Vorið - 01.09.1956, Qupperneq 19

VORIÐ
97
ur kjólinn utan um Siggu og saman
að aftan.) Nú vantar mig bara nælu,
og þá er allt gott. Og hér kemur
hún. Svona. Hvað finnst þér nú?
Sigga: Þetta er alveg ágætt hjá
þér. (Hlær.) Nú er ég orðin aðeins
frúarleg. (Skálmar um gólfið.)
Stina: Vertu nú ekki með neinn
bredduskap. Reyndu að vera eins
og almennileg frú.
Sigga: O, ó! Nú er ég orðin að-
eins þrifleg. (Strýkur pilsið.)
Stina (kentur með tóbakspung, er
hún hefur fundið í treyjuvasanum;
breytir málróm.) Viltu nokkur korn
í nefið, lambið mitt? (Nefmælt.)
Sigga: Hæ, hæ, hæ. Þú ert ekki
nógu mikið nefmælt.
Stina (grípur um nefið): Viltu
nokkur korn í nefið, lambið mitt?
Sigga (skrækróma): Ég Iield ég
ætti nú ekki að vera að eyða þessu
frá þér, Jóliannes minn, eins og
þetta er orðið dýrt núna. (Tekur í
nefið, hnerrar og hlær.)
Stína (nefmælt): Rækalli varð þér
mikið um þetta, larnbið mitt.
Sigga (hnerrar): Þetta er ljóti ó-
þverrinn.
Stina (grípur um nefið): Þú hefur
tekið allt of mikið, lambið mitt.
Sigga: Heyrðu, Stína, trúir þú á
huldufólk; sko, að það sé til?
Stína: Hvaða dæmalaus vitleysa!
Huldufólk! — Nei, það er ekkert
huldufólk til.
Sigga: Hún Gunna sagði mér í
gær------
Stína: 0, hún Gunna segir svo
rnargt og margt, sem hún veit ekk-
ert um. — Hefur hún kannske séð
huldufólk?
Sigga: Nei, en hún sagði, að það
væri sagt að huldufólk byggi í hóln-
um hérna efra.
Stina: í stóra hólnum Itérna efra?
Sigga: ]á. Og einu sinni fyrir
mörgum mörgum árurn dreymdi
konu, er bjó hérna, að ákaflega fall-
eg kona, er hún hafði aldrei séð áð-
ur, kom til hennar og bað hana að
láta sig fá mjólk á kvöldin handa
litlu börnunum, og hún átti að láta
lrana í könnu, er hún átti, og huldu-
konan sagði, — því þetta var sko
huldukona, að hún skyldi reyna að
borga henni það vel.
Stína: Nú, og hvernig fór þetta
svo?
Sigga: Svo lét konan mjólkina í
könnuna í 44 daga og setti könn-
una á búrborðið, og á hverjum
rnorgni var mjólkin horfin úr könn-
unni, þangað til einn ntorgun, þá
hafði ekkert verið snert á mjólk-
inni, og hjá könnunni stóð önnur
kanna, allt, allt öðruvísi en könnur,
sem fólkið hafði séð áður, og svo
dæmalaust, dæmalaust falleg.
Stina: Ó, þetta er bara þjóðsaga.
Sigga: Nei, nei, nei. Og nóttina
eftir dreymdi konuna svo, að sama
huldukonan kom aftur til hennar.
Og hún þakkaði henni ósköp vel
fyrir mjólkina og sagði, að nú þyrfti
hún ekki meiri mjólk, því kýrin sín