Vorið - 01.09.1956, Síða 5

V O R I Ð
83
Drengirnir gátu fylgzt með ná-
lega öllu, sem gerðist. Bátnum var
stefnt til hafs, og þeir Óttar og
Leifur fundu til einhvers fiðrings í
maganum af eftirvæntingu.
Bara að þeir skemmi nú ekki vél-
ina um leið og þeir opna botnlok-
urnar.
Loks heyrðu þeir, að vélin var
stöðvuð. Það varð eitthvað svo
undarlega kyrrt og hljótt. Þeir
Sebastian og Kristófer komu nú
litla róðrarbátnum, senr var á bak
við stýrishúsið, á flot. En því næst
stökk Kristófer niður í skipið til að
draga botnlokurnar frá!
„Nú er betra að hafa hraðar
hendur,“ livíslaði Leifur að Óttari.
„Um leið og þeir leggja frá bátn-
um, verðum við að kornast að botn-
lokunum og reyna að koma jreinr
fyrir aftur.“
í sanra bili stóð Kristófer aftur á
þilfarinu og kallaði:
„Allt í lagi, Sebastian. Skútan
verður sokkin eftir lrálfa klukku-
stund. Nú skulum við konrast í
land.“
Hann klifraði yfir borðstokkinn
og lioppaði niður í bátinn, jrar senr
Sebastian sat undir árunr. A næsta
andartaki reru jreir rirsklega frá
skútunni.
„Nú er röðin komin að okkur,“
sagði Leifur. „En við verðum að
gæta jress, að Jreir verði okkar ekki
varir.“
Þeir skutust nú eins og örskot
aftur á skipið og Óttar steypti sér
frekar en gekk niður í vélarrúmið.
Það var Jregar komið nokkurt vatn
á gólfið. Hann varð að þreifa fyrir
sér nokkra stund í vatninu áður en
hann fann botnlokurnar, en Jrað
tókst þó. Honum tókst ekki að fá
Jrær alveg þéttar, en það hlaut að
vera hægt að halda bátnum á floti á
dælunum, Jrar til Jreir næðu til
Grávíkur.
Leifur konr á eftir niður í vélar-
rúmið.
„Það mætti segja mér, að þeir
Sebastian og Kristófer yrðu meira
en lítið undrandi, er Jreir heyra að
vélin er komin í gang aftur,“ sagði
hann.
Það tók Óttar engan tíma að átta
sig á vélinni. Hann kunni þar full
skil á öllu. Leifur liafði auga á
jreim félögum í litla bátnum, og
lionum hló hugur í brjósti, er hann
var kominn að stýrinu og stefndi
t.il lands.
Donk-donk-donk-dink heyrðist í
vélinni. Óttar hafði komið henni í
gang, en Leifur hélt um stjórnvöl-
inn og hugsaði margt.
Það var niðdimm nótt, og Leifur
sá ekkert til róðrarbátsins með þá
Sebastian og ICristófer. Það var Jró
vandalaust að halda stefnunni til
Grávíkur, Jrví að ljósin í þorpinu
sáust greinilega. Og Jrarna þekkti
hann hvert einasta hús.
Við og við rak Óttar sótugt and-