Heima er bezt - 01.12.1968, Qupperneq 23

ÞATTUR ÆSKUNNAR
NAMSTJ
RITSTJORI
JólaminninPar
1. HAPPAGRIPURINN.
Minningar frá bernskuárum verða oftast skýrari og
bjartari eftir því sem árin líða. — Fjarlægðin gerir fjöll-
in blá, og fábreyttir atburðir bernskuáranna eru Ííkir
því, að þeir séu séðir í skrautljósum, þegar árin líða.
En líklega eru það ljúfar minningar bernskuáranna, sem
ylja bezt, þegar líða fer á ævidaginn. Ég var á engan
hátt sérstaklega bráðþroska, en þó veit ég það nú, að
mínar fyrstu minningar eru frá árunum, er ég var
þriggja til fimm ára. — Ég varð sæmilega læs fjögra til
fimm ára, og frá þeim árum eru minningar mínar skýr-
astar. Systir mín, sem var réttum tuttugu árum eldri en
ég kenndi mér að lesa.
Þegar ég var farinn að fleyta mér sæmilega í lestrin-
um, þá sat hún á rúmi sínu og spann, en ég sat á bak
við hana með einhverja sögubók og las upphátt, en hún
kannaðist við söguna, sem ég las og leiðrétti mig, ef ég
las rangt. Ég sá aldrei stafrófskver, en systir mín valdi
létt lesefni, ef það var til, en annars las ég í hverri bók,
sem hendi var næst, og vel man ég eftir að ég var lát-
inn lesa í Biblíukjarnanum, sem svo var nefndur, en það
var útdráttur úr Gamla-testamentinu, allstór bók með
gotnesku letri. — Heimilishættir voru fábrotnir, sér-
staklega um vetrartímann. Eini ljósi bletturinn á löng-
um vetri, var jólahátíðin, en annars var hver dagurinn
öðrum líkur. — Allt varð að spara og þar á meðal ljós-
metið, og var því fastur vani, að fullorðna fólkið, sem
inni var, lagði sig í rökkrinu, og þá máttum við strák-
arnir helzt ekkert hreyfa okkur, til að raska ekki ró
fullorðna fólksins. Fyrir okkur voru þetta leiðinleg-
ustu stundir dagsins, ef við gátum ekki verið úti.
En yfirleitt var þá sá siður í sveitum, að leyfa krökk-
um ekki að leika sér úti eftir dagsetur.
Ein minning frá jólunum, er ég var fjögra til fimm
ára er mér ljóslifandi í minni. En það gerðist á Þorláks-
messu.
-------Allan daginn hafði veðrið verið ákaflega leið-
inlegt. — Frostlítið var þó, en grimmur útsynnings élja-
gangur, sem versnaði mjög, er á daginn leið.
Mér fannst dagurinn langur og leiðinlegur og hafði
ekkert fyrir stafni. Frammi í eldhúsi var mamma að
sjóða hangiket og steikja kleinur, og hangikjötslykt og
bökunar-ilm lagði frá eldhúsinu um allan bæinn. Ég
hafði verið á einhverju eirðarleysis rölti um bæinn, all-
an síðari hluta dagsins, og oft lagt leið mína í eldhús-
ið, en þar var ég ekki vel séður og rekinn þaðan út
öðru hverju. — Grimm él dundu annað veifið á glugg-
unum, en ofurlítið dró úr éljunum á milli. Kindur höfðu
ekki verið látnar út, en hestum hafði verið beitt, og voru
þeir nú að koma heim og fóru með kuldabrölti og rass-
köstum, eins og títt er með hross í útsynnings-éljum.