Heima er bezt - 01.12.1968, Qupperneq 8

Aðalprestur leiðangursins var með í förinni, Pater L.
Brunicardi, en að fara Krossveginn er mikil helgi-at-
höfn.
Farið var framhjá hellinum með Maríu stéttinni og
lindinni helgu. Þar var fullt af fólki, eins og vant var
mikinn hluta sólarhringsins. Vestan við lindina er stein-
veggur hlaðinn úr smáhöggnu grjóti límdu saman með
steinlími, en uppfrá veggnum rís snarbrött hæðin með
risavöxnum trjágróðri. I vegginn er komið fyrir mynd-
um, með jöfnu millibili, úr píslarsögu Jesú Krists og
lítill kross festur á hverja mynd, en af þeim ber vegur-
inn nafn.
Það var stanzað við fyrstu myndina og pater Bruni-
cardi las viðeigandi ritningargrein. Aðrir í förinni krupu
á meðan og mæltu hljóðlega fram bænarorð, en við
sátum í stólunum okkar. Hr. Lerche kraup við hlið mér
og bað bænar meðan presturinn þuldi.
Eitt af því sem presturinn fór með var sæluboðun
Jesú úr Fjallræðunni: „Sælir eru“ o. s. frv. En vinur
minn kraup við hlið mér og bað mér blessunar Guðs.
Það fannst mér einhver stærsta stund lífs míns. Mér
fannst ég vera sem lítill drengur en hr. Lerche væri fað-
ir minn, sem leiddi mig sér við hönd inn í dásamlegan
helgidóm og í þann helgidóm gæti ég ævinlega sótt mér
frið og styrk.
Þegar táknmyndirnar þraut fór hr. Lerche með mig
yfir brú, sem þar var á ánni en pater Brunicardi varð
eftir og annað fylgdarlið, en haldið var áfram með okk-
ur sjúklingana upp með ánni að mjög stóru limríku tré
er stóð þar eitt sér og breiddi víða krónuna út yfir mal-
bikaðan veginn.
Eftir að hr. Lerche hafði beðið stuttrar bænar var
haldið áfram og haldið aftur yfir ána á annarri brú
og heim að dyrum hótelsins, er við sjúklingarnir bjugg-
um á.
Nú áttum við að sitja tvo tíma í stólunum, fyrr var
Krossferðinni ekki lokið.
Hr. Lerche var búinn að lofa að útvega mér hlut,
sem mig langaði til að koma með heim, en gripurinn
var vandfundinn þó mikið sé af minjagripaverzlunum
í bænum. En af því hann var vel fær í málinu gat hann
spurt þennan hlut uppi nokkuð langt inn í bænum og
þar sem ég varð nú að sitja í stólnum langan tíma stakk
hann upp á að við færum til að líta á gripinn. Síðan
var lagt af stað og nú var ég í hjólastól sem Lerche ýtti
á undan sér. Til fylgdar fékk hann stóran og þrekinn
Norðmann, en hann fékk ekki að snerta stólinn nema
þar sem erfiðast var.
Loks komum við í húsið, þar sem gripurinn var, og
þó mér líkaði hann ekki sem bezt þá varð þó af kaup-
um, eftir mikla leit í öllu því safni er þar var saman-
komið.
Aftur var lagt af stað en þar sem enn var drjúgur
tími eftir hjá mér í stólnum fór hr. Lerche með okkur
inn á vínbar og keypti handa okkur þremur svaladrykk,
enda honum full þörf á því eftir allt erfiðið í brenn-
andi sólarhitanum.
Þegar hann hafði hvílt sig um stund var aftur lagt af
stað heim á hótelið og stóð það heima að þá mátti ég
fara úr stólnum.
Allan tímann hafði hann sýnt mér mikla föðurlega
umhyggju og lagt á sig mikið erfiði, sem ég mun ævin-
lega minnast.
15. ágúst er mikill hátíðisdagur í Lourdes. Kaþólskir
telja að þann dag hafi heilög María guðsmóðir orðið
uppnumin í líkamanum. Talið var, að á annað hundrað
þúsund manns hafi þá komið til bæjarins.
Þennan dag var ég færður í baðið í lindinni. Mér var
ekið í kerrunni minni til baðklefanna og var þá, eins
og venjulega, mikill mannfjöldi þar samankominn.
Margt af þessu fólki var að bíða eftir að komast í
böðin, aðrir voru að taka vatn á flöskur eða plastbrúsa
til að hafa heim með sér. En austan við hellinn með
aðallindinni er uppmúraður veggur, eins og að vestan-
verðu, og í honum er komið fyrir vatnslögn og krön-
um með stuttu bili, þurfti ekki annað en styðja á hnapp
í veggnum þá streymdi tært og svalandi vatnið úr krana
niður frá hnappnum. Það gátu því margir tekið vatn í
einu en alltaf tók nýr maður við þegar annar fór.
Allt fór þetta skipulega fram. Enginn troðningur eða
ýtni átti sér stað þó fólkið stæði þétt saman.
Ég var settur í röð með öðrum sjúklingum, sem sátu
í kerrum eins og ég. Eftir nokkra bið var komið að
mér og var mér þá ekið inn í baðklefa. Þar var ég drif-
inn úr fötunum og síðan studdur niður tröppur er lágu
ofan í kerið með vatninu, er tók mér í mitt lær. Þar
stóð ég meðan beðið var stuttrar bænar. Síðan var ég
lagður á bakið svo vatnaði yfir brjóst og axlir, þá var
ég aftur drifinn upp úr og hjálpað í fötin, án þess ég
fengi að þerra mig.
Eftir það var ég aftur færður í kerruna mína og enn
varð ég að sitja í tvo tíma án þess að fara úr henni.
En nú var komin mikil hreyfing á mannfjöldann og
kerrurnar hurfu hver af annarri.
Ekkert sá ég af mínu samferðafólki, en ung stúlka,
dökk á þrún og brá tók kerruna og fór með mig á eftir
hinu fólkinu. Ég hélt í fyrstu að hún mundi skila mér
heim á hótelið en það varð ekki. Allur skarinn streymdi
inn á hringlaga svæði framan við múra aðalkirkjunnar.
Þarna geta tugir þúsunda manns komið saman og fylgst
með því sem fram fer á svæðinu. Uppi á breiðum
skeifulöguðum múrum umhverfis svæðið voru mörg
þúsund manns, var þaðan hið bezta útsýni yfir hátíða-
svæðið.
Nú hófst messan með klukknahljóm og hátíðlegum
söng, sem hátalararnir fluttu út yfir bæinn.
Að messu lokinni dreifðist mannfjöldinn, kom þá einn
af ferðafélögum mínum og ók mér heim á hótelið. Þar
með var athöfnum okkar Ioldð í Lourdes.
Mörg kraftaverk hafa skeð í böðunum í Lourdes.
Þau hafa verið skráð og vottuð af mörgum frægum
412 Heima er bezt