Heima er bezt - 01.09.1998, Blaðsíða 9

Gamla húsið nýlega byggt.
staðar og ráða ráðum. í þennan
tíma bjuggu að Syðstu-Grund
hjónin Jónína Guðmundsdóttir,
móðursystir mín, og Hjörtur
Jónasson frá Fremri-Kotum.
Vissu þau af ferðum okkar og
komu von bráðar á vettvang,
buðu heim og gistingu. Aldrei
kom til orða að snúa við. Fór
Anna bráðlega heim með þeim,
en við Gunnar vorum eftir og
héldum áfram að ræða kringum-
stæðurnar. Alldjúpur áll beljaði
gegnum skarðið, sem ekki var
þó breitt. Loks var það til ráðs
tekið, að við óðum suður fyrir
og gengum fram í Stóru-Akra í
leit að brúarefni. Fólk var þar
allt í svefni, en við hús á túninu
fundum við ijögur tré allvæn,
sem við drösluðum úteftir og
lögðum tvö og tvö saman yfir álinn með hæfilegu milli-
bili fyrir hjólin. Nú gangsetti Gunnar og þokaði bílnum
með varkárni yfir á þessari brú. Sigurglaðir héldum við
nú út í Syðstu-Grund og sóttum Önnu eftir að hafa notið
góðra veitinga. Nú var ekkert til fyrirstöðu, aðeins að
taka upp brúarefnið og skila á sama stað. Nú var að sjálf-
sögðu langt liðið á nótt og vissi ég, að foreldrar mínir
voru löngu gengin til náða.
í þennan tíma var húsmaður á Silfrastöðum, Höskuldur
Geirfinnsson. Hann vann hjá bændum að jarðvinnslu,
sem þá var eingöngu unnin með hestum. Við Höskuldur
vorum kunningjar og vissi ég hvar hann svaf, og nú fór
ég heim í Silfrastaði, vakti Höskuld og bað hann að lána
mér hesta og reiðtygi til næsta dags. Höskuldur brást vel
við og sóttum við tvo trausta hesta og lögðum á.
Vornóttin var fögur, og nú riðum við hjónaefnin fram
Silfrastaðafjall, fórum rólega og vorum kát. Áin var enn í
miklu flóði og Anna lítt vön að ríða vatnsföll. Ekki bar
þó á ótta, þegar við lögðum út í, ég hafði hennar hest
straummegin, hélt um tauminn og sagði henni að leggja
aftur augun eins og venja var til, ef fólk sundlaði.
Þegar við riðum í hlað á Egilsá, var sólin að koma upp,
og morguninn var fagur. Anna hafði aldrei komið hér
fyrr. Hún stóð við á hlaðinu, leit í kringum sig, sagði ekk-
ert en brosti. Nú var að sjálfsögðu kominn mánudagur.
Síðan hafa mánudagar verið mínir uppáhaldsdagar.
Gifting
Það var háttur sumra á þessari tíð, að bregða sér í ann-
að prestakall til að giftast og höfðum við ákveðið að fara
til Akureyrar. Sem fyrr fengum við Gunnar til þessarar
farar og skildi fara til Akureyrar laugardaginn 10. júní og
láta séra Friðrik J. Rafnar, síðar vígslubiskup, fram-
kvæma athöfnina daginn eftir. Þennan íyrirhugaða laug-
ardag var veður heldur leiðinlegt, norðan sveljandi, þoka
og jafnvel súld. Af þessum sökum var ég tvístígandi,
hvort við ættum ekki að fresta athöfninni og bíða betri
tíðar. Ræddi ég þetta við Önnu og síðan foreldra mína.
Anna sagði að ég skyldi ráða, en foreldrar mínir lögðu
lítið til mála. í þessu þófi stóð frameftir degi. Loks sagði
pabbi:
„Þið ráðið að sjálfsögðu, en það hefur nú verið siður
minn að halda mínu striki með það, sem ég hef á annað
borð ákveðið.“
Meiri eggjan þurfti ekki. Nú skildi fara, hverju sem
fram færi. Hjónin í Flatartungu, Oddur og Sigríður, ætl-
uðu að vera svaramenn okkar og slógust í för, svo var ég
með leyfisbréfið í vasanum. Meira þurfti ekki.
Segir nú ekki af ferðum okkar fyrr en næsta morgun,
en þá var komið glampandi sólskin og blíðviðri. Eftir at-
höfn fórum við öll í Vaglaskóg. Það var okkar brúð-
kaupsferð og þótti öllum gaman. Síðar þetta sama vor,
fórum við á hestum fram í Austurdal - alla leið fram í
Fögruhlíð við Hvítá - komum við á Gilsbakka, Merkigili
og Ábæ, áttum alls staðar góðu að mæta og Gunnar bóndi
á Ábæ reið með okkur fram í Fögruhlíð. Þetta var talsvert
ströng ferð á einum degi en skemmtileg. Framundan var
lífsbarátta ungra hjóna.
Lífið á Egilsá
Eins og ég hef áður getið hef ég alltaf haft mörg og
fjölbreytileg áhugamál. Ymis konar ræktun og sköpun
hefur verið þar ofarlega á blaði, þótt ég viti varla hvaðan
ég hef þá náttúru, nema ef vera kynni frá Þorláki í Skriðu
Heima er bezt 325