Heima er bezt - 01.12.1968, Qupperneq 34

„Getur verið, en ég kæri mig ekki um að hafa
hann í mínum húsum eftirleiðis.“
Og Jórunn herpti munnvikin á þann hátt, að
stúlkurnar vissu gjörla, að ákvörðun hennar yrði
ekki kvikað.
Þriðji kafli
SKYGGNZT INN í FORTÍÐINA
Ivar Björnsson lá í sófanum í stofunni heima hjá
Hrafnkeli og Ellen, en þar dvaldi hann um stundar-
sakir, þar sem foreldrar hans voru erlendis.
A stól fyrir framan hann sat Silvía og gerði sitt
ítrasta, til að fá ívar til að leggja frá sér blaðið, sem
hann var að lesa í. Það hafði lítinn árangur borið
til þessa, og þótt Silvía væri kvenna þolinmóðust,
ef svo bar undir, var tekið að þykkna í henni. Hún
var ekki vön því, að karlmenn sýndu henni slíkt af-
skiptaleysi.
Daginn eftir var seytjándi júní, og hún vildi gjarn-
an vera þá í fylgd með ívari.
„Ætlarðu að koma við heima á morgun og taka
mig með þér?“ spurði hún og brosti skínandi.
ívar lagði blaðið frá sér og teygði úr sér. Hann
brosti stríðnislega við Silvíu og sagði: „Eru nú allir
karlmenn orðnir uppgefnir á þér? Það kalla ég slæm
tíðindi, verulega ljót tíðindi, Silvía.“
Silvía reis á fætur og það hljóp roði fram í vanga
hennar.
„Auðvitað ekki.“ Hún baðaði út höndunum. „Ég
vildi bara vita, hvernig væri með þig.“
„Nú gengur göfugmennska þín of langt. — Mér
tókst án allrar aðstoðar, að ná mér í dömu, og hana
ekki af verri endanum.“ Það kom drýgindahreimur
í rödd hans á síðustu orðunum.
„Þórsmerkurvinkonuna þína, kannske?“
„Hverja aðra? Hún er falleg, finnst þér ekki?“
„Nei, falleg er hún ekki en getur kallast snotur,“
sagði Silvía lítillát. Síðan bætti hún við spottandi:
„Auk þess er þetta krakki. Ég hélt, að þú værir
upp úr því vaxinn, að vera með svona börnum.“
„Hún er bráðum átján ára, og ég man nú svo
langt að þú taldir þig ekki neinn krakka og því að
síður barn töluvert innan við það aldursskeið.“
Silvía gekk snögglega til dyra. Hún hafði enga
löngun, til þess að fara að ræða fortíð sína.
„Þá segi ég bara góða skemmtun,“ sagði hún í
kveðjuskyni.
„Takk, sömuleiðis,“ anzaði fvar og greip blaðið
aftur.
Silvía afþakkaði kaffið, sem Ellen bauð henni og
hraðaði sér út úr húsinu. Henni fannst hún hafa
verið freklega auðmýkt.
Eftir nokkra umhugsun, ákvað hún að koma við
heima hjá Geir. Hann var ekki vanur því að slá
hendinni á móti því að fara eitthvað með henni.
Það gerði hann heldur ekki í þetta sinn. Silvía var
samt ekki fyllilega ánægð. Hún óskaði þess, að
ívar væri eins leiðitamur og Geir, en hann yrði það
kannske þegar fram liðu stundir, huggaði hún sig
við.
Þegar hún kom út úr húsinu, sem Geir átti heima
í, mætti hún Jonna bróður hans. Hún kinkaði til
hans kolli í kveðjuskyni, en hann lét því alveg
ósvarað. Silvía reiddist. Henni hafði aldrei fallið við
þennan dreng, nema þá fyrst eftir að hún kynntist
honum. Hún vissi líka að sú andúð var gagnkvæm,
því að hann hafði alltaf lag á, að láta hana finna
álit hans á henni, stundum með orðum eða því sem
verra var: þögulli fyrirlitningu. í því var hann snill-
ingur, þetta gerpi, þetta bölvað gerpi!
En það rann fleirum í skap heldur en Silvíu.
Jonni hafði séð hvaðan hún kom og hann fylltist
þögulli heift.
„Hvenær skyldi sá dagur renna upp, að einhver
verði svo grænn að kvænast henni, svo að hálfvit-
ann hann Geir hætti að dreyma um hana?“ spurði
hann sjálfan sig. En auðvitað var enginn svo vit-
laus að vilja hana, nema Geir vitanlega.
Fyrst í stað hafði hún svo sem verið ágæt, varð
jafnvel Jonni að viðurkenna, en það var bara löngu
liðin tíð.
Það var heldur ekkert athugavert við að Geir
yrði hrifinn af henni fyrir æfa löngu, en að halda
því áfram í mörg ár var ofar öllum skilningi yngri
bróður hans.
Vissi maðurinn ekki, að til var fleira kvenfólk?
heil ósköp af því meira að segja. Það var sannarlega
mál til komið að einhver benti honum á þá aug-
ljósu staðreynd.
Jonni ákvað að taka hlutverk þessa einhvers í sín-
ar hendur og með þann ásetning í huga geystist
hann inn í svefnherbergi bróður síns. - (Framh.)
434 Heima er bezt