Morgunblaðið - 03.09.2007, Side 14

|mánudagur|3. 9. 2007| mbl.is
daglegtlíf
Með því að nýta sér prútttækni
má oft lækka verð á vöru um-
fram það sem verðmiðinn segir
til. » 16
fjármálin
Hættuleg eiturefni hafa fundist
í fatnaði og getur lykt gefið vís-
bendingu um hvort hann inni-
heldur eiturefnin eða ekki. » 16
neytendur
Hátækni húsgögn sem gera ráð
fyrir hátölurum og tengikví fyr-
ir tónhlöður njóta nokkurra vin-
sælda í Bandaríkjunum. » 17
tækni
Ég var að byrja á fimmtaári núna í dýralækn-anáminu og er á brautsem kallast smá-
dýrabraut sem nær yfir hunda og
ketti og minni smádýr,“ segir Hall-
dóra, en námið er fimm og hálft ár
og eftir það útskrifast hún sem
dýralæknir. Í skólanum hafði hún
heyrt af því frá öðrum nemum að
hægt væri að fara nánast út um all-
an heim og starfa sem sjálfboðaliði
yfir sumarið.
„Okkur vinkonunum fannst vera
komin tími til að gera eitthvað
spennandi. Það er alltaf svolítið af
nemum sem fara í svona sjálfboða-
vinnu og það stendur bara enda-
laust af einhverju spennandi til
boða.“ Annar nemandi úr skólanum
hafði farið til Tiger Temple árið á
undan og þannig var fræinu sáð í
huga Halldóru.
„Við ákváðum á endanum að taka
þátt í götuhundaverkefni og ætluð-
um þá annaðhvort til Taílands eða
Indlands.
Tígrisdýrið Ský
Svo eftir jól tilkynnti þessi vin-
kona mín, sem ætlaði með mér, að
henni þætti nóg að vera í 4-5 vikur
en ég vildi vera allt sumarið og því
prófaði ég Tiger Temple. Það hent-
aði vel því þar var matur og hús-
næði og aðstæður sem hentuðu fyr-
ir mig eina og þar gat ég verið
afganginn af sumrinu,“ segir hún en
fyrri hluta sumarsins starfaði hún
að áðurnefndu götuhundaverkefni í
Bangkok.
Það skyldi engan undra að spenn-
andi sé að vinna við tígrisdýr. Vinn-
an krafðist að sögn Halldóru ekki
sérlega mikilla dýralækninga en þó
starfaði hún sem aðstoðarmaður
dýralæknis þegar þörf krafði og
vann meðal annars við bólusetn-
ingar á dýrunum. Að öðru leyti
fylgdi dýrunum ákveðin rútína.
„Maður vaknaði um sexleytið og
fór þá og þreif búrin hjá tígrisdýr-
unum og þar sem ég var sjálf-
boðaliði í það stuttan tíma þá fékk
ég eitt tígrisdýr til að kynnast og
treysta.
Í mínu tilfelli var það tígrisdýrið
Mek, sem þýðir Ský á taílensku.
Hann er tæplega tveggja ára og er
blanda af indó-kínversku og bengal
tígrisdýri. Eftir morgunþrifin á
búrinu gekk ég með hann upp í
klaustrið því þar borðuðum við
morgunmat saman og hann fór bara
með og var þar á meðan við borð-
uðum. Í klaustrinu borðar allt
starfsfólkið, sjálfboðaliðar og munk-
ar og svo þeir sem að koma í
klaustrið til að biðja.“
Þrír mánuðir urðu að 30 árum
Klaustrið er afskaplega vel sótt í
dag enda hefur verið gerður fjöldi
sjónvarpsþátta um það og hefur það
orðið til þess að aðsóknin hefur auk-
ist til muna. Á góðum degi geta
komið um 600 gestir og segir Hall-
dóra að meira að segja hafi Íslend-
ingar komið og heimsótt klaustrið á
meðan hún vann þar.
Phra Acharn, stofnandi klaust-
ursins, á sér merka sögu. Hann var
við nám í Bretlandi en flutti svo til
Taílands og þar greindist hann með
hvítblæði. Læknarnir gáfu honum
þrjá mánuði til að lifa og Phra Ach-
arn hugsaði með sér hvernig hann
gæti sem best varið þessum síðustu
mánuðum og úr varð að hann gerð-
ist munkur, nokkuð sem hann hafði
aldrei hugleitt áður. Það er
skemmst að segja frá því að þrír
mánuðir urðu að þremur árum og
svo að 30 árum.
Sporðdrekar
og skólaus munkur
Árið 1999 kom svo fyrsta tígris-
dýrið í klaustrið sem heitir Wat Pa
Luangta Bua Yannasampanno For-
est Monastery. Fyrsti gesturinn var
ungur tígur sem hafði misst móður
sína og til stóð að stoppa litla tíg-
urinn upp. Sá sem það átti að gera
hætti hins vegar við þegar að tíg-
urinn drapst ekki af formalínsp-
rautu. Tígurinn litli lifði þó ekki
nema stuttan tíma, en fólk frétti að
tekið hefði verið á móti honum í
klaustrinu og fyrr en varði komu
fleiri með veik og munaðarlaus ung
tígrisdýr til klaustursins.
Halldóra segir eina dæmisögu
sem líklega er lýsandi fyrir and-
rúmsloftið sem munkarnir skapa í
klaustrinu.
„Það var þannig að ég var í
bandasandölum einn daginn og það
slitnuðu böndin á skónum og þar
sem ég var að reyna að laga þá kom
einn munkanna til mín og gaf mér
sína skó. Hann gekk síðan sjálfur
berfættur heim,“ segir Halldóra
sem hefur margs að minnast frá
klausturdvölinni. Kynni af skordýr-
um eru þeirra á meðal, en eitt sinn
þegar hún var að fara að sofa sá
hún sporðdreka á vegg í herberginu
sínu. Hún ákvað að reyna að veiða
hann á pappaspjald svo hún gæti
hent honum út, en var hins vegar
svo skjálfhent að hún gat það ekki.
Hún gerði sér því lítið fyrir, náði í
kúst og sópaði honum út – en þó að-
eins til þess eins að finna annan
sporðdreka á vegg fyrir utan her-
bergið sitt daginn eftir.
Fyrir 4 árum fæddist fyrsti
tígrisunginn í klaustrinu og hefur
klaustrið nú komið sér upp rækt-
unaráætlun og komið 10 dýrum á
legg. Í dag er svo verið að end-
urbyggja svæðið þannig að dýrin
þurfi ekki að vera í búrum á næt-
urnar, en markmiðið er að í fram-
tíðinni verði hægt að sleppa ungum
tígrum lausum út í náttúruna að
nýju þó að þeir gömlu geti ekki
lengur spjarað sig einir síns liðs.
ingvarorn@mbl.is
Rólegheit Halldóra Hrund við stærðarinnar tígur en hún er að læra dýralækningar í Kaupmannahöfn.
Kraftaverkamaður Halldóra segir sögu Phra Acharn, ábóta klaustursins
Wat Pa Luangta Bua Yannasampanno Forest Monastery, merkilega.
Í sjálfboðavinnu við
Tígrahofið í Taílandi
Árið 1994 var búddamunkurinn Phra Acharn beðinn um það af lærimeistara sínum
að opna klaustur og dýraathvarf. Halldóra Hrund Guðmundsdóttir, sem stundar
nám við dýralækningar í Kaupmannahöfn, tók að sér sjálfboðavinnu við klaustrið í
hálft sumar. Ingvar Örn Ingvarsson tók hana tali og forvitnaðist um dvölina.
Ljósmynd/ Halldóra
Sætir Litlu tígrarnir eru líklega þeir af þessum kattardýrum sem heilla
hvað flesta, enda er ungviðið gáskafullt og jafnan til í leik.
Sæl Halldóra sæl og glöð með ung-
an tígur í klaustrinu.