Vorið - 01.09.1956, Qupperneq 12

90
VORIÐ
hafði meira en nóga peninga, þegar
hann gekk aftur í bankann.
Enn var honum vísað inn til
bankastjórans, sökk niður í djúpa
stólinn, — og skallinn ltlasti við
honum. En nú var það leikur einn
að sitja hér, Jm' að nú tíndi hann
fram á borðið þrjá tíukrónuseðla,
fjóra fimmkrónuseðla, og afgang-
inn í gljáandi krónupeningum.
— Það væri gaman að hafa marga
viðskiptavini eins og J^ig, sagði
bankastjórinn, — greiðir lánið upp
áður en helmingur af tímanum er
liðinn. Þú hlýtur að hafa haft góða
atvinnu í sumar.
Kári var Jiví samþykkur. Þegar
hann hugsaði sig um, gæti liann
setið allan daginn og sagt frá störf-
um sumarsins.
— Þekkirðu sóleyju? spurði
bankastjórinn.
Hvort hann þekkti hana. — En
arfinn er verri, sagði Kári. — Það
er rétt. Arfi og þistlar er versta ill-
gresi í ræktaðri jörð.
Þeir hefðu sennilega talað enn
lengi um illgresi, hefði Kári ekki
allt í einu munað eftir dálitlu.
Hann fór ofan í vasa sinn og tínir
enn upp nokkra skildinga og legg-
ur Joá á borðið. Það verða samtals
17.63 krónur.
— Þú átt líka að fá þessa peninga,
segir hann, J)að getur komið sér
vel, að bankinn geti lánað öðrum,
sem þurfa að kaupa sér reiðhjól.
Litlu síðar er Kári á leiðinni út
um stóru dyrnar með sparisjóðsbók
í vasanum. Hann sér bankastjórann
fyrir sér og heyrir orð hans:
— Ef þú Jjarft síðar að kaupa ])ér
bíl, Jná veiztu hvar við erum. Og
joetta sagði liann í fullri alvöru.
Hann staðnæmdist úti fyrir bank-
anum og lítur á Jaessa stóru liurð,
sem aldrei er kyrr. Hún gengur
fram og aftur og Jaað er eins og hún
flytji menn út í hinn stóra undra-
verða heim.
E. S. þýddi.
SÁ BUNDNI
Segðu félaga þínum, að J)ú getir bund-
ið hann þannig með tveimur snærisspott-
um, að hann geti ekki losað sig, þótt
skæri séu lögð fyrir framan hann. Segðu
honum, að hann megi losa sig með þvi
að klippa sundur snærið.
Ef vinur þinn fellst á Jjessa tilraun, þá
verður þú að sýna honum, hvernig þu
gerir það.
Fyrst biður þú hann að beygja knén.
Því næst bindur þú saman vinstri fótinn
og vinstri úlnliðinn, og síðan hægri úln-
liðinn við hægri fótinn. Legg síðan skær-
in fyrir framan liann og seg honum að
klippa snærið sundur.
En hann kemst þá að því, að hann get-
ur ekki hreyít sig, og þegar hann reynir
að taka skærin upp, dettur hann áreiðan-
lega áfram og er algjörlega ósjálfbjarga.
„Pabbi, viltu gefa mér 50 aura fyrir ís?“
„Nei, það er allt of kalt núna til að
borða ís."
„En ef ég klæði mig ofurlítið meira?"