Vorið - 01.09.1956, Blaðsíða 16

94
V O R I Ð
skal berjast við þig. Þá skaltu fá að
kenna á hornunum mínum.“
Hundurinn varð hræddur, lagði
niður skottið og sagði:
„Ekki hef ég borðað hana Höttu,
ekki hef ég borðað hana Blettu, ekki
hef ég borðað liana Hyrnu. Ég vil
ekki berjast við þig, því að ég er
hræddur við hvössu liornin þín.
Farðu til sjakalans. Hann hefur
kannske borðað litlu kiðlingana
þína.“
Nú fór geitin til sjakalans. Hún
stökk upp á þakið á liúsinu hans og
trampaði þar með fótunum sínum.
Knak, knak, knak, heyrðist á þak-
inu.
Þegar sjakalinn lieyrði trampið á
þakinu, gægðist liann út og spurði:
„Hver er það, sem er uppi á þak-
inu mínu? Það eru gestir lijá mér,og
það féll niður skítur frá þakinu og
ofan x súpuira, svo að gestirnir vilja
ekki boiða hana.“
Þá svaraði geitamamma:
„Ég er geitamannna. Það var ég,
sem trampaði á þakinu þínu. Hefur
þú borðað hana Höttu mína? Hefur
þú boiðað hana Blettu mína? Hef-
ur þú borðað liana Hyrnu mína?
Komdu út, og ég skal berjast við
þig. Þá skaltu fá að kenna á horn-
unum mínuin."
Hinn iiuglausi sjakali svaraði:
„Ekki hef ég borðað hana Höttu
þína. Ekki hef ég borðað hana
Blettu þína. Ekki hef ég borðað
hana Hyrnu þína. Farðu til úlfsins.
Það var hann, sem borðaði kiðling-
ana þína.“
Þegar geitamamma heyrði þetta,
hljóp hún til úlfsins, klifraði upp á