Vorið - 01.09.1956, Page 42

120
VORIÐ
SKOTASAGA
Maður nokkur hafði veðjað við félaga
sinn um það, að hann skyldi geta ferðazt
um alla Evrópu og hafa ekki annað í
nesti en eina þurra kúaskán.
Þetta gekk alls staðar vek Hvar, sem
hann kom, tók hann upp kúaskánina og
bað fólk að gefa sér svolítið af sykri út á
skánina, en þá kenndu allir í hrjósti um
hann, að þurfa að leggja sér slíkt til
munns, og gáfu honum að borða góðan
mat.
En svo kom hann dag nokkurn til Skot-
lands og barði að dyrum hjá skozkum
bónda. Hann tók nú upp kúaskánina og
bað eins og fyrr um ofurlítið af sykri.
Bóndinn tók honum vingjarnlega. En
í stað þess að gefa honum sykur, sagði
liann:
„Heyrðu, góði minn. Það er ómögulegt
fyrir þig að borða þessa þurru og gömlu
kúaskán. Komdu heldur með með út í
fjós, og þar skaltu fá alveg nýja skán.“
—o—
ÞRÝSTIÐ AFTUR
Það var sögutími í barnaskólanum. Yfir-
heyrslan gekk mjög stirðlega, og kennslu-
konan missti að lokum þolinmæðina:
„Svörin eiga að koma svo skjótt, eins
og ég þrýsti á hnapp. Teljið upp höfuð-
borgirnar fjórar á Norðurlöndum. — Já,
Níels, svara þú.“
Níels stendur hægt upp af stólnum og
hugsar sig um litla stund, en segir síðan:
„Osló, Kaupmannahöfn, Stokkhólmur
...“ En svo dettur allt í dúnalogn í
bekknum. Enginn svarar.
En þá verður Ingi litli til j>ess að rjúfa
jrögnina:
„Styðjið jrér á hnappinn einu sinni enn,
fröken."
«•1111111111111111111111II.II 1 11111111111111111..
VORIÐ I
Tímarit fyrir böm og unglinga.
= Kemur út I 4 heftum á ári, minnst j
: 40 blaðsíður hvert hefti. Árgangurinn :
É kostar kr. 22.00 og greiðist fyrir 1. mai. i
: Útsölumenn fá 20% innheimtulaun. 5
Útgefendur og ritstjórar: |
É Hannes J. Magnússon, Páls Briems- :
: götu 20, Akureyri, og
É Eirikur Sigurðsson, Hrafnagilsstrxti É
: 12, Akureyri. \
Prentverk Odds Björnssonar h.f. \
............III............IIIIIII.IIIIIHII.II.....
AÐ ÞEGJA
Bóndi nokkur, sem bjó á afskekktu koti
langt uppi í fjalli, auglýsti eftir vikapilti.
Og litlu síðar kom knálegur piltur, sem
gjarnan vildi fá stöðuna. Bóndanum leizt
ekki illa á piltinn, en gaf honum samt
efjtirfarandi upplýsingar varðandi starfið:
„Ég vil láta þig vita það nú þegar, að
ég er maður, sem ekki vill neitt mas eða
orðagjálfur."
„Það hentar mér ágætlega,“ svaraði
pilturinn, ,,])ví að ég er heldur fátalaður. '
Svo leið liálft ár, og hvorugur mælti eitt
einasta orð.
Loksins rauf bóndinn þögnina og segir:
„Þú hefur væntanlega tekið eltir því, að
cg á hvíta hryssu?“
„Já,“ sagði pilturinn.
Svo liðu enn sex þögulir mánuðir. En
þá tekur bóndinn aftur til máls og segir:
„Hvíta hryssan mín er dauð.“
Daginn eftir kom pilturinn til húsbónda
síns og segir upp stöðunni.
„Hvers vegna?" spyr bóndinn. „Þér líð-
ur þó vel hérna á bænum."
„Já, mér hefur liðið vel," svaraði pih-
urinn. „En nú er ég orðinn dauðleiður a
öllu þessu masi um gráu merina."