Vorið - 01.09.1956, Blaðsíða 13

VORIÐ
91
Pegar Björg litla brá sér t sveitina
Brá sér litla Björg í sveit,
bað um vor að nýju,
varð það engin ullarleit
inn í geitarstíu.
Kom að hreiðri hún í laut
heilla fyrirboða —
Yndi mikils oft hún naut
eggin smá að skoða.
Heyrði margan hörpuóm,
lilýddi á fuglakvæði.
Vorperlu og vetrarblóm
vel hún þekkti bæði.
begar börnin þutu á legg,
þar í hreiðrum inni,
um þau hlóð senr varnarvegg
vináttunni sinni.
Fór til ánna gleðigjörn,
gáði vel að öllu.
Sá hún endur synda á tjörn,
sveirna veiðibjöllu.
Köldu lambi kom á fót,
kom því líka á spena.
Umhyggjunnar einstök hót
aldrei virtust réna.
Fékkst við kálfa kófsveitt hún,
kátan leik þau hófu.
Er þeir stukku út um tún
upp með spenta rófu.
Stundum vann hún það og það,
þægð og iðni sýndi.
Bjó um rúm og reisti tað,
rusl í eldinn týndi.