Vorið - 01.09.1956, Blaðsíða 27

VORIÐ
105
,,Þar kom það!“ hrópaði hún.
„Pilsin eru rauð. Við skulum fara úr
þeim undir eins.“
Það tók ekki langan tíma. Síðan
hlupu þær eins og fætur toguðu
meðfram járnbrautarteinunum með
pilsin sín saman vafin undir liönd-
unum. Pétur var á undan, en þær
rétt á eftir.
Þau komu á hornið, sem skyggði
á skriðuna frá járnbrautarlínunni,
en luin lá í beinni línu, á að gizka á
hálfrar mílu svæði.
Pétur tók upp sjállskeiðinginn
sinn og fór að skera stærra pilsið í
sundur.
„Þú ætlar þó ekki að skera það í
marga parta,“ sagði Fríða.
„Þegiðu," sagði Pétur í skipunar-
rórni.
„Þú mátt víst rista þau í sundur,“
sagði Bobbí, „þú mátt vera viss um
það, Fríða, að ef við getum ekki
stciðvar lestina, þá verður hið hræði-
legasta járnbrautarslys og mennirn-
ir farast.“
Síðan fór hún að hjálpa Pétri (il
að skera pilsin í sundur í þrjá hluta.
„Nú höfum við sex flögg,“ sagði
Pétur hróðugur. Hann leit aftur á
klukkuna.
„Ennþá eru sjö mínútur eftir,"
sagði liann. „Nú verðurn við að ná
okkur í flaggstengur.“
Þau brutu greinar af trjánum og
rilu blöðin af þeim.
„Við verðum að skera göt á flögg-
in og stinga greinunum í gegnum
þau.“ Þegar því var lokið, stungu
þau tveimur flöggum niður í steina-
hrúgur við járnbrautarteinana, en
Bobbí og Fríða tóku sitt flaggið
hvor og voru nú albúnar að veifa,
þegar lestin kænii.
„Ég ætla sjálfur að liafa tvö,“
sagði Pétur, „af því að mér datt fyrst
í hug að veifa ineð einhverju
rauðu.“
„En við áttum þó pilsin," sagði
Fríða. „Það stendur á sama hver
veifar,“ sagði Bobbí, „ef við aðeins
getum frelsað lestina."
Annaðhvort hafði Pétri skjátlazt
eitthvað með tímann, eða að lestin
var orðin á eftir áætlun. Að minnsta
kosti fannst þeirn tíminn aldrei ætla
að líða, og Fríða var farin að verða
óþolinmóð.
„Ég held, að klukkan þín sé ekki
rétt, og lestin sé komin framhjá,"
sagði hún.
Pétur var orðinn þreyttur af að
halda uppi flöggunum, og varð að
hvíla sig. Og Bobbí var að verða
óglatt af eftirvæntingu og ótta.
Henni var orðið ískalt á höndun-
um, sem skulfu svo, að luin gat
naumast haldið á flagginu.
En þá heyrðist skyndilega hávaði
í fjarska, sem barst eftir brautartein-
unum, og hvítt gufuský hóf sig á
loft upp af járnbrautarlínunni.
„Standið kyrrar,“ kallaði Pétur,
„og veifið flöggunum af öllum lífs
og sálar kröftum. Þegar lestin er
komin þarna að þyrnirunnanum, þá