Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1967, Page 27

»
Til ritstjóra Víkings:
Ef þið kœrið ykkur uni, þá lána ég ykkur hér mynd af „Snorra Goða.“ Myndin er tekin 1911 eða
1912, það var búið að gjöra það klárt til síldveiða, nótin sést búlkuð aftur á hekki, og er skipið á
leið til Viðeyjar að taka kol, sést vesturendi eyjarinnar á stjórnborða, og mun Geldinganesið vera
framundan á bakborða. Þetta var fallegt skip að sjá, á þeirra tíma mæli, en ekki að sama skapi gott
sjóskip.
Jón Otti.
V___________________________________________________________________________________________________________________J
sína koma inn í Austfirðina —
Seyðisfjörð með fiskinn og lét
flaka hann þar í landi. Á meðan
gátu sjómennirnir hvílt sig. Aðr-
ar útgerðir reyndu að láta háset-
ana gera að aflanum um borð,
þótt þeir gætu varla nokkuð fyr-
ir þreytu og sárum.
Skipstjórarnir gátu ekki stopp-
að, þeir urðu að hamast.
— Já, annars urðu þeir reknir.
Vinnuharkan var svo mikil þá.
En var það ekki annars Guð-
mundur á Reykjum, sem fyrstur
fór að láta menn sína sofa?
— Jú, Guðmundur Jónsson og
Guðmundur Guðmundsson frá
Nesi taka fyrstir upp á því að
láta sofa dálítið hjá sér. Þeir voru
skipstjórar á stærstu skipunum,
Skallagrími og Þórólfi.
Og árangurinn lét ekki standa
VÍKINGUR
á sér. Þeir fengu mikið meira út
úr fólki sínu við þá breytingu.
— Varstu með Guðmundi á
Reykjum?
— Já, ég var lengi með Guð-
mundi. Það var prýðis maður.
Skammir eða stóryrði þekktust
ekki hjá honum. Hann var bráð
heppinn og vel liðinn yfirmaður.
— Manstu eftir nokkru skemmti-
legu frá þessum árum?
— Já, alltaf var nú eitthvað
spaugilegt að ske. Ég man eftir
einu atviki, bæði alvarlegu og
spaugilegu. Þetta var 3ja árið
mitt til sjós. Ég var kokkur á40
tonna kútter er „To venner“ hét.
Við vorum þá að fiska rétt um
sumarmál í Grindavíkursjó. —
Sjáum við þá reyk frá skipi, sem
kemur austan að. Var það mjög
sjaldgæft í þá daga að sjá slíkt.
Skyndilega setur skipið á mikla
ferð- Var þetta þá danska her-
skipið að koma upp. Sá það nú
togara, sem búinn var að vera að
veiðum í nokkra daga alveg uppi
við landsteina. Er togarinn verð-
ur varðskipsins var, setur hann á
fulla ferð vestur og skilur eftir
trollið, en varðskipið skýtur að
honum skotum og nær togaran-
um.
Seinna fréttum við, að togar-
inn hefði aðeins hirt kola og lúðu,
en gefið opnu bátunum allan
þorskinn og hefðu þeir hver af
öðrum haldið fleytifullir til
lands af fiski.
Varðskipið tók 2 menn af þess-
um bátum til vitnis um hegðan
togarans inn til Reykjavíkur. —
Mennirnir ætluðu ekki að vilja
Frh. á bls 221
207