Vorið - 01.03.1948, Blaðsíða 24

20
V O R I Ð
JOHS. KRISTIANSEN:
RUGLAÐI-JENS
á Elliheimiiinu
Gamli, Ruglaði-Jens frá Elli-
heimilinu kom einn gráan desem-
berdag haltrandi gegn um þorpið
með lurkinn sinn. Hann var ekki
fagur ásýndum. Yngri börnin voru
hrædd við afskræmda andlitið, en
þau eldri kímdu að honum, þegar
liann haltraði um. Og svo var hann
eitthvað „undarlegur". Hann svar-
aði stundum í austur, þó að spurt
væri í vestri. Það var þess vegna, að
hann var kallaður Ruglaði-Jens.
Þar við bættist, að hann raulaði allt-
af sömu vísuna við lag, sem hann
liafði búið til sjálfur. Og þar að
auki var ekki hægt að finna neina
hugsun út úr vísunni.
Einnig í dag raulaði hann þessa
einkennilegu vísu á leið sinni gegn
um þorpið.
„Sko, sorgarheim í sárum,
sko, sorgarheim í nauð,
og eldsins leifturloga.
— Er litla stúlkan dauð?
Við staf ég áfram staulast,
en stæltur áður var.
Ó, eldar æstir brenna
og öllu breyta þar“.
Hann hafði víst sjálfur búið til
vísuna.
Uppi við skólann var einmitt
kennsluhlé, þegar Ruglaði-Jens
náði þangað á hinni erfiðu göngu
sinni.
Við hliðið á leikvellinum stóðu
nokkrir drengir og sáu til hans.
Meðal þeirra var Jens frá Bjarnar-
stöðum, sem var kallaður Litli-Jens
vegna þess, hvað hann var smávax-
inn. Ruglaði-Jens forðaðist dreng-
ina, af því að þeir gerðu skop að
honum. Litli-Jens var þó undan-
tekning í þessu efni, frá þeim degi,
að hann hafði hjálpað gamla mann-
inum heim, þegar hann fann Rugl-
aða-Jens veikan út á Suðurheiði.
Frá þeirri stundu snerist öll ást
lians um Litla-Jens, og hann gat
eklci gengið fram hjá honum, án
þess að sýna honum það á einhvern
liátt. Litli-Jens naut þess á ýmsan
hátt. Hann hafði þegið af honum
ýmsar gjafir, indæl epli og perur og
fleira þess háttar. En upp á síðkast-
ið voru stóru drengirnir farnir að
stríða honum á því, að hann væri
einkavinur Ruglaða-Jens, en
hann þoldi illa stríðnina. Það var
nóg að verða að þola það, að vera
kallaður Litli-Jens. En ætti svo líka
að stríða honum á vináttunni við