Vorið - 01.03.1948, Blaðsíða 19

V O R I Ð
15
ert unnið. En hvað var hann að
segja?
SVEINN: Hann var að biðja okkur
að kaupa a£ sér kvæði blinda
mannsins. Það er víst þessi litla
bók, sem hann heldur á.
ULLA: Nei, sjáðu, hvað hann er
illa klæddur! Hann er kannski
svangur líka. Ó, það er hræðilegt
að vera blindur. Ég kenni svo
í brjósti um hann. Heyrðu,
Sveinn, fáðu mér fimmkrónurn-
ar, ég ætla að fá þeim skipt þarna
í farmiðasölunni.
SVEINN: Til hvers ætlar þú að gera
það? Ætlar þú að kaupa af hon-
um kvæðin?
ULLA: Ég ætla að gefa lionum alla
peninga mína. Mig langar ekkert
til að eiga boltann núna. Gamli
boltinn dugar mér. Ég ætla að
gefa honum minn hlut.
SVEINN: Ætlar þú að gefa honum
alla peningana?
ULLA: Ég get ekki farið að kaupa
mér leikföng, þegar ég hugsa um,
hvað þessi vesalings maður á
bágt. Fáðu mér nú seðilinn, svo
að ég geti fengið honum skipt.
SVEINN: Bíddu svolítið. Þér er þó
ekki alvara með að gefa alla pen-
ingana þína, þú munt áreiðanlega
sjá eftir því.
ULLA: Nei, nei, ég mun aldrei sjá
eftir því.
BLINDI MAÐURINN: Verið þið
nú góð og kaupið kvæði blinda
mannsins.
ULLA: Nú ætla ég að skipta seðlin-
um, eða ætlar þú að gera það?
SVEINN ("horfir litla stund á blinda
manninn). Bíddu svolítið.... ég
held. . . . ég held, að ég Iáti hann
liafa mína peninga líka ffær
henni seðilinn). Gefðu honum
seðilinn.
ULLA: En hvernig fer þá með
munnhörpuna, sem þig langar
svo mikið til að eiga. Getur þú
gefið honum þína peninga?
SVEINN: Gamla munnharpan mín
hefur dugað mér hingað til, og
hún er nú ekki svo slæm. Gefðu
lionum alla peningana.
ULLA (gengur hikandi til blinda
mannsins og stingur seðlinum í
lófa hans): Þú átt að eiga þetta,
blindi maður.
BLINDI MAÐURINN (finnur til
seðilsins í lófa sínum): Kærar
Jrakkir. . . . seðill. . .. seðilll Guð
blessi þig, barnið mitt. Innilegar
Jrakkir, litla vina.
ULLA ('gengur aftur til Sveins): Nú
er þetta búið. En nú er lestin
hans frænda farin.... Sástu,
hvað blindi maðurinn varð glað-
ur?
SVEINN: Já, hann varð áreiðan-
lega glaður. Hann trúði því ekki
í fyrstu, að þetta væri seðill. Já,
nú skulum við halda heim.
ULLA: Sér þú nú ekki eftir þessu?
Ertu ekki leiður yfir hvernig
þetta fór?
SVEINN: Leiður! Þú spyr eins og