Vorið - 01.03.1948, Blaðsíða 6

2
VORIÐ
KÁRI TRYGGVASON:
Ferðaþáttur
og sagan af Brandrós í Birkihlíð
Þessi frásögn ætti víst að hefjast
með lýsingu á henni Brandrós. En
nú ætla ég að gerast rithöfundur og
spinna stóran orðalopa utan um lít-
ið efni.
Og guð má vita, hvort hún
Brandrós týnist ekki alveg innan í
þeim lopa.
Ég dvaldi um tíma á Akureyri
fyrrihluta vetrar.
Leið mér þar að ýmsu leyti vel,
Þrátt fyrir rafmagnsleysi, steinolíu-
leysi og aðra smávöntun, sem þessu
fylgdi. En stórhríðarnar geisuðu og
bærinn var svo að segja á kafi í snjó,
þangað til ýturnar ruddu göturnar
og greiddu leið fyrir fólkið — og
blessaða mjólkina, sem bæjarbúar
þurftu að fá úr nágrenninu.
En heim varð ég að komast, þrátt
fyrir allan snjó. Ég ákvað því að
leigja mér hest og verða póstinum
samferða austur að Fosshóli.
Sunnudagurinn 30. nóv. var
heiður og hreinn.
Árla morguns stóð ég úti á götu
ferðbúinn, og virti íyrir mér um-
hverfið. Og aldrei hefur mér fund-
izt Akureyri fegurri en þá. Yfir
bænum hvíldi tigin ró. Allt var
hreint og fagurt. Fjöllin í vestri
gnæfðu í bláhvítri móðu, en fjörð-
urinn blikaði lognkyrr og tær.
Úti yfir hafinu glampaði sterkur
roði, einkennileg litasamstæða, sem
dofnaði og mildaðist er hærra dró á
himin. Sannarlega dýrðlegt málverk
af meistarahöndum gert!
Ég gekk upp að Gagnfræðaskóla,
því að vinur minn, Áskell söngkenn-
ari, ætlaði að „skjóta“ mér yfir að
Syðri-Varðgjá á „jeppanum“ sínum.
Og þarna á götunni fór ég að
hugsa um börnin og unglingana,
sem daglega streymdu um þessa leið
— í skólana, en þangað er þeim ætl-
að að sækja veganesti, er aldrei
þrýtur.
Oft hef ég staðið við gluggann
minn og horft á börnin á leið í
skóla, og gaman hefði mér þótt að
geta stundum lesið hugsanirnar,
sem flögra um litlu kollana, sérstak-
lega á „yngstu nemöndunum". Ég
hef tekið eftir svipbrigðum litlu
anganna og virt fyrir mér hreyfing-
ar þeirra og látbragð, og ekki er
laust við, að ég hafi stundum vor-
kennt þeim í fjúki og frosti. En þau
eru líka „glöð á góðum degi“, syngja