökkum innilega auðsýnda samúð og vinarþel
vegna fráfalls elskulegs föður okkar, tengda-
föður, afa og langafa,
ÓLAFS JÓNSSONAR
fv. framkvæmdastjóra,
Lækjartúni,
Ölfusi.
Sérstakar þakkir til starfsfólks dvalar- og
hjúkrunarheimilisins Ljósheima, Selfossi.
Jón Ólafsson, Sigurborg Valdimarsdóttir,
Benedikt Ólafsson, Ásta Hallsdóttir,
Kjartan Ólafsson, Arna Kristín Hjaltadóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Okkar innilegustu þakkir til allra þeirra sem
sýndu okkur samúð, hlýhug og vináttu í veik-
indum og við andlát og útför ástkærs eigin-
manns míns, föður, tengdaföður, sonar,
tengdasonar og bróður,
MAGNÚSAR EINARS FINNSSONAR,
Eikarlundi 16,
Akureyri.
Jóhanna Erla Birgisdóttir,
Arnaldur Birgir Magnússon, Paola Sabine Jensen Sewe,
Andri Freyr Magnússon, Inga Kristín Sigurgeirsdóttir,
Sigrún María Magnúsdóttir,
Finnur Torfi Hjörleifsson, Hulda Árnadóttir,
Birgir Snæbjörnsson, Sumarrós Garðarsdóttir
og systkini.
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og hlý-
hug við andlát og útför föður okkar, tengda-
föður, afa og langafa
GUNNARS TRYGGVA SIGTRYGGSSONAR
frá Bolungarvík.
Guðrún Gunnarsdóttir, Magnús Reynir Guðmundsson,
Sigþrúður K. Gunnarsdóttir, Jón Óskar Carlsson,
Gunnar Gunnarsson, Gunvor Assergård,
barnabörn og barnabarnabörn.