Vorið - 01.09.1956, Qupperneq 10

88
V O R I Ð
Sverre By:
Dyrnar
út í hinn stóra, undraverSa Keini
Kári stendur fyrir utan sport-
vöruverzlunina langa stund á degi
hverjum. Reiðhjólið stendur þar
enn þá, og síðast í gær spurði hann
um verð á því í fjórða eða fimmta
skipti. — Það kostar 150 krónur og
ekki einum eyri minna, hvað oft
sem þú spyrð um það, sagði búðar-
strákurinn og teygði álkuna upp í
loftið. — Og þú getur aldrei útveg-
að svo mikla peninga, þó að þú
ætir grástein, bætti hann við.
Það þykknaði í Kára við þessa
kveðju. Ef hann hefði peningana
skyldi liann skella þeim á búðar-
borðið framan við strákinn. Svo
skyldi hann segja nokkur vel valin
oið áður en hann tæki reiðhjólið
og færi út. En hann á nú aðeins
75 krónur.
Hann starir á reiðhjólið, þar sem
það stendur. Það er nýlega viðgert
og lakkað og gljáir eins og það sé
alveg nýtt. Það er ódýrasta og bezta
hjól, sem hann getur fengið, en ef
það dregst einn eða tvo daga til,
verður einliver annar búinn að
kaupa það. Hann brýtur lieilann
um, hve mikið hann geti unnið sér
inn, ef hann gæti Iijólað til fólks
með blöðin, í stað þess að ganga
eins og núna. Þá gæti hann fengið
lengri tíma til að reita illgresið í
garðyrkjustöðinni, og gæti auk þess
farið smá sendiferðir á kvöldin.
Því lengur sem hann bíður, því
sannfærðari er hann um það, að
hann verður að eignast þetta reið-
lijól í dag. En livar á hann að fá
peningana, sem vantar? Pabbi hans
Og mamma hafa alltaf of litla pen-
inga. Það væri þá helzt föðurbróðir
lians einhvers staðar á Suðurlandi,
en ef hann skrifaði honum, mundi
það taka nokkrar vikur áður en
hann lengi svar. Og þá yrði....
Hann snýr sér við og er að fara,
en staðnæmist og starir á stóra
steinbyggingu hinum rnegin við
götuna: Banki. Hann hefur áður
séð þetta naln mörgum sinnum án
þess að hugsa rneira um j)að. En nú
kemur honurn nokkuð í hug, sem
hann Iiefur heyrt í skólanum. Það
er hér, sem hægt er að fá lánaða
peninga. — Það birtir í huga