Fréttablaðið - 31.12.2006, Qupperneq 96

Sá verður varla talinn ófreskur sem spáir því að áramótaskaup-
ið verði ofarlega á baugi á fyrstu
stundum og dögum nýs árs. Enda
skulum við ekki gera lítið úr áhrif-
um þeirrar höfuðskepnu íslensks
samfélags sem skaupið sannarlega
er. Það er í raun ástæðulaust fyrir
aðrar sjónvarpsstöðvar en RÚV að
senda út frá klukkan 22.30 til 23.30
í kvöld því þá kemur 307.261
Íslendingur sér fyrir framan sjón-
varpið, þeir stilla á sömu stöðina
og taka kóssinn fyrir kvöldið.
áramótaskaupsins er yfr-
inn: markmiðið er að koma heilli
þjóð í ákveðið hugarástand rétt
áður en nýtt ár gengur í garð;
klukkustundarlangur sjónvarps-
þáttur sker úr um hvort þjóðin
hellir sér í annaðhvort taumlausan
fagnað eða óbeisluð drykkjulæti.
Oftar en ekki er sú leið farin að
reyna að gera öllum til geðs með
þeim afleiðingum að skaupið verð-
ur hvorki fugl né fiskur; þeir sem
eldri eru átta sig ekki á að hverju
er verið að gera grín en þeir yngri
koma ekki auga á hvað á að vera
svona fyndið.
er þannig tvíeggjað
sverð sem má ekki umgangast af
neinni léttúð, það getur nefnilega
sært fram býsna sterkar tilfinn-
ingar, góðar og slæmar, sem ekki
allir ráða við. Í fyrstu viku nýárs
nýtir fólk flest tækifæri til að
reifa sjónarmið sín um skaupið, í
matarboðum, á kaffistofum og
saumaklúbbum. Þær samræður
endurspegla hins vegar aðeins
útvatnaða minningu, á sjálfu
gamlárskvöldi eru áhrif skaups-
ins miklu sterkari.
eftir gamlárskvöldi
2001. Árni Johnsen ók að bjálka-
húsinu sínu í Eyjum eins og Tony
Soprano, Össur Skarphéðinsson
og Steingrímur J. Sigfússon voru
í dvergastærð í Kastljósstólunum
gömlu og Bubbi sniffaði bara
bensín frá Esso. Fólk sveif um á
bleiku skýi í kátínu sinni, skálaði í
kampavíni og flutti drápur um
Óskar Jónasson, Hallgrím Helga-
son og Hjálmar Hjálmarsson. En
ég man líka eftir öllum hinum
skiptunum, revíunum sem fengu
prúða menn til að blanda tvöfald-
an vodka í kók, steyta hnefa og
bölva syngjandi stjórnmálamönn-
um í reiði sinni.
í gervi Jóhönnu
Sigurðardóttur getur hrundið af
stað keðjuverkun neikvæðra
kennda, stigmagnandi gremju
sem endar jafnvel með ósköpum;
brotnar sósuskálar úr fínum mat-
arstellum, brunablettir í sætis-
áklæðum og ónýtar rúður í félags-
heimilum úti á landi. Hér skilur
milli feigs og ófeigs, gott fólk.
Skaup er
ekkert grín