Heima er bezt - 01.12.1968, Qupperneq 21

legum húsgögnum eftir því sem þá gerðist. Hið geysi-
mikla bókasafn prófessorsins flæddi um allt og var bú-
ið að leggja undir sig næstum því hvert herbergi í hús-
inu. Enda þótt mikið væri lesið þarna og grúskað var
þar líka talsvert samkvæmislíf og iðulega boð, bæði
fyrir háskólakennara og aðra menntamenn og skáld og
einnig fyrir yngri stúdenta. Þarna var dansað á hverju
miðvikudagskvöldi, og þá var jafnan boðið ungum
stúdentum og enn þá yngri smámeyjum, af heldra fólki.
Var þá oft gleði mikil á ferðum og nötraði húsið allt
og skalf af fjöri og kæti unglinganna, einkum þegar
líða tók á kvöldið og hestasveinninn Lars kom inn með
púnsblönduna, sem venjulega var ákaflega veik, en hins
vegar ekkert skorin við nögl. Þessi samkvæmi hófust
ávallt með því að drukkið var te. Síðan var dansað við
lírukassahijómlist þangað til inn var borin púnsblandan
ásamt geysimiklum bökkum hlöðnum af smurðu brauði.
Þá var tekið ósleitilega til matar síns. Samkvæmum
þessum stjórnaði hin hálffimmtuga húsfreyja með mikl-
um myndugleik. Hún var mjög aðlaðandi kona enda
elskuðu hana allir. Hið sama er að segja um húsbónd-
ann. Hann var fríður maður sýnum og góðlyndur, en
framkoman stundum dálítið barnaleg eins og oft vill
verða hjá mönnum, sem frá barnæsku hafa aðallega lif-
að og hrærzt í andans heimi. Af honum skein göfug-
mennskan einskær. Allir voru stúdentarnir eins og synir
hans, sem hann vildi leiðbeina eftir mætti og ýmsa þeirra
hafði hann jafnvel stutt á menntabrautinni og hjálpað
þeim fjárhagslega. Oftast veik hann að hverjum og ein-
um nokkrum orðum, spurði þá um nám þeirra o. s. frv.,
en síðan dró hann sig út í horn og horfði þaðan með
velþóknun á leik unga fólksins og varð hjartanlega glað-
ur, ef hann gat fengið einhvern af hinum eldri og ráðn-
ari til að tefla við sig.
En auk dansins, smurða brauðsins og vínblöndunnar
og annarra gæða, sem þarna stóðu hinum ungu mennta-
mönnum til boða, var nú nýtt aðdráttarafl komið til
sögunnar í húsi prófessorsins. Það var íslenzka mærin
fagra, sem nú kveikti neista í mörgu brjósti. Margir
þessara dansherra urðu seinna nafnkunnir menn eins og
til dæmis Engelstoft biskup. En aldrei gleymdu þeir Jó-
hönnu fögru eins og hún var nefnd þeirra á meðal.
Annars komust þeir aldrei í mjög mikið færi við hana.
í fyrstu var hún heldur fáorð og þurr á manninn og
kunni ekki tök á hinu létta spaugi Dananna. Stundum
sat hún og tefldi við prófessorinn og gaf engan kost á
sér í dansinn. Ungu stúdentarnir urðu þá að láta sér
nægja að horfa á hana eins og goð á stalli, sem vonlaust
væri að nálgast. Þeir komust að þeirri niðurstöðu, að
hún mundi vera köld eins og landið, sem hún var kom-
in frá.
En mjög fór því fjarri. Undir hinu kalda yfirbragði,
sem hún sneri að ókunnugum bjó heit og ákaflynd sál.
Hún var dálítið seintekin, en þegar hún fór að kynn-
ast, ræddi hún við hvern sem var af svo látlausri alúð
og fjöri að hún vann hvers hug og hjarta. Röddin var
skær og hljómmikil, áhugamálin mörg og víðtæk. Hún
hafði fagra og stílhreina rithönd og skrifaði þróttmikið
íslenzkt mál, sem hún hafði numið af fornsögunum.
Brátt náði hún einnig góðum tökum á dönskunni, svo
að hún talaði hana og ritaði reiprennandi. Yfirleitt var
gáfnafar hennar bæði sterkt og fjölhæft.
Fjölda merkra manna kynntist hún í húsinu hjá Birgi
Thorlacíus og í menntamannaveizlunum þar. Fastagest-
ir voru þeir Páll Arnesen og Finnur Magnússon, sem
báðir voru skyldir henni. Þeir voru mjög hreyknir af
fegurð frænku sinnar og tóku hana oft tali. Talið sner-
ist iðulega að kvæðunum í Sæmundareddu, sem Finn-
ur var að gefa út um þetta leyti. Þarna komu yfirleitt
allir helztu kennarar Háskólans. Einnig kynntist hún
þar ýmsum skáldum eins og til dæmis Adam Ohlen-
schláger. Hún kynntist og Charlotte dóttur hans, sem
um þetta leyti var yndisleg, kát og fjörug ung stúlka.
Varð hún mjög hrifin af Jóhönnu og lagði mjög lag
sitt við hana um eitt skeið.
Þannig var blaðalestur Sverres kvöld eftir kvöld, og
endaði alltaf með því, að hann lék sér dálítið að hug-
myndinni um að flytja til útlanda. Að lokum fleygði
hann blöðunum frá sér og sagði með ofurlítið ergileg-
um rómi: „Góða nótt, væna mín!“ Því næst fór hann,
annað hvort inn í svefnherbergið sitt, til að sofa, eða
þá að hann sneri aftur til Hins allra helgasta og hélt
áfram vinnu sinni. Æ sjaldnar mundi hann eftir því, að
hann hafði vissum hjónabandsskyldum að gegna, og
Brit hlaut að þjást í hljóði, sökum vöntunar á þeim
ástaratlotum sem eru svo nauðsynleg ungu og heil-
brigðu kvenfólki. í fyrstunni sætti hún sig við þá stað-
reynd, að rithöfundur, og einkum slíkur frægðarhöf-
undur, varð auðvitað að láta allar einkaskemmtanir sitja
á hakanum og helga sig starfinu, meðan andinn var yfir
honum. En það var bara svo sárt og auðmýkjandi að
hún gat þvínær aldrei reiknað með aðstoð hans, þegar
andinn kom yfir hana. Hún hafði fullan hug á því að
Heima er bezt a425