Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1967, Page 7

Finnbogason, faðir minn, síðar í
Reynisdal. Allir þessir menn sem
nefndir eru voru úr Reynishverfi
og veiddu í Reynisfjalli. Víkur-
bændur höfðu og sína veiðimenn,
en mér er ekki kunnugt umhverj-
ir þar hafi fyrstir byrjað að
veiða í háf. 1 Dyrhólaey hafa ef-
laust verið þeir Guðbrandur á
Loftsölum og Friðrik á Litlu-
Hólum, voru þeir fræknir fjalla-
menn og dranga.
Þegar ég var að alast upp í
Reynisdal, var fuglaveiði stund-
uð af miklu kappi. Faðir minn,
Magnús, fór oft í fjall með háf,
en farinn var hann að fækka
fjallaferðum þá. Reynishverfing-
ar skiptu dögum til veiða í
Reynisfjalli, og voru það ekki all-
ir búendur sem stunduðu veið-
arnar. Réðu þeir sér þá veiði-
menn til þess að veiða fyrir sig á
sínum dögum í fjallinu. Finnbogi
Einarsson frá Þórisholti, síðar í
Presthúsum var annar sá veiði-
maður í Reynisfjalli, sem mest
veiddi, bæði fyrir sjálfan sig og
aðra, hinn var Páll Tómasson í
Presthúsum. Báðir þessir frænd-
ur voru ákaflega slungnir að
veiða í háf, bæði fýl og lunda,
veiddu þeir til helminga, og fékk
sá er heima sat aðeins helming
veiðinnar dag hvern, voru það
engin kosta kjör fyrir veiðimenn-
ina, sem voru í stöðugri hættu í
fjallinu. Margii’ fleiri voru góðir
veiðimenn í háf, en ég hygg að
afkomendur Einars hreppstjóra
Jóhannssonar í Þórsholti hafi
langsamlega verið í meirihluta
um alla veiði og fjallaferðir um
áratugi.
Mér var starsýnt á ýmsa veiði-
menn í Reynishverfi þá er þeir
voru að koma úr fjallinu, með
lundann í röð um sig miðjan og
stórar kippur á öxlum. Þetta
fannst mér að hlyti að vera eftir-
sóknarvert starf. Og strax á eft-
ir fermingu kom ég mér upp háf
til lundaveiða.
Það var ekki hlaupið að því
fyrir ungling að komast í góða-
setu á vorin, þeir sem eldri voru
og reyndari voru alltaf á undan á
morgnana, en síðar þá er ég elt-
VÍKINGUR
Hálsanef og Grindanef.
ist og æfðist í íþróttinni, gaf ég
þeim ekki eftir. Það var um
hálfrar stundar gangur að heim-
an frá mér fram á bjarg, og
bratt að komast upp á fjallið.
Svipuð vegalengd var hjá flest-
um veiðimönnum úr Reynis-
Iiverfi. Það var stytzt frá Görð-
um, bærinn stendur undir fjall-
inu suður við hafið.
Þegar að komið var suður á
fjallsbrún, gein við hengiflugið,
fjallið var um 300 m hátt og
þverhnípt í sjó fram. Þarnavoru
veiðistaðirnir sunnan í fjallinu
og var þar veitt í austurátt. Til
þess að komast niður í bjargið
varð að fara niður keðjustiga,
sem hékk lóðrétt frá brúninni 30
metra niður. Ég varð alltaf að
hafa háfinn með mér á niður-
göngunni, og hélt ég honum
venjulega í hægri hendi, hélt um
aðra spækina, gekk ég svo aftur
á bak niður stigann og hélt mér
með báðum höndum. Þessi leið
var ekki fyrir lofthrædda menn
að fara, en veiðimennirnir voru
víst flestir ósmeykir að skella sér
út í ævintýrið. Þegar að keðju-
stiganum sleppti var komið nið-
ur á Stand. — Standurinn var
drangur, sem eftir hafði staðið
einhverntíma þá er hrunið hafði
úr bjarginu, var álnar víð
sprunga bergmegin, svo að hann
hefur verið kominn á stað þegar
að hljóp úr bjarginu, en stöðvað-
ist. Standurinn var ekki stór um
sig, breiddin rúmlega háfslengd-
in og lengdin dálítið meira.Þetta
var bezta setan í Reynisfjalli við
lundaveiði, og einnig við fýla-
veiði undir vissum staðháttum, í
snjógangi á vetrum var Stand-
urinn góður til fýlaveiða. Þarna
á Standinum var setið með háf-
inn og fuglinn hæfður þá er hann
flaug yfir Stand-brúnina. — Ég
komst fljótt á lagið að veiða fugl-
inn, og ég held að ég megi segja
að ég hafi náð ekki verri árangri
en aðrir veiðimenn þarna í Reyn-
isfjalli, en kappið um seturnar
var mikið um lundaveiðina. Þá
var dögum ekki skipt eins á vetr-
um við fýlinn.
Af Standinum lá vegur niður
bjargið. Var víða mjög tæpt að
fara og hælar og fleygar rekn-
ir niður til þess að ná fót- og
handfestu. Var sú leið ófarandi
nema fyrir þaulkunnuga menn
og fullhuga. Á leiðinni niður
voru tveir veiðistaðir, auk þess
þriðja, sem var Rótarpallurinn-
Hinir veiðistaðirnir heita Land-
urðaröxl og Hælnef. Þar fengu
þeir að vera sem síðbúnir urðu
að morgni til veiða, og eins var
verið niður í LFrðum, sem eru
meðfram bjarginu. Á þessum
stöðum veiddist venjulega lítið, á
móts við góðu seturnar Standinn
og Rótarpallinn. í þíðviðristíð á
vetrum var Rótarpallurinn bezta
setan til fýlaveiða. Þar veiddi
Páll Tómasson sína mestu veiði á
dag, 290 fýla og hefur því meti
ekki verið hnekkt síðan. Fuglinn
flaug alltaf í hringi við bjargið,
flugið var meðfram bjarginu og
svo útundir Dranga og svo að
bjarginu,meðfram bjarginu flýg-
ur hann ávallt upp í vindinn, en
beygir svo út að Reynisdröngum
þá er hann er kominn austur
undir Horn, þar sem að bjargið
fer að beygjast til norðurs. Þetta
er alveg viss „rúta“ hjá fuglin-
um.
Þetta sem hér hefir verið sagt
187