Fálkinn - 14.03.1962, Side 12

ÞJÓÐVEGURINN var eins og plægður
akur. Einu sinni hafði hann verið góður
bílvegur milli Dijon og Besancon, en
sprengjur og skriðdrekar höfðu í byrj-
un stríðsins eyðilagt hann. Nóttin var
niðdimm, en rauðum bjarma sló á him-
ininn við sjóndeildarhringinn Dijon var
að brenna. Það var steypiregn, en ekk-
ert syndaflóð megnaði að slökkva eld-
inn. Jarðvegurinn var eins og forað
hvert sem litið var.
Mannfjöldinn dró fæturna upp úr
leirnum, steig eitt skref áfram, og sökk
aftur í leðjuna. Hægt og hægt mjakað-
ist hann þannig áfram eins og hraun-
straumur. Alls kyns vagnar með rúm-
fötum, húsgögnum og öðru dóti, sigu
hægt áfram. Það heyrðust allt í senn:
þungar stunur, blót og bænir. Fólkið
fálmaði áfram í blindni, týndi hvort
öðru, hrópaði út í nóttina, en fékk aldrei
rétt svar og aldrei svar frá þeim, sem
hrópað var til.
Þetta var flótti án nokkurs takmarks
í niðamyrkri og forarleðju — flótti frá
brennandi stað.
Öðru hverju steypti flugvél sér lágt
yfir, tók síðan stefnuna beint upp í loft-
12 FÁLKINN
ið og var horfin. Forarleðja þeyttist hátt
í loft upp og fólkið kastaðist í allar átt-
ir og fæst af því hittist aftur.
Bifreið kom öslandi í leðjunni. Hún
var hlaðin fólki, sem hún hafði tínt upp
á leiðinni. Fjölskylda eiganda bifreiðar-
innar sat í framsætinu, svo þétt, að ó-
skiljanlegt var, hvernig bílstjórinn gat
hreyft stýrið.
— Ekki fleiri, sagði hann og bandaði
með hendinni. Yið getum ekki tekið
alla með....... Hann rýndi stöðugt í
myrkrið en sá varla hvort hann ók á
veginum eða ekki, enda mátti það víst
einu gilda. Hann hafði verið umferðar-
sali og þekkti vel leiðina. Hann hafði
áður komizt í hann krappann og lent í
ýmsu en þetta .... hann heyrði konu
sína segja:
— Það er einhver að gráta.
Hann svaraði ekki og þótti þetta
raunar kynleg spurning. Hvað heyrðu
þau svo sem annað í kringum sig annað
en grát, blót og bænir. Þá uppgötvaði
hann hvaðan gráturinn barst. Ljós bif-
reiðarinnar beindust að barni, sem sat
beint fyrir framan bílinn. Átti hann að
aka áfram? Hann hafði ekið yfir svo
Með tvæ
margt, sem var mjúkt eins og jörðin, en
fyrst hann hafði séð barnið .... Hann
beygði hjá og konan hans dró það inn í
bílinn.
— Það er súlka, sagði hún Hún skaut
barninu aftur fyrir sig meðal rúmfata
og fólks. Síðan sagði hún sjálfkrafa eins
og hún hafði svo oft sagt áður þennan
dag:
— Gráttu ekki. Við reynum að komast
til Besancon og þaðan til Sviss.
Og hún bætti við í huganum: Þar er
ekkert stríð.
'A'
Minningarnar um hinn hræðilega
flótta dofnuðu. Hún sá fyrir sér í óra-
fjarlægð mannfjöldinn, sem þumlung-
aði sig áfram í forarleðjunni skref fyrir
skref og hvernig hún var dregin upp úr
foraðinu og myrkrinu og fleygt inn í
skítugan bíl. Hún minntist einnig þess
dásamlega andartaks, þegar bílinn fór
yfir landamærin. Þá ríkti undarleg
þögn, þrungin gleði meðal fólksins í bif-
reiðinni. Sprengjuárásirnar í Frakklandi
heyrðust ekki framar. Lífi þeirra var
borgið. Búðir Rauða krossins voru para-
dís á jörðu í augum þessa fólks. Hún
fékk að fara í bað og hún fékk hreint
rúm að hvílast í. Hún fékk mat eins og
hún gat í sig látið, og hvarvetna var fólk
vingjarnlegt við hana. Og hér var ekk-
ert stríð. Hún sagðist vera tólf ára
gömul og heita Denise Gaillard. Það var
þegar í stað farið að leita uppi fjöl-
skyldu hennar. En hún fannst hvergi.
Allir hennar nánustu voru horfnir í hið
stóra EKKERT, sem stríðið kastar
mönnum miskunnarlaust í, rétt eins og
þeir séu einskis virði og engum til gagns.
— Ég held, að bezt væri, að madame
Villefrance fái Denise sagði forstöðu-
konan. — Hún hefur misst mann sinn
og tvo syni og hún hefur beðið um að
fá að taka að sér litla stúlku. Denise
mun líða vel hjá henni. Madame Ville-
france býr í Montpellier. Hún á þar sitt
eigið hús.
★
í byrjun gekk hún um steinþegjandi.
En hún var samt ekki óhamingjusöm.
Þrátt fyrir góðan aðbúnað í Rauðakross-
búðunum, þá hafði hún þráð að eignast
heimili og hana hafði einmitt alltaf
dreymt um að búa í húsi eins og þessu.
En ef til vill vonaði hún enn þá, að for-