Morgunblaðið - 11.08.2008, Blaðsíða 23

tímann stóð Nobbi, maðurinn henn-
ar, eins og klettur við hlið hennar og
vék aldrei frá. Starfsfólk líknardeild-
ar Landspítalans hafði orð á því hve
duglegur og góður hann var. Börnin
þeirra, Steinunn og Fertram, önnuð-
ust móður sína ekki síður og voru þau
hjá henni öllum stundum.
Elsku systir okkar er í góðum
höndum. Pabbi okkar og litli bróðir
hafa tekið vel á móti henni ásamt Sig-
urbjörgu, tengdamóður hennar, sem
lést fyrr á þessu ári.
Við flytjum kveðju frá aldraðri
móður og systkinum með eftirfarandi
ljóðbroti:
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði.
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss
þú hljóta skalt.
(Valdimar Briem)
Elsku Nobbi, Steinunn, Fertram
og fjölskyldur. Missir ykkar er mikill.
Megi góður Guð styðja ykkur og
styrkja í sorg ykkar.
Sigurveig, Helena og Ingibjörg.
Elsta systir mín, Aðalbjörg (Aja),
hefur látið undan síga eftir frækilega
baráttu við illvígan sjúkdóm. Að
fylgjast með baráttu hennar síðustu
vikur og mánuði var sárt og átakan-
legt fyrir hennar nánustu en hún lét
engan bilbug á sér finna og ætlaði sko
ekki að gefast upp og barðist til síð-
asta dags. En enginn flýr örlög sín og
öll vissum við að hverju stefndi.
Foreldrar okkar hófu búskap á
Þórshöfn á Langanesi. Af níu börn-
um þeirra komust átta á legg. Þrjú
elstu eru fædd þar.
Þau léttu heimdraganum 1946 og
fluttu til Akureyrar með stuttri dvöl á
Melum sunnan Akureyrar. Okkur
fannst við alltaf vera að flytja. Fyrst
man ég eftir mér í innbænum, síðan
áttum við heima í miðbæ Akureyrar
þegar pabbi vann við að reisa Lands-
bankahúsið og svo byggði hann húsið
við Ásabyggð. Þar sem við þrjú elstu
vorum á líku reki lékum við okkur
mikið saman. Að vera „litla systir“
var ekki alltaf auðvelt fyrir Aju. Mér
fannst hún alltaf vera eins og lítið
blóm sem ég þurfti að passa upp á og
vernda. Hún var í minningu minni
svo lítil og tilfinninganæm, svo auð-
særð.
En enginn skyldi vanmeta Aju
systur. Það kom fljótt í ljós að það var
töggur í henni. Hún var mikil pabbas-
telpa, enda var hún skírð í höfuðið á
fósturmóður hans, Aðalbjörgu á
Gunnarsstöðum, þar sem faðir minn
ólst upp.
Systir mín var mjög vinamörg og
var stundum ekki þverfótað fyrir vin-
konum hennar á heimilinu. Og svo
kynntist Aja Nobba sínum, en hann
var námsmaður í Menntaskólanum á
Akureyri, gjörvulegur ungur maður
sem mikið orð fór af fyrir að vera af-
bragðsnámsmaður. Með þeim tókust
ástir sem brátt bar ávöxt og Steinunn
Björg kom í heiminn í janúar 1964.
Nobbi hafði haustið áður haldið til
náms í Þýskalandi og bjuggu þær
mæðgur heima á Byggðaveginum.
Það kom í minn hlut verandi heima að
lesa undir stúdentspróf að gæta
Steinunnar litlu og var það ekki mikið
mál þar sem hún var einstaklega þæg
og góð.
Systir mín og Nobbi bjuggu sér
heimili í Hamborg og dvöldu þar á
annan áratug meðan Nobbi lauk
doktorsnámi. Á þessum árum voru
einu samskipti okkar bréfaskipti og
skrifuðumst við systkinin á í mörg ár.
Það var alltaf tilhlökkunarefni að fá
bréf frá Aju því hún var ritfær mjög.
Síðustu árin starfaði Aja í Búnað-
arbankanum sem síðar varð KB
banki.
Nú ert þú farin, elsku systir mín.
Það er líkn að geta fengið að sofna
eftir miklar þjáningar. Ég veit að
pabbi hefur tekið vel á móti þér þegar
þú bankaðir upp á „Gullna hliðið“ og
steigst inn í ljósið fyrir handan.
Mamma sem dvelur á hjúkrunar-
heimili á Akureyri og ekki er ferða-
fær, hugsar vel til þín og þakkar þér
fyrir allt.
Megi Guð blessa og styrkja Nobba,
Steinunni Björgu og Guðmund Fert-
ram og öll yndislegu ömmubörnin
sem þér þótti svo vænt um, í þeirra
miklu sorg.
Við Kristín kveðjum þig, Aja mín,
með þökk fyrir allar samverustund-
irnar.Þinn bróðir,
Halldór S. Kristjánsson (Dóri.)
Það er mikil eftirsjá í henni Aju
minni. Og eiginlega absúrd að hún
skuli vera dáin úr krabbameini, hún
sem var hraustust allra og hristi allt
af sér. En þetta blinda mein spyr
einskis þegar það finnur sér íveru-
stað og lætur sjaldnast undan síga.
Við Aja kynntumst á Akureyri
þegar ég var send í MA til að læra
guðsótta og góða siði – og námsefni
vetrarins. Ég fór þangað með hunds-
haus, en fann út eins og skot að nem-
endur voru skemmtilegir, blátt áfram
og ósnobbaðir, ólíkt því liði sem var í
MR.
Við Aja kynntumst eiginlega í
gegnum bisness; hún þrengdi fyrir
mig pils. Ég skrifaði fyrir hana rit-
gerð. Góður díll, og báðar voru sáttar.
Tími unglingsáranna er tíminn þar
sem ekkert skiptir máli nema augna-
blikið. Tími fölskvalausrar eigingirni
og óbeislaðrar bjartsýni. Þegar
brauðstritið er hafið lifum við mest í
þátíð og framtíð – minnst í núinu.
Við skoðuðum mynd núna um dag-
inn frá þessum löngu liðnu dögum.
Hún var tekin á balli, frábær mynd af
Aju; með augabrúnir og varir til að
drepa fyrir, horfir enda sigri hrós-
andi beint á ljósmyndarann. Kannski
hitti hún Nobba sinn þarna. Þau tóku
saman unglingarnir og hafa verið
saman síðan í farsælu hjónabandi,
sem lýkur nú með dauða hennar.
Árið ’76 fórum við Aja að hanna föt,
sauma og selja. Þar var hún rétt
manneskja á réttum stað og tíma. Við
notuðum eingöngu hveitipoka, sem
við drógum á sjálfum okkur upp í
Öskjuhlíð, þar sem Perlan er nú, til
að hrista hveitið úr þeim. Góðir tímar
og við höfðum ekki undan, enda ís-
lensk fatahönnun í skötulíki á þessum
árum. Það var gaman að mæta í vinn-
una. Þetta var strembinn tími í mínu
lífi og ómetanlegt að hlaupa í skjól í
búðinni hjá Aju, enda andvarpaði ég
oftast af feginleik þegar inn var kom-
ið. Hún haggaðist aldrei. Gerði allt
vel. Var raunsæ – dró skýjaglópa nið-
ur á jörðina, hæfileikarík, umburðar-
lynd og lét fátt koma sér á óvart, eða í
uppnám. Það hefur ekki verið ónýtt
að eiga slíka eiginkonu og móður.
Enda sést það á börnum þeirra,
Steinunni og Fertram.
Öskjuhlíð ’77:
Hveitið þyrlast, ljóst hárið dansar í
sólinni þegar Aja snýr sér snöggt við
og hlær. Hláturinn segir: „Mikið er
gaman að lifa, Gunna!“
Og tíminn líður …
Allt í einu er allt orðið of seint. Aja
liggur banaleguna í miklu sólskini
með útsýni út á Kópavoginn. Og jafn-
vel þá fann Aja sér eitthvað til að
gleðjast yfir, til að kveðja í sátt. Viss-
una um að lifa áfram í afkomendun-
um, að fjölskyldan væri sterk,
tengdabörnin vel gerðar manneskjur
og barnabörnin heilbrigð og efnileg.
Það mat hún að verðleikum.
Ég kom nokkrum sinnum til henn-
ar í banalegunni, ásamt öðrum vin-
konum, og ég sá bara unglingsstúlk-
una sem ég kynntist forðum.
Hláturinn var sá sami. Tárin líka.
Slíkur er galdur æskuvináttunnar.
Nobbi eiginmaður hennar fylgdi
henni alla þá leið sem dauðlegum
mönnum er unnt. Hann bar fyrir
hana allt til enda þær byrðar sem á
valdi hans var að létta af henni. Það
gerðu börnin þeirra líka.
Öll sú samúð sem ég á streymir nú
til þeirra sem elskuðu hana mest.
Hún var falleg og sterk. Og hún
ætti að vera hér enn.
Guðrún Ægisdóttir.
 Fleiri minningargreinar um Aðal-
björgu Kristjánsdóttur bíða birtingar
og munu birtast í blaðinu næstu daga.
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 11. ÁGÚST 2008 23
✝ Kristrún Magn-úsdóttir fæddist
í Arnþórsholti í
Lundarreykjadal
29. júlí 1923. Hún
lést á dvalarheim-
ilinu Sunnuhlíð í
Kópavogi 5. ágúst
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Magnús Sigurðs-
son, bóndi í Arn-
þórsholti, f. 30.3.
1890 á Vilmund-
arstöðum í Reyk-
holtsdal, d. 2.9.
1968, og Jórunn Guðmunds-
dóttir, f. 9.7. 1887 á Laugabóli
við Ísafjarðardjúp, d. 1.5. 1967.
Systkini Kristrúnar voru Sig-
urður Ragnar, f. 11.4. 1913, d.
9.1. 1939, Hildur, f. 1914, dó
nokkurra vikna, Andrés, f. 25.11.
1916, Ragnhildur Kristín, f. 7.3.
1922, Kristrún, f. 29.7. 1923,
Steinunn Gunnhildur, f. 6.4.
1934, d. 24.3. 1995, og Guð-
mundur, bóndi í Arnþórsholti, f.
14.12. 1929.
eiga þau þrjú börn, Rósu Maríu,
Jón Þór og Kristján Sindra. Fyr-
ir átti Elinborg Friðrik Þór og
Berglindi. Anna María á fyrir
dæturnar Berglindi Ósk og Kol-
finnu Rán.
Kristrún dvaldist í Arnþórs-
holti til tvítugs, er hún flutti til
Reykjavíkur. Þaðan flutti hún í
Kópavog 1954 og bjó þar alla tíð
síðan. Nám sitt sótti hún í far-
andkennslu á heimaslóðum. Vann
hún á æskuárum sem vinnukona
hér og þar, en eftir að hún flutti
í borgina vann hún ýmis verka-
konustörf, meðal annars í ORA,
Ömmubakstri, Efnagerðinni Val,
Borgarspítalanum og síðast við
mötuneyti Sunnuhlíðar í Kópa-
vogi, þar sem hún svo dvaldist
tæp þrjú síðustu árin. Meðfram
heimilisstörfum stundaði hún
saumaskap. Þau hjónin stunduðu
hestamennsku og voru meðal
stofnenda Hestamannafélagsins
Gusts. Kristrún dvaldist á sam-
býlinu Skjólbraut 1 í þrjú ár áð-
ur en hún vistaðist á Sunnuhlíð.
Útför Kristrúnar verður gerð
frá Kópavogkirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.
Jarðsett verður í Gufu-
neskirkjugarði.
Kristrún giftist
1945 Jóni Kristni
Höskuldsyni frá
Tungu í Naut-
eyrarhreppi við
Djúp, f. 24. mars
1918, d. 1. janúar
1996. Rúna og Jón
eignuðust þrjá syni.
Þeir eru 1) Magnús,
f. 1.5. 1946, sam-
býliskona hans er
Rut Åse Tesdal. Áð-
ur var Magnús
kvæntur Grétu Ósk-
arsdóttur og átti
með henni soninn Jón Óskar, fyr-
ir átti Gréta dótturina Lindu
Birnu. Með Katrínu Pálsdóttur á
Magnús soninn Rúnar. 2) Hösk-
uldur Pétur, f. 4.8. 1948, kvænt-
ur Theodóru Óladóttur. Börn
þeirra eru Kristrún Signý og Óli
Geir en hann lést af slysförum.
Fyrir átti Theodóra dótturina
Dagnýju. 3) Níels Steinar, f. 11.3.
1958, sambýliskona Anna María
Clausen. Níels var áður giftur
Elinborgu Chris Argabrite, og
Í dag er borin til hinstu hvílu
tengdamamma mín Kristrún Magn-
úsdóttir.
Með fáum orðum langar mig að
minnast hennar sem hefur verið mín
fyrrverandi í mörg ár. Ég hef aldrei
kunnað að kalla hana annað en
tengdamömmu. Eins var með hana,
hún kynnti mig fyrir ókunnugum
sem tengdadóttur sína.
Við andlát vakna margar minning-
ar liðinna ára. Fyrstu kynni mín af
tengdamömmu áttu sér stað fyrir
rúmum 40 árum. Þá kom hún til mín
í vinnuna, kynnti sig og sagði mér að
hún væri að koma frá Magga (kær-
astanum mínum), en hann vann þá í
verslun beint á móti mínum vinnu-
stað. Ég man hvað ég varð feimin og
vandræðaleg og vissi ekki hvað ég
átti að segja eða gera. En hún bjarg-
aði vandræðagangi mínum með
hlátri, sem henni var svo eiginlegt,
og sagði að nú væri kominn tími til að
ég kæmi í heimsókn til hennar. Vin-
átta okkar varð mikil eftir fyrstu
kynni, samskiptin voru í nálægð því
að í Holtagerðinu var enginn sími,
þar af leiðandi varð að fara í heim-
sókn til að tala saman.
Við áttum margt sameiginlegt,
það sem stendur upp úr í minning-
unni er saumaskapurinn. Við hönn-
uðum og sniðum jafnt á okkur sjálfar
og á börnin mín Lindu Birnu og Jón
Óskar. Þessar stundir standa enn
ljóslifandi í minni mínu enda var
þetta svo skemmtilegt. Eins og að of-
an greinir var tengdamamma hlát-
urmild og skemmtileg kona, það er
ekki þar með sagt að hún hafi verið
skaplaus. Hún hafði sterkar skoðan-
ir ef svo bar undir og þá varð henni
ekki haggað.
Tengdamamma kom oft með mér í
Kjósina. Fyrst dvöldum við í tjaldi,
síðar í sumarbústaðnum mínum.
Henni fannst fyndið þegar ég var að
gefa henni í þessum ferðum okkar te
sem ég sauð úr blóðbergi eða mar-
íustakk. Ég sagði henni að þetta
væri hollt fyrir okkur og hló með
henni.
Það var toppurinn á tilveru henn-
ar að fara í berjaferð og oft hafði hún
orð á því hvað landslagið væri fallegt
í Kjósinni. Hún naut þess vel að vera
þarna með mér. Minningarnar um
tengdamömmu eru margar og
skemmtilegar sem ég ætla ekki að
rita hér, heldur geyma með sjálfri
mér.
Ég votta ykkur bræðrum Magn-
úsi, Pétri, Níelsi og fjölskyldum ykk-
ar samúð á raunastund.
Elsku Rúna mín. Ég þakka þér
samfylgdina og öll skemmtilegu árin
sem við áttum saman.
Megir þú hvíla í friði.
Gréta Óskarsdóttir.
Elsku amma Rúna.
Þegar ég var lítil fannst mér alltaf
skemmtilegast að koma í heimsókn
til þín því að garðurinn í Kjarrhólm-
anum er svo stór og með mörgum
leikvöllum. Meðan ég var úti varstu
vön að sitja úti á svölum og fylgjast
með mér og ég fylgdist með hvort þú
værir ekki alveg örugglega að fylgj-
ast með mér.
Á sumrin þegar veður var gott sát-
um við stundum saman á svölunum
að spila eða í sólbaði.
Ég fékk stundum að gista hjá þér
og þá varst þú vön að syngja mig í
svefn.
Þegar ég varð eldri átti ég stund-
um erfitt í skólanum og þá var svo
gott að geta leitað athvarfs hjá þér,
því þá leið mér alltaf miklu betur.
Það var svo gaman að koma til þín,
spjalla, spila og oftar en ekki baka
góða köku saman. Skemmtilegast
var samt þegar við tókum upp á því
að búa til karamellur, sem urðu svo
alltaf ótrúlega vondar. En það mátti
alltaf reyna aftur.
Þegar þú fluttir á sambýlið á
Skjólbraut man ég að þér fannst svo
erfitt að geta ekki boðið okkur upp á
kaffi og með því. En þú reddaðir því
nú alltaf með því að eiga eitthvað
sætt inni í fataskápnum.
Ég held að það hafi verið erfiðast
fyrir þig að hafa ekki þitt eigið eld-
hús. Þér fannst alltaf svo gaman að
taka á móti gestum.
Núna veit ég að þú ert komin á
góðan stað og ert með þeim sem þér
þykir vænt um.
Ég vil kveðja þig með ljóðinu sem
þú varst vön að syngja fyrir mig.
Sofðu, unga ástin mín,
– úti regnið grætur.
Mamma geymir gullin þín,
gamla leggi og völuskrín.
Við skulum ekki vaka um dimmar nætur.
(Jóhann Sigurjónsson)
Ég á eftir að sakna þín, elsku
amma.
Rósa María Níelsdóttir.
Hún amma Rúna er látin.
Frá því að ég hitti hana í fyrsta
skipti 6 ára gömul tók hún mér sem
sínu barnabarni og ég fann aldrei
nokkurn tímann fyrir því að við vær-
um ekki tengdar blóðböndum. Þegar
ég spurði hana hvort hún væri núna
orðin amma mín þá var ekkert hik í
svarinu hennar. „Já, auðvitað, ég
held ég hafi alltaf verið það.“ Þessi
yndislega kona var mín uppáhalds-
manneskja öll mín uppvaxtarár.
Hún skildi mig svo vel, talaði alltaf
við mig sem fullorðna manneskju og
útskýrði hlutina fyrir mér ef ég
skildi þá ekki. Það var hún sem
kenndi mér að spila. Hún kenndi
mér ólsen, rommí, vist og ótal teg-
undir kapla. Þá kenndi hún mér
marías sem var okkar uppáhaldsspil
og það voru ófáar helgarnar sem við
sátum og spiluðum í margar klukku-
stundir og kjöftuðum um allt milli
himins og jarðar. Hún sagði mér frá
ævisögum sem hún var að lesa í það
og það skiptið og ég sagði henni hvað
ég var að læra. Við ræddum það sem
gekk á í fréttunum og síðan ræddum
við auðvitað uppáhaldssjónvarps-
þáttinn okkar Fame. Það var vegna
hennar sem ég heimtaði að læra á
strætó 6 ára gömul, ég varð bara að
komast í Kjarrhólma 22 og hitta
ömmu. Fyrsta ferðin fór nú ekkert
sérstaklega vel og ég var heillengi að
labba til hennar þar sem ég var svo-
lítið stressuð og hringdi bjöllunni á
kolvitlausum stað og það var
áhyggjufull en fegin amma sem tók á
móti mér þann daginn. Eftir það
voru það fáar helgar sem ég var ekki
hjá henni og afa Jóni. Ég svaf líka oft
hjá þeim og það var alltaf jafn gam-
an. Þá fékk ég að vera hrotustopp-
arinn hans afa en amma kenndi mér
aðferð við að stoppa hroturnar hjá
karlinum og stundum lagðist ég bara
á gólfið við hliðina á rúminu hans afa
og beið eftir að fá að kippa í sængina
hans svo hann hætti að hrjóta og
amma gæti nú sofið almennilega.
Þegar ég ákvað að venda kvæði
mínu í kross og fara úr Verslunar-
skóla Íslands yfir í sagnfræði í Há-
skóla Íslands var amma mjög hreyk-
in og sagði að nú fengju allar
ævisögurnar sem hún hafði troðið
inn í hausinn á mér að njóta sín. Hún
átti líka ritröðina Sögu mannkyns
sem ég hafði alltaf haft áhuga á að
skoða og hún var viss um að það
hefði haft sitt að segja um þennan
söguáhuga minn. Nú á ég þessar
bækur og hef átt síðan hún flutti úr
Kjarrhólmanum og yfir á elliheimilið
og þær eru meðal minna verðmæt-
ustu eigna.
Þegar ég varð eldri og heimsókn-
irnar færri til hennar þá tóku syst-
kini mín við og eyddu mörgum
stundunum með ömmu og hún átti
sérstakan stað í hjarta okkar allra.
Nú þegar hún er farin þá er ég því
fegin að Óli bróðir og Jón afi taka á
móti henni og láta henni líða vel á
nýjum stað.
Elsku amma, ég kveð þig í dag
með erindi úr kvæði Magnúsar Jóels
Jóhannssonar:
Hún með sinni ömmu átti
ótal marga gleðistund.
Góðvildin og gæska hennar
geislum stráði í barnsins lund.
Og að leysa lífsins gátur
lærðist oft við þeirra fund.
Ég veit að þú ert aftur orðin eins
og þú átt að þér, spilandi og rökræð-
andi þín hjartans mál.
Kveðja
Dagný.
Kristrún Magnúsdóttir